Een Travellerspoint blog

Of pizza and kebab

Making me dizzy

sunny 32 °C

Hoe zou Bukowski geschreven hebben, mocht hij in Iran geboren zijn? Zou zijn Post Office dan doordrongen zijn geweest van onthouding en alcoholvrij bier?
Drie weken trekken we ondertussen rond: voldoende tijd om ondergedompeld te zijn in de Iraanse keuken. Voldoende tijd om met enige kennis van zaken een oordeel te kunnen vellen over de Goossens' en Huysentruyts die dit land bevolken. Voldoende tijd om volgende adjectieven te kunnen gebruiken om de Iraanse keuken te typeren: snel, groentenarm (een eenzame verbrande tomaat vergeten we snel), alcoholvrij en weinig gevarieerd.

Als geen ander land ter wereld heeft Iran de fa(s)tfoodcultuur ontdekt en met liefde in het hart gesloten. Alleen moskeeen overtreffen het aantal pizzatenten, hamburgerrestaurants en ijssalons. Jong en oud, modieuse slanke lijn of chadormaatje XXL laat zich de ganse dag gaan en geniet van deze vruchten van de decadente Westerse maatschappij.

snoeperkes

snoeperkes


snoeperkes1

snoeperkes1


snoep bij de vleet

snoep bij de vleet


fruitshake anyone?

fruitshake anyone?

Wie iets trager en gevarieerder wil eten, kan terecht in de vele theehuizen die meestal, naast de traditionele kebabs, heerlijke dizi (onze favoriet) of fesenjum (mix van walnoten en granaatappel, geserveerd met soort lamsstoofvlees). Dizi is een stoofpotje annex soep dat zijn naam te danken heeft aan de aarden pot waarin het geserveerd wordt. Dit voedsel voor de armen (dixit Iran) moet wel volgens de regels van de kunst gegeten worden. Zo wordt de soep afgegoten in een aparte kom en aangevuld met korstjes van het alomtegenwoordige naanbrood. Vervolgens worden met een soort wc-ontstopper de overige ingredienten (aardappelen, kikkererwten tomaten en schapenvlees) gepureerd en met verse kruiden gegeten.

images.jpg
traditional kebab meal

traditional kebab meal


lekker eten met de lokale bevolking

lekker eten met de lokale bevolking

Als drank heeft men de keuze uit doogh (yoghurt) , frisdrank ( in variaties van kobaltblauw tot smaragdgroen) of alcoholvrij bier ( meestal met de smaak van heineken)

onze fameuse yoghurt

onze fameuse yoghurt

Soms waagden we ons zelfs in een van de betere restaurants, maar een cultuur van gezellig natafelen bestaat niet in Iran. Wie op restaurant gaat, wil eten. De laatste hap zit nog in de keel of de rekening wordt reeds met de glimlach gepresenteerd. Gelukkig, als de nood het hoogst is vonden we een pareltje zoals volgende foto bewijst:

even uit de bol

even uit de bol

Om het restaurantbezoek tot een minimum te herleiden, grijpen we terug naar het aloude credo when in Rome, en trekken naar de parken en pleinen om te picknicken. Volgens ons wordt elke Iranier geboren met volgende attributen:

  • tapijt of gelijkwaardig om op te zitten
  • thermos
  • thee
  • kilo's suiker
  • bestek
  • waterpijp
  • gasbrander
  • tonnen voedsel

Elke avond worden deze attributen bovengehaald en neergelegd op elke vrije vierkante meter parkgras of pleinplavuis. Daar wij de meeste van deze zaken moeten ontberen, improviseren we meestal met versgebakken brood, kaas, komkommer en doogh. De draagtas dient dan als tafelkleed. Goedkoop en een heerlijke manier om de ganse avond te praten met je tapijtburen.

iemand een portie kameel?

iemand een portie kameel?

Geplaatst door Magonia 6:41 Gearchiveerd in Iran

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint