Een brug te ver

Na zeven weken Chiang Mai trekken we kamerdeur 404 achter ons dicht. De orchideeen, die we als versiering kochten, blijven verweesd achter. Thuis is opnieuw een gewone hotelkamer geworden. Als we om half acht door de pittoreske, verlaten sois rijden, bekruipt ons het gevoel dat we hadden toen we enkele maanden geleden in Hoboken vertrokken.

Op de luchthaven valt het beperkt aantal reizigers op. Thailand heeft de bezetting van haar twee belangrijkste luchthavens nog niet verwerkt. Incheckbalies liggen er verlaten bij. Souvenierswinkeltjes wachten gelaten op de baths die nog niet uitgegeven zijn. Met een half uurtje vertraging stijgt een boeing 747 van Thai Airways met bestemming Bangkok op. Na de landing hebben we nog vier uur tijd om onze aansluitende vlucht naar Ranong te nemen.

Niets herinnert nog aan de bezetting door PAD-aanhangers van Suvarnabhumi International Airport. De winkeltjes zijn open als weleer, de Thaise glimlach straalt als tevoren. We zoeken op het aankondigingsbord naar onze verbindingsvlucht. Daarachter een enkel woord: CANCELLED. Er vertrekt die dag geen andere vlucht naar Ranong. De volgende vlucht vertrekt pas op 15 december. Te laat voor ons.

Een rondje improvisatie dringt zich op: in Bangkok blijven en dan met de bus naar Ranong? Zijn we klaar voor tien uur non-stop Thaise karaoke en films op dergelijke bus? Doorvliegen naar Phuket en vandaar met de bus naar Ranong? Op die manier sparen we vijf uur bus uit, maar zijn we wel verplicht om in dit toeristensodom te overnachten. Sodom wint van Karaoke en een uurtje later vliegen we richting Phuket.

De Sarasin en Thao Therkasatthibruggen verbinden Phuket met de rest van het land. Het eiland is het meest welvarende van Thailand. Toeristendeviezen en vastgoedspeculatie brachten het economische welstand. Op de luchthaven nemen we een minivan naar Phuket stad. De witte droomstranden en luxeresorts liggen buiten het centrum. Daar wordt het Europese wit omgetoverd tot die diepbruine teint waar we zo gek op zijn. Bruin is mooi, is gezond. Thaise mensen geven een fortuin aan cosmetica uit om hun huid lichter te maken. Men benijdt altijd wat men niet heeft.

In hotel Crystal Inn wachten tientallen lege kamers ongeduldig op toeristen. We droppen onze rugzakken op de kamer en gaan op zoek naar bustickets richting Ranong. We zijn te haastig. Te naief. Dit is Phuket, geen Thailand. We belanden bij een reisbureautje en informeren naar de bus. Hij stelt de VIP-bus voor. Hotel pick-up en lunch inbegrepen voor 650 bath pp. Duur. Wellicht, maar, zo verzekert hij ons, andere bussen zijn er niet. Goedgelovig overhandigen we het gevraagde bedrag. Achter de hoek botsen we op het “echte” busstation. Dagelijks verbinden verscheidene bussen Phuket met Ranong. De prijs? Nog geen derde van wat we net betaald hebben. Bedrogen.
Na een hartig gesprek met de bediende die ons de veel te dure tickets verkocht, sta ik vijf minuten later buiten met ons geld, minus tien procent. Nog meer dan voldoende om in het busstation onze tickets te boeken en de helft van ons geld over te houden. De toerist is gewaarschuwd. Hier is hij een lopende geldbuidel. Om de emotie door te spoelen bestellen we in een lokaal koffiestalletje twee ijskoffies. De dertig bath die men eerst aanrekende, was een vergissing. Het moest 40 bath zijn. Nu laat Ann haar tanden zien. Nadat het personeel de keuken geblust heeft, stoelen en tafels opnieuw in de oorspronkelijke opstelling gezet zijn, krijgen we ons wisselgeld.

Genoeg voor de dag. De rust van de hotelkamer lonkt. De inhoud van mijn rugzak geurt verdacht heerlijk. Tijdens de vlucht is de flacon shampoo opengesprongen en de pappige inhoud heeft zich in mijn kledij genesteld. Er zijn zo van die dagen.

Tijdens de avondwandeling worden we om de haverklap lastig gevallen door taxichauffeurs, opdringerige verkopers en andere aanhangsels van de toeristische industrie. We vluchten in de aircokoele cocon van een pizzarestaurant. Even overweeg ik om morgen de bruggen die Phuket met het vasteland verbinden op te blazen. Deze platte commercie heeft niks te maken met het Thailand waar we al zo lang zijn.