Magonia

Gelukkig is Ann zo verstandig geweest om lijstjes aan te leggen met TO DO's. Soms lach ik haar er wel eens mee uit, maar ik moet toegeven dat ik blij ben dat ze ze maakt, want ik zou zaterdagnacht 6 september ongetwijfeld in paniek wakker schieten (alsof ik die nacht sowieso een oog zal dicht doen ;-) en tot het besef komen dat ik nog snel mijn visum voor Mongolië moet regelen.

Zaterdag trokken we naar de stad van Rubens, Van Dijck en Tuymans (weliswaar alleen bekend als hij in een museum hangt en niet tegen de gevel van den boerentoren) om de laatste reisspeeltjes aan te kopen:

plastuiten (hopelijk vinden wij ze sneller dan de winkeldame)
slaapmasker (wherever I lay my head ...)
klein rugzakje (om onze poes in te steken tijdens het transport ;-)
buideltasje (niks gevonden waarmee ik niet te dik sta, kan aan mij liggen natuurlijk)
en ...

oordopjes.

Het leek zo gemakkelijk. Een zacht dopje dat je tijdens de nachtelijke uurtjes afgesloten houdt van ronddwalende roedels, luid smakkende Chinezen of televisieverslaafde nachtbrakers. De lokale vestiging van de kampeerder had tijdens het weekend blijkbaar een jobstudente ingeschakeld die nog niet op de hoogte was van alle materiaal dat een doorwinterde trekker tot haar/zijn beschikking heeft, want ze kwam trots terug met ... pluggen voor een luchtmatras. Ach ja, het effect zal wellicht hetzelfde zijn, maar toch besloten we voor een zachtere versie te opteren.

Als je reist, is je leven opeens heel helder. Alles is teruggebracht tot de vraag wat ga ik vandaag doen. Ik vind dit heel overzichtelijk. (Carolijn Visser)