Magonia

Vrijdag 20 juni.
Om 20.15u worden we in Mechelen verwacht voor een feestje. Ann zag het niet zitten. Maar ... na 18 jaar zou ze toch moeten doorhebben dat ik nog steeds niet te vertrouwen ben.
Het is warm in restaurant Zorba. Tussen de tafels loopt een tweemansbandje dat de aanwezigen vergast op klassiekers als de Sirtaki. Ik zie Ann haar mondhoeken nog dieper wegzakken. Ik moet steeds harder op mijn tanden bijten om niet in lachen uit te barsten.
Aan een grote tafel zitten alle mensen van het feestcomité van haar afdeling. Ze had een ander gezelschap verwacht. Zelden is een mondhoek zo snel van richting veranderd. Het werd een fantastische avond, maar ik ben ervan overtuigd dat de eerste uren van de avond in een roes aan haar voorbijgegaan zijn. Lekker eten, aangenaam gezelschap, een tof geschenk en een persoonlijke afscheidrede van de Demosthenes van het feestcomité (bedankt Frank) die met ware stentorstem zijn woorden over de feestdis deed rollen. Ook Nelly werd in de bloemen gezet, maar die hoefde niet meer terug te keren na een jaartje omdat ze heel wat meer jaren haar broeken en rokken versleten heeft in de labo's van Agfa.

Hieronder vindt u de rede terug. Wie wil kan op de tonen van de schuintamboers de aangepaste versie meezingen.

---------------------------------------
Beste vrienden,

Morgen is het 21 juni. De langste dag, de zomerzonnewende.

De zon die sinds 21 december uit haar holleke is gekropen, heeft tot nogtoe gestaag geklommen naar de hoogste sport van de hemelladder. Wij hebben het mogen meemaken. Onze zware wintermantels hangen reeds geruime tijd tussen de mottebollen en we tooien ons met licht katoen en kleurige gewaden. Tegelijk is het lover overal tegelijk uit zijn botten gebarsten en we betalen hiervoor de prijs : elk weekend gras maaien, de haag snoeien, onkruid round-uppen.

Het slechte nieuws is dat vanaf nu de dagen weer zullen korter worden. Micro-secondes in het begin, maar weldra zal het duister ons weer de winter insleuren met zijn allesomvattende en onontkoombare greep. Wanneer binnen een paar weken het graan wordt geoogst, zal den boer zeggen : “Den oogst geschoren, den winter geboren”…

Maar ook in overdrachtelijke zin zal het licht zoetjesaan gaan wijken. Niet alleen de zon, de Sol Invictus, middelpunt onzer planeet voor welke uitspraak destijds Galileo nog de ban der Kerk moest vrezen, zal gaan tanen. Helaas, driewerf helaas, twee andere zonnen gaan met haar voor ons verloren. Nelly en Ann, de zonnetjes van de planeet PA!

Het betame om hier even zijdelings te verwijzen naar het lichtende karakter dezer dames:

Lichtend door de schitteringen van hun haardos. Ann, het kind van de helmboswuivende Apollo, staat voor de schittering van het middaguur die met een ferme gloed het oog verblindt, edoch het hart verwarmt. Nelly, dochter van taalvaardige Athena, staat voor de rozevingerige dageraad ofwel het nachtblauw boven de Egeische zee, al naargelang haar coiffuur weer eens veranderd was.

Lichtend ook, door de klaterende lach van Nelly, die als een blikken doos vol snoepgoed door de gangen rolt. Of door de sprankelende ogen van Ann, die zoveel monochromatisch licht geven dat zij geen donkere kamer binnen mag.

En nu hun licht gaat wijken, doorvaart ons bij de gedachte aan het nakend duister ene rilling. Vanuit Mordor rukt het Duister op, Mordor, waar de schimmen zijn…

Maar, zover zijn we dus nog niet! En daarom, om juist het grootse en heilige gebeuren van de zomerzonnewende passend te vieren ter ere van onze twee dames willen wij, net als onze voorouders dit doen met eten, drinken en zingen.

Inderdaad, ter gelegenheid van het feest van Sint-Jan, de gekerstende variant van het heidense zomerzonnewende-feest, werden vreugdevuren ontstoken waarrond gedanst werd. Ik zie ons dat hier niet zo snel doen, een vreugedevuur ontsteken, de Grieken hebben iets met (of tegen) vuur. Daarom dus en derhalve : een lied!

Twee PA-tamboers

Twee PA-tamboers
Die kwamen uit analyse
Van je rombomwatmaalikerom
Die kwamen uit analyse rombom

Een van de twee die wou
Graag op pensioen
Van je rombomwatmaalikerom

Die wou graag op pensioen rombom

De andere van die twee
Die wou graag naar ’t Oosten
Van je rombomwatmaalikerom
Die wou graag naar het Oosten rombom

Wat moesten ze doen,
Ze gingen het Marc vragen
Van je rombomwatmaalikerom
Ze gingen het Marc vragen rombom

Zeg, beste Marc,
Mag ik het schip verlaten
Van je rombomwatmaalikerom
Mag ik het schip verlaten rombom

Zeg, jongedames,
Hoe moet het zonder jullie
Van je rombomwatmaalikerom
Hoe moet het zonderjullierombom

Ach, beste Marc,
Dat moet je aan HR vragen
Van je rombomwatmaalikerom
Dat moet je aan HR vragenrombom

Ik met mijne Jos,
En ik met mijne Yves
Van je rombomwatmaalikerom
Wij trekken de wijde wereld in

Gelukkig is Ann zo verstandig geweest om lijstjes aan te leggen met TO DO's. Soms lach ik haar er wel eens mee uit, maar ik moet toegeven dat ik blij ben dat ze ze maakt, want ik zou zaterdagnacht 6 september ongetwijfeld in paniek wakker schieten (alsof ik die nacht sowieso een oog zal dicht doen ;-) en tot het besef komen dat ik nog snel mijn visum voor Mongolië moet regelen.

Zaterdag trokken we naar de stad van Rubens, Van Dijck en Tuymans (weliswaar alleen bekend als hij in een museum hangt en niet tegen de gevel van den boerentoren) om de laatste reisspeeltjes aan te kopen:

plastuiten (hopelijk vinden wij ze sneller dan de winkeldame)
slaapmasker (wherever I lay my head ...)
klein rugzakje (om onze poes in te steken tijdens het transport ;-)
buideltasje (niks gevonden waarmee ik niet te dik sta, kan aan mij liggen natuurlijk)
en ...

oordopjes.

Het leek zo gemakkelijk. Een zacht dopje dat je tijdens de nachtelijke uurtjes afgesloten houdt van ronddwalende roedels, luid smakkende Chinezen of televisieverslaafde nachtbrakers. De lokale vestiging van de kampeerder had tijdens het weekend blijkbaar een jobstudente ingeschakeld die nog niet op de hoogte was van alle materiaal dat een doorwinterde trekker tot haar/zijn beschikking heeft, want ze kwam trots terug met ... pluggen voor een luchtmatras. Ach ja, het effect zal wellicht hetzelfde zijn, maar toch besloten we voor een zachtere versie te opteren.

Als je reist, is je leven opeens heel helder. Alles is teruggebracht tot de vraag wat ga ik vandaag doen. Ik vind dit heel overzichtelijk. (Carolijn Visser)

Volgeboekt? De mail viel enkele weken geleden in de virtuele postbus. Hotel Cosmos is volgeboekt in de periode dat we Moskou bezoeken. Meer dan duizend kamers een halfjaar op voorhand bezet. Ik kan alleen maar vermoeden dat men in de Tsarenstad gouden zaken doet.
De Treinreiswinkel heeft de vrijheid genomen om ons over te boeken naar Hotel Zarya dat tot dezelfde prijsklasse behoort en niet ver verwijderd is van de metro. We zullen wel zien waar we belanden. Ondertussen ben ik opnieuw ijverig bezig met Russische woordenschat in mijn grijze massa te pompen.

Gdje metro? Skolke stojit biljet metro? en ja ljoebljoe tibja die in Cyrillische transcriptie er zoveel mooier uitzien.

Ondertussen ben ik ook de trotse eigenaar van een internationaal rijbewijs en een langzaam oprukkende haardos waardoor ik steeds minder en minder op de foto van mijn reispas trek. Waarom het gemakkelijk maken ;-)

Straks gaan we (hopelijk) tips halen bij een oude kennis die verliefd is op de steppen van Mongolië.

De eerste inspuitingen zitten in het lichaam. Rabiës en Japanse encephalitis laten we passeren. Ik heb Ann beloofd om geen huisdieren aan te raken tijdens deze 12 maanden. En ook van Japan zal ik afblijven. Hepatitiis B en andere gezellig klinkende ziektes worden via vaccins vakkundig aan banden gelegd. Malaria hoeft niet. De meeste gebieden waar we heen trekken genieten van een gematigd malariaklimaat. Dus we zouden een gans jaar pillen moeten slikken. Deet en lange mouwen zullen ons wel voldoende beschermen ;-)

Gelieve ons te waarschuwen indien u bovenvermeld dier opmerkt in uw naaste omgeving.

Voorbereiden van een reis. Het is bijna zo leuk als het reizen zelf. Onze startdatum staat sinds vorige week vast.

7 september 2008

Die dag vertrekken we met ons eigen SN Brussels airlines naar Moskou Domodo ... dinges (we zien wel waar we landen). Een paar dagen Moskou om het Rode Plein, de GUM te bezoeken, om met Rybakov te dwalen langs de Arbat en ons daarna terug te trekken in een van de 1.200 kamers van HOTEL COSMOS (http://www.hotelcosmos.ru/).
Op dinsdagavond rond 20.45 vertrekken we dan voor een treinritje van 4 dagen naar Irkutsk. Maar daarover natuurlijk meer als we ter plekke zijn.

Belangrijker kan zijn hoe we aan onze tickets hopen te komen. Na een uiterst interessante namiddag over reizen met de Transsiberische-Mongolische trein door Tiaratours stond vast dat we onze reis zouden aanvatten met een heerlijke treinrit langs steppen en toendra. Een trein waar vodka even duur is als water, dat kan alleen maar plezier opleveren ;-)

De treinsreiswinkel (http://www.treinreiswinkel.nl), Tozai (http://www.tozai.nl) en Tiaratours (http://www.tiaratours.nl)kregen een uitgewerkt plan doorgestuurd. We hadden een aantal tussenstops in gedachten. De offertes gingen via mail de deur uit. Enkele dagen later stak het antwoord van Tiara en de treinsreiswinkel in de mailbox.

De offerte van Tiara oogt het meest professioneel. Mooie fotootjes verluchten het geheel, maar ...

1. een extra dag in Listvianka werd over het hoofd gezien
2. we vroegen hotels en kregen homestays.
3. de vlucht vanuit Schiphol was niet mogelijk als we met de trein vanuit Berchem moeten vertrekken. (nochtans was dit vermeld)
4. de prijs

Het voordeel van de Treinreiswinkel is dat je met losse bouwstenen kan werken. Alles is mogelijk en je betaalt wat je wenst. Het contact met Robin was super professioneel en het prijsverschil (meer dan 40%) speelde ook in hun voordeel.

Vandaag stortte ik het voorschot. Nog minder dan 8 maanden te gaan. We nemen de volgende hindernis: de reisbijstandsverzekering.

Vliegen naar Taiwan of de Transmongolische nemen en dan in Ulan Bataar de tijd nemen om van de omgeving te genieten. De keuze zal hartverscheurend worden. 11 maanden van huis weg. Tijd hebben om tijd te hebben, om rustig te genieten van ons eigen Magonia.

De reisboeken stapelen zich op in ons huisje. Elke plek is wel een reden om te vertrekken. Paardrijden doorheen de steppen en daarna genieten van een glaasje paardenmelk in een warme ger. Of genieten van moderne kunst in Taipei om daarna met een stomende cappuccino in een Starbucks achterover te vallen. Keuzes moeten er gemaakt worden.

De eerste keuze is gemaakt. Het tijdskrediet is aangevraagd. De meeste mensen in onze omgeving reageren positief. We zouden hetzelfde doen, moesten we kunnen. We zullen voor hen reizen. Wij worden voor een aantal maanden de ogen en oren van de achterblijvers. Wij zullen proberen de geur te vatten van een mistige zonsopgang in Bagan, de kleuren van de zon tussen de bladeren van een bananenboom in Pai, de lach van oude mannen die in Hoi An hun pijpje roken.

Maar eerst is er de voorbereiding, de planning. Nog genoeg om over te schrijven de volgende maanden...