Een Travellerspoint blog

Photographic foreplay

Beauty is in the eye of the (camera)beholder

306_caravanserai_6.jpg

Iran pictures

"We kunnen de wereld afreizen op zoek naar schoonheid, maar we moeten haar in ons dragen om haar te kunnen vinden."

Of je nu Ralph Waldo Emerson heet en dit citaat op je naam schrijft, of je nu David Verdeure noemt en dergelijke schoonheid in foto's weet weer te geven. We kunnen alleen maar op zoek gaan naar diezelfde schoonheid en rust.

Geplaatst door Magonia 12:56 Gearchiveerd in Iran Tagged david manitoba verdeure korrel Reacties (0)

Als het kriebelt moet je reizen

Iran, here we come

IranMap.gif

In juni 2009 landden we na een reis van bijna 10 maanden op Vlaamse bodem. Er was een regeringscrisis. BHV moest gesplitst worden. De commentatoren voorspelden het einde van België.

We zijn bijna twee jaar verder. Tempus fugit zou de frituursnackende De Wever zeggen. Wij kunnen het alleen maar beamen (maar dan zonder curryworsten en mexicano's). De tijd deed me mijn vader verliezen. De tijd liet ons verhuizen naar een burchtje in hartje stad. Tijd liet ons van werk veranderen. Tijd deed ons ook beseffen dat we het reizen misten.

Eerst hadden we de kriebel niet door en dachten we dat de curry van de avond ervoor te heet geweest was. Maar het was meer. Onze gesprekken keerden terug naar plekken en momenten uit een recent verleden. Tijd dus om de rugzak klaar te pakken en een hoofddoek te gaan kopen: IRAN, here we come. (tenzij Jasmijn- en andere revoluties ons inhalen)

Teheran, Kashan, Esfehan, Yazd en Shiraz: de namen van de steden klinken alsof ze recent nog door de Iraanse dichters bezongen zijn.

Op de achtergrond hoort u het geluid van onze blog die opstart. Ditmaal voor slechts een maandje, maar wie het kleine niet eert, ...

Geplaatst door Magonia 8:28 Gearchiveerd in Iran Reacties (1)

Nu ook in boekvorm

Over de filmrechten wordt nog onderhandeld met Hollywoodproducers.

semi-overcast 26 °C

De kunst van het leven is thuis te zijn alsof men op reis is. Deze woorden van Godfried Bomans hebben de laatste dagen meermaals door mijn hoofd gespookt. Hoe mooi de reis ook geweest is, het gevoel ergens thuis te zijn is onbetaalbaar. De voorbije twee weken hebben we onze portie cultuur reeds op peil gebracht, deelden we onze verhalen met vrienden en leefden ons uit in de fitness..

En wat ga je doen met al die verhalen? Die vraag kregen we reeds meerdere malen te horen. Een boek? Een film met Antonio Banderas in de hoofdrol (en dan wil Ann gerust zichzelf spelen)? Om het gemakkelijker te maken besloten we om de teksten te bundelen tot een boek met enkele foto's. Afhankelijk van het aantal exemplaren ligt de prijs tussen de 15 en 18 euro.

Daarom willen we langs deze weg vragen wie er interesse heeft in dergelijk boek. Kandidaat-kopers kunnen ons een mailtje sturen op annenyves@gmail.com . Reken wel op een levertijd van ongeveer 2 maanden, want ik moet alle teksten lay-outen en voorzien van accenten en andere leestekens die niet terug te vinden waren op een Chinees computerklavier.

5annenyves.jpg

Geplaatst door Magonia 15:06 Gearchiveerd in België Tagged events Reacties (0)

De kunst van te leven

Wie veel reist, ontdekt ten slotte het eigen vaderland. (G. Bomans)

rain 14 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De kunst van te leven is: thuis te zijn alsof men op reis is. (G. Bomans)

Via het televisiescherm voor mijn neus maak ik de landing live mee. Het vliegtuig snijdt zich minutenlang door een grijs wolkendek. Eindelijk duiken onder mij de eerste velden en akkers op, vale groenbruine vlekken onderbroken door eenzame boerderij.
Terwijl regen het vliegtuig laat huilen, raken de wielen het grijze tarmac. Door de intercom weerklinkt de stem van de stewardess die ons verzoekt om alle elektronische spulletjes uitgeschakeld te laten en te blijven zitten tot het vliegtuig volledig stilstaat. Nog geen seconde later klinkt het gepiep van een eerste sms en leest een gelukkige nomofoob de binnengeslopen boodschap. Onze rugzakken rollen bijna als eerste van de transportband, hun beschermhoes nog slechts een kleurenschim van het begin. De douaneformaliteiten verlopen vlot en rond acht uur staan we te wachten op de bus die ons naar onze volgende bestemming zal brengen, veertig kilometer verwijderd van de luchthaven. Na meer dan een uur wachten geven we het op en gaan we op zoek naar een alternatief. Niemand geeft ons een verklaring. File, horen we fluisteren, door de regen. Gelukkig heeft de trein vijftien minuten vertraging waardoor we net op tijd zijn. De mensen rondom ons zwijgen, lezen of staren buiten. Een ouder koppel probeert tevergeefs een praatje te maken met de andere reizigers. Wij zijn te moe, de rest niet geïnteresseerd. Ze kruipen dieper in hun jassen en stilte weg.
Aan het station staat er geen enkele taxi te wachten. We wachten vijf , tien minuten, een kwartier. In het station informeer ik naar de verdwenen taxi's. De loketbediende haalt de schouders op. Hij wordt betaald om treintickets te geven, maar taxi's horen niet bij zijn jobinhoud. Bel er een op. Ik zeg geen gsm bij te hebben. Ik lees het onbegrip in zijn ogen: je telephone, donc je suis.
Om 10.54u staan we eindelijk voor de vertrouwde blauwe deur. We zijn bijna drie uur onderweg geweest om 45 kilometer af te leggen.

Een paar dagen later luisteren we in de zetel naar het middagnieuws. In Teheran vechten jongeren wanhopig tegen het herkozen juk van de mullah's. In Belgie laait de discussie op of kinderopvangverblijven al dan niet auteurrechten moeten betalen aan SABAM voor de muziek die ze spelen voor de kindertjes.

We zijn meer dan negen maanden van huis geweest. We legden meer dan 45,000 km af, bezochten acht landen, namen 25 vluchten, brachten 9 volle dagen op een trein door, reisden in talloze bussen, tuktuks, songthaews en taxi's.

Meer dan 1,000 foto's en talloze verhalen wachten om gedeeld te worden. Het is heerlijk thuiskomen.

Geplaatst door Magonia 6:16 Gearchiveerd in België Tagged backpacking Reacties (1)

Het genot van de herinnering

Een leuke ontmoeting in Ubud

sunny 30 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Samen met de warme olie vloeien mijn gedachten weg van de massagetafel. Het geluid van de klaterende bron en de plantenschaduwen op de windwiegende rotan vervagen. Mei is ongemerkt overgegaan in juni: de korrels van de zandloper worden steeds fijner en glijden sneller door de trechteropening.

Al negen maanden zijn we onderweg in een odyssee der zintuigen. Een monotone mantra van ijzeren wielen op rails voert ons van Moskou naar het Baikalmeer. Een felrode zon blust zichzelf bij zondersondergang in een Mongools meer. Frisgroene koriander mengt zich met de fletsstinkende doeriangeur op een Thaise markt. We drinken mierzoete Birmese thee op Mahanbadoola Road. Tropische regendruppels mengen zich met zweet tijdens een stortbui op Bali.

DSC01608__Small_.jpg

Het is 31 mei. Een zilte zeebries zorgt voor een beetje verkoeling op het heetst van de dag. Een volhardende zonneklopper ligt te bakken op het witte zandstrand van Sanur, terwijl een visser in de schaduw van een parasolboom loom zijn netten in orde brengt voor de volgende dag. Eenenvijftig jaar geleden stierf in Brussel Adrien-Jean Le Mayeur de Merpres aan oorkanker. Na vele omzwervingen belandde de schilder in 1932 op Bali, waar hij kennismaakte met de veel jongere Ni Pollok, die eerst zijn muze en later zijn echtgenote werd. Tussen de vele hotels, eethuisjes en strandbarretjes verdwijnt zijn museum in het niets. Ik ben vandaag de derde bezoeker. Zouden de twee Koreanen voor mij weten dat het de sterfdag van de schilder is? Zijn werk is een ode aan het leven op Bali. In felle kleuren toont hij ons de naaktheid van de mensen net zoals Gauguin het deed op zijn eiland. Vanop de veranda had de schilder een onbelemmerd zicht op het dagelijks ritueel van de getijden, de uitvarende vissersbootjes en de ondergaande zon. Een hoge muur moet nu de herinnering aan deze schilder beschermen.

DSC01644__Small_.jpg

Ik heb vandaag een varken, vastgebonden op een brommer, gezien. Zoals steeds is Hedwig razend enthousiast over het ongewone van het dagelijks leven. Ze is op bezoek bij vrienden in Denpasar en maakt van de gelegenheid gebruik om ons een bezoekje te brengen. Ann is dolgelukkig. Nu hoeft zij de volgende dagen niet alleen het lijdend voorwerp te zijn van mijn conversaties. Voor haar is alles nieuw en anders: de kinderen die met vliegers spelen in de felgroene rijstvelden, de oude man die kokosnoten verkoopt in een gammel stalletje, de vrouwen die met grote balen koopwaar naar de markt trekken. Voor haar reden tot verwondering, voor ons ondertussen een deel van ons dagelijks leven geworden.

DSC01625__Small_.jpg

Terwijl Ann naar de yogales gaat, trekken Hedwig en ik de kokswanten aan. Ik had gehoopt zelf achter het fornuis te mogen plaatsnemen en duchtig in de potten te mogen roeren. Spijtig genoeg blijft het interactieve deel beperkt tot af en toe eens roeren in de wok of een stukje tempeh frituren. De gerechten zijn lekker, maar ik mis de pittige smaak van de Thaise keuken.

DSC01645__Small_.jpg

Sir finished. Haar stem brengt me terug naar Ubud, naar de massagetafel. Ik kan mijn ogen amper openen. Ze merkt het en lacht me toe terwijl ze haar woorden herhaald: finished now.
Neen, wil ik haar antwoorden. Deze reis eindigt nooit.

Geplaatst door Magonia 5:55 Gearchiveerd in Indonesië Tagged backpacking Reacties (0)

(Berichten 11 - 15 uit 96) « Pagina 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9 10 .. »