Een Travellerspoint blog

Over een Reuzeboeddha en visumverlengingen

De Chinese lach

overcast 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Lachen, is tijd doorbrengen bij de goden. (Japans spreekwoord)

Was het Paul Theroux die schreef dat de Chinezen vijftig manieren van lachen hebben, waarvan er slechts twee gemeend zijn?

De glimlach van de dame in het Chengdu Tourist Office vertakt zich na mijn vraag tot ver achter haar oren en doet het ergste vermoeden. Glimlach 1: ik zou begot niet weten of de wereld rond of plat is, maar kijk eens hoe lief ik kan lachen.
Gelukkig voor mij heb ik meer succes bij de loketbediende in het naastgelegen busstation. Ze spreekt een aardig mondje Engels en stuurt me met twee tickets naar platform drie waar onze bus naar Leshan vertrekkensklaar zou staan. Glimlach 2, dat-heb-ik-mooi-gedaan-lach, vergezelt me naar buiten. Een grote bus, vraag ik haar nog. Zelfverzekerd bevestigt ze mijn vraag.
Bij de ingang van platform drie wacht een minivan ongeduldig op de laatste klanten. De chauffeur polst naar onze kaartjes en toont ons zijn tientandenlach. Wij zijn de twee onverlaten die zijn voertuig ophouden. In Chinese gebarentaal maken we hem echter duidelijk dat we geen minivan, maar maxi-bus verwachten. De glimlach blijft rond zijn lippen zweven terwijl zijn stemvolume aanzwelt: lach nummer 3: ook al heeft de ander ongelijk, ik blijf vriendelijk-lach.

Op minder dan anderhalf uur overbruggen we de 140 km die Chengdu van Leshan scheidt. Ann doet alsof ze slaapt, terwijl ik het vragensalvo van mijn medereizigers beantwoord: hoeveel kost een huis in Belgie? Een grote wagen? Een kleine wagen? Welke wagen hebben jullie? Wat vind je van China? Hoe lang zijn jullie hier al? Welke talen spreekt men in Belgie? Ik betrap me tijdens mijn antwoorden op lach nummer 4: de hou-eindelijk-op-met-vragenlach.
De baliebediende in de PSB is vriendelijk doch resoluut: een visumverlenging binnen de twee uur is nog nooit gebeurd en zal ook nooit gebeuren, wat we ook gelezen of gehoord mogen hebben. Vierentwintig uur is de normale procedure. Haar glimlach is die van categorie 5: ik weet ook niet waarom ze in Beijing elke dag de regels veranderen. We antwoorden met lach 6, de gelaten lach, en haasten ons naar de overkant van de straat waar we een betalingsbewijs voor onze verlenging moeten afhalen bij de Bank of China.

DSC01315__Small_.jpg

Maar Leshan is veel meer dan een snelle visumverlenging. Aan de samenvloeiing van de Minjiang, Dadu en Qingyi troont het levenswerk van de monnik Haitong. In AD 713 begon hij met uithakken van een reuzenboeddhabeeld dat de drie stromen moest kalmeren. De bouw duurde meer dan negentig jaar en Haitong heeft de voltooiing van zijn levenswerk nooit mogen meemaken.
Langs tempels, paviljoenen en pagodes, verspreid over twee weelderig begroeide zandsteenheuvels doemt het kolossale hoofd voor ons op. Het totale beeld is niet minder dan 71 meter hoog. De door de Taliban vernielde beelden van Bamyan waren bijna twintig meter kleiner.

DSC01301__Small_.jpg

Langs een steil pad dalen we af naar de voeten van het beeld. Het slingerpad is soms zo smal dat ik op mijn zij verder moet. Achter een bocht word ik verrast door een jonge moeder die zoonlief in plashouding langs de trappen houdt. Wanneer ik voorbijga, besluit hij zijn blaas te laten leeglopen. De trappen en mijn broekspijpen krijgen de volle lading. Is haar glimlach nummer 7, de verontschuldigende lach?
Die avond wandelen we langs de vervallen promenade van Leshan. Honden, vogels en andere huisdieren worden uitgelaten. Jong en oud duikt in het water en laat zich door de sterke stroming meevoeren. Jongeren vissen met geimproviseerde lijnen. Ze zijn te ongeduldig om een bijtgrage vis aan de haak te slaan. Hun ritueel bestaat uit een ver uitgooien en snel inhalen. Steeds opnieuw, steeds zonder resultaat. Twee oude mannen geven luidop commentaar op het voorbijgaande avondleven. Elke zin wordt afgesloten met een plagerig aanstoten. Plots borrelt bij hen een geluid op dat alleen maar gedefineerd kan worden als een echte Chinese lach.

Geplaatst door Magonia 3:18 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

Jiuzhaigou of de Vallei der Negen Dorpen

Wanneer kleuren spreken

semi-overcast 21 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

"De vijf kleuren verblinden ons oog. De vijf smaken maken onze mond gevoelloos. De vijf tonen maken ons oor doof." (Lao-Tse)

Jiuzhaigou of de Vallei der Negen Dorpen staat sinds 1992 op de Unescolijst van werelderfgoed van de mensheid. Met een oppervlakte van meer dan 720 vierkante kilometer en pieken over 4.000 meter is de vallei de toeristische topper van deze streek. Tijdens het piekseizoen landen er meer dan twintig Airbussen per dag. Voor de Chinese authoriteiten is Jiuzhaigou een precaire evenwichtsoefening tussen commercieel toerisme en ecologisch bewustzijn.

DSC01281__Small_.jpg

DSC01269__Small_.jpg

DSC01260__Small_.jpg

Hoe beschrijf je kleuren die je nog nooit eerder van je leven aanschouwt hebt? De Chinezen noemen dit park terecht een sprookjesland. Zijn de tientallen meren kobaltblauw of indigo, hemelsblauw of ultramarijn? Tovert de zon de bladeren vermiljoen of karmijn met tinten van scharlaken?

DSC01246__Small_.jpg

DSC01243__Small_.jpg

DSC01242__Small_.jpg

Tientallen bussen voeren onafgebroken fotograferende toeristenstromen aan die hun lenzen laven aan de kleurenpracht. Wij laten het gemotoriseerd transport links liggen en dalen via houten vlonders af naar de waterval. Meer dan twee uur wandelen we met alleen het geruis van watervallen als achtergrondgeluid. Dan breekt de natuur open in meren met poetische namen als Gras-, Panda- en Vijfkleurenmeer. Bizarre composities van dode boomstammen op de opaque meerbodem zorgen voor ongekende natuurpracht. Wanneer ik achteraf de foto's bekijk, lijken het wel photoshopprobeersels van een amateurfotograaf.

DSC01235__Small_.jpg

DSC01231__Small_.jpg

DSC01229__Small_.jpg

DSC01228__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 5:09 Gearchiveerd in China Tagged photography Reacties (0)

Songpan

Een ander Tibet

16 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

“Remember that not getting what you want is sometimes a wonderful stroke of luck.” (Dalai Lama)

Nog even en de kruinen van de langsscherende bomen dreigen de vleugels van het vliegtuig te raken. Links en rechts begeleiden besneeuwde bergtoppen ons tijdens de landing. En dan duikt plots de landingsbaan op tussen twee bergen en de piloot zet ons veilig neer op de luchthaven van Jiuzaighou-Huanglong. Op een hoogte van meer dan 3.500 meter is dit de derde hoogste luchthaven van China, alleen Lhasa en Kanding gaan haar voor. Via de intercom deelt de stewardess mee dat de buitentemperatuur drie graden bedraagt. Zodra de cabinedeuren geopend worden, beseffen we dat drie en dertien in taalwaarde sterk verwant zijn, maar dat ze als gevoelswaarde een hemelsbreed verschil betekenen.

DSC01289__Small_.jpg

Nergens herkennen we enig Engels opschrift. Met handen en voeten leggen we uit dat we niet naar het Nationaal Park van Jiuzhaigou willen, maar dat Songpan onze eerste bestemming is. Een bereidwillige taxichauffeur voert ons naar de voormalige vestingstad, terwijl hij honderduit praat. Op een gegeven ogenblik wijst hij tijdens zijn betoog naar een aantal paarden en dan naar ons, terwijl hij een mennend gebaar maakt. Geklemd tussen wolkenreikende bergen en windruisende valleien heeft Songpan bekendheid verworven voor haar meerdaagse paardentochten. Maar Songpan is ook een tussenstop op weg naar het wonderlijke kleurenpalet van Jiuzhaigouvallei en verderop naar de Tibetaanse schoonheid van Zoige, Langmusi om ten slotte verlichting te vinden in het Labrangklooster van Xiahe. Spijtig genoeg vonden de Chinese authoriteiten het veiliger om deze weg af te sluiten voor westerse toeristen. Wie verder wil dan Jiuzhaigou wordt door een overijverige dienaar van de wet teruggestuurd naar het vertrekpunt.

DSC01094__Small_.jpg

Wanneer we door de hoofdstraat dwalen, kijken de lokale inwoners even verbaasd naar ons als wij naar hen. Tibetaanse vrouwen in traditionele klederdracht, dikwijls versierd met een schat aan juwelen, keren met verse marktgroenten terug naar hun dorpen in de omringende heuvels. Hui-moslims roken lui een sigaretje in de schaduw van een brugpeiler. Kinderen lopen ons enthousiast achterna, terwijl ze hello roepen, het enige Engelse woordje dat ze kennen. De zon kleurt hun kaken met het rood van rijpe kersen.
Op een zonovergoten ochtend die de vallei omtovert tot een oogverblindend palet van ongekende kleuren, klimmen we langs geitenpaden naar het fort dat trots over de stad uitkijkt. Hijgend en puffend bereiken we ons doel: de hoogte doet zich voelen. Onderweg bekijken we pelgrims die papiergebeden in de wind strooien en de woorden laten meedrijven door een onzichtbare hand. Kinderen met zwarte snoeten en groene snotsporen onder hun neus staren ons wezenloos aan om dan enthousiast uit te barsten in hun hello's, die nog minutenlang op ons pad nagalmen.

DSC01108__Small_.jpg

DSC01293__Small_.jpg

In de buurt bezoeken we nog een cascade van watervallen en glijden weg op de laatste sneeuwresten die ons de weg naar de warmwaterbronnen versperren. Het Tibetaanse dorp waar we halt houden, is het hoogtepunt van de dag. Een toegesnelde monnik opent de gesloten tempeldeur. De weee lucht van oude yakboter vult onze neusgaten. De lampjes tekenen grillige patronen op de omringende beelden, terwijl een monnik zijn monotoon mantragebrom even staakt om de toevallige bezoekers aan te staren. Langs een verhard pad dwalen we verder het dorp in. Een verschrikte hond verdedigt zijn erf. Vanuit huizen horen we een welkomstgroet, maar er duiken geen gezichten op om de woorden beeld te geven. De veelkleurige houten gevels houden hun bewoners verborgen.

DSC01196__Small_.jpg

DSC01197__Small_.jpg

Wanneer we in de late namiddag opnieuw naar Songpan rijden, kruipen wolken langzaam over de bergkammen. Een eenzame yak steekt langzaam de weg over en trekt zich niets aan van de toeterende wagens. Vanuit de zijspiegel zie ik hem samen met de dag verdwijnen.

DSC01164__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 18:26 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (1)

Chengdu is panda town

eats shoots and leaves

semi-overcast 19 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Sinds het WWF dit dier als mascotte heeft genomen en panda's daardoor een soort symbool voor de bescherming van wilde diersoorten zijn geworden, hoeven we deze soort niet meer voor te stellen. In het wild zouden er maar een honderdtal meer voorkomen. (Trotter, p. 507)

Het fokcentrum voor panda's in Chengdu is dan ook een geliefde uitstap voor iedereen die de beestjes eens van dichtbij wil bekijken.

DSC01074__Small_.jpg
(eten en slapen)

DSC01058__Small_.jpg
(even poseren voor de lens)

DSC01057__Small_.jpg
(met de ganse bende op de foto)

DSC01082__Small_.jpg
(Rode panda close-up)

DSC01081__Small_.jpg
(en van een beetje verder)

Geplaatst door Magonia 5:36 Gearchiveerd in China Tagged animal Reacties (0)

A tale of two cities

De jacht op het beeld

overcast 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Het was de mooiste tijd, het was de slechtste tijd, een tijd van nieuwe rijkdom, een tijd van oude armoede, een tijd van ongekende vooruitgang, een tijd van vergeten verleden.
(vrij naar C. Dickens)

De mooiste beelden verschijnen vanzelf voor je lens. Wie op zoek gaat naar mooie beelden, verliest zichzelf in deze zoektocht. Die middag bevind ik mij op een zitbankje in een van de vele winkelstraten van Chengdu. Net zoals in alle Chinese grootsteden slaat de betonduivel ook hier genadeloos toe. Ganse wijken worden met nieuw beton overgoten, in de ondergrond graven industriele mollen metrokokers. Hier en daar hebben oude wijken de eerste betoninvasie overwonnen. 's Nachts verlicht een eenzame tl-lamp het laatste bewoonde appartement, een eenzame tand in een lege mond.

DSC01018__Small_.jpg

Zijn trage tred onderscheidt hem van de voorbijhollende menigte. Hij loopt gebogen, alsof de voorbijgaande jaren hem steeds dichter naar de straatstenen toetrekken. Zwarte lokken verbergen zijn gezicht tegen de schaamte en de zon die in Chengdu zelden schijnt. Zijn lederen jasje en broek hadden in een vorig leven zwart genoemd kunnen worden. Na een wanhopige strijd met de tijd en het buitenleven heeft de kleur haar vezels verlaten. Hij heeft geen oog voor de vitrines die uitnodigen tot weldadig consumeren.

DSC01086__Small_.jpg

Een Hummer, prijsbeest van decadentie, stopt luid toeterend op de parking en trekt mijn blik weg van de vaalzwarte verschijning. Hoofden keren zich om. Jaloerse blikken strelen blinkend metaal. Ze is te klein om in een elegante beweging uit de wagen te glijden. Haar naaldhakken klikken op de straatstenen, terwijl een spannend minikleedje benen onthullen die eeuwigheid beloven. De rand van haar dito witte hoed trekt een schaduw tot halverwege haar gezicht. Haar ogen houden zich schuil achter de grote glazen van haar zonnebril. De twee zwarte satellietschotelglazen vormen een schril contrast met het modieuse wit van haar gebleekte huid. Even lijkt ze op de panda's waarvoor deze stad zo bekend is. Heel even gunt ze me een blik, een westers curiosum in haar oosters bestaan. Maar mijn gezicht blijft verborgen achter een fotolens. Op weg naar consumptie gunt ze niemand een glimlach, een modieus grijs kostuum volgt discreet in haar sporen. In de verte verdwijnt een Ascothoed in de menigte. Op de foto zie ik slechts een zielige zwartwitschaduw met een verloren lach.

DSC01088__Small_.jpg

Zijn schaduw verduistert mijn fotoscherm. Ik toon hem het resultaat van sluitertijd en diafragma, maar hij is amper geinteresseerd. Zijn eeltige hand met het vuil van vele dagen strekt zich uit naar het lege flesje water dat naast me ligt. Over zijn linkerschouder hangt een plastiek zak met de oogst van zijn dagelijkse vuilbakkenjacht. Ik geef hem mijn flesje en hij laat het behendig in de zak verdwijnen. Hij beloont me met een drietandenglimlach die zijn gelaat in rimpels trekt. Een glimlach die hij liever niet op foto wil. Niet alle mooie beelden kan je met een lens vangen.

Geplaatst door Magonia 5:29 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

(Berichten 21 - 25 uit 96) « Pagina 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10 .. »