Een Travellerspoint blog

Da Li

Meer dan een surrealistische schilder

sunny
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Ich freute mich uberhaupt auf nichts, und es war doch meine Arbeit, das Innere der Lander kennenzulernen und sie aufrichtig zu lieben, um sie fur andere Menschen beschreiben zu konnen. (Annemarie Schwarzenbach)

En plots was ik thuis. Op de ontbijttafel ligt versgebakken brood. Boter smelt zich tot diep in het vochtige deeg. Sinaasappeljam met bittere schilsliertjes laat zich welwillend uitsmeren, terwijl kruidige koffiegeur zich in mijn neusgaten nestelt.

DSC00318__Small_.jpg

Ganga, ganga? Haar stem trekt me in een seconde 8.000 kilometer verder. Ik zit opnieuw in China, in Yunnan, in Da Li. In haar traditionele klederdracht ziet ze eruit als een folkloristische oma. Haar witte kledij met geborduurde felle kleuren tovert haar om tot een sprookjesfiguur uit een vorige eeuw. Zij is een van de bijna twee miljoen Bai (het witte volk) die deze streek reeds meer dan 3000 jaar bewonen. Ik gebaar dat ik geen voorstander ben van al dan niet gelegaliseerde softdrugs en ze laat me achter op zoek naar minder saaie ontbijters.

DSC00433__Small_.jpgDSC00448__Small_.jpg
(Bai vrouwen in traditionele klederdracht)

Geprangd tussen het Cangshangebergte (met toppen van meer dan 4.000 meter) en het Erhaimeer speelt dit stadje in op de verwachting van een eeuwig verleden. Met Chinese haast worden oude wijken met de grond gelijk gemaakt en vervangen door nieuw antiek. Lege winkelruimten wachten ongeduldig op uitbaters. Het oude centrum van Da Li is omgetoverd tot een bezienswaardigheid Chinese style. De stad koketteert graag met haar rijke handelsverleden, wier overblijfselen overvloedig aanwezig zijn in het straatbeeld . Je betreedt de stad door een van de massieve poorten, paradeert er langs kabbelende stroompjes of vergaapt je aan de prachtige architectuur van de bai-huizen. Deze onderscheiden zich door hun bewerkte toegangsdeur waarachter een binnenplaats met tuin schuilgaat. Langs drie zijden van deze tuin staan woonhuizen. Sommige van deze bai-huizen zijn prachtig gerestaureerd en trekken massa's fotograferende toeristen.

bai_house_..ina_mid.jpg
(authentiek Bai huis)

DSC00310__Small_.jpg
(Een van de stadspoorten bij nacht)

Op Fu Xing Lu hengelen verkoopsters in traditionele klederdracht naar de yuan van de passanten. Ze vinden er thee, wierrook, poppetjes in bai-klederdracht of andere prullaria. De winkeltjes zijn ondergebracht in oude gerestaureerde panden met houten voorgevels. In Renmin of Huguo Lu (deze laatste is beter bekend als foreigner street) geniet je op een terras van een heerlijke cappuccino of een Chimay. Moderne gebouwen of hoogbouw zijn er verboden om het karakter van het stadje niet te verstoren.Wie zich een beetje verder buiten de toeristenmassa begeeft, ziet theeslurpende locals mahjong spelen of vrouwen emmers vullen aan een van de talrijke waterputten.

DSC00312__Small_.jpg
(poppetjes van de ethnische minderheden)

DSC00416__Small_.jpg
(Fu Xing Lu, shopping street)

De slapende dorpen rond het Erhai-meer.

Vanuit de oude stad van Da Li springen we op de lokale bus naar Cai Cun, het dichtstbijzijnde dorp aan het meer. Etymologisch dankt het haar naam aan haar vorm die op een oor gelijkt (er betekent oor en hai zee). Deze oorzee is bijna 42 kilometer lang, negen kilometer breed en strekt zich uit van noord naar zuid. In Cai Cun wacht een vloot bootjes op klanten. We kopen een ticketje aan de balie, bieden naar aloude gewoonte af . Na een overtocht, annex fotosessie, van een half uur bereiken we de overkant. Aan boord nemen Chinese toeristen eerst verdoken foto's van die twee lao wai (vreemdelingen), maar na een paar minuten worden we schaamteloos gefotografeerd. We poseren gewillig, terwijl we het obligate V-teken maken, en vragen ons af welke verhalen er op een rokerige avond aan deze foto opgehangen worden.

Het bootje legt aan bij het Sky Mirror Pavillon. Een gidse in Bai-klederdracht (en Nike loopschoenen) begint dadelijk in haar megafoon te brullen om de groep mee te krijgen. We glippen weg en klimmen naar de top van de pagode. De Cangshanbergen aan de overkant van het meer lijken ontsproten aan een fotosessie van David Hamilton, een flou artistique die zich leent voor pseudo-erotiek maar niet voor landschappen. Deze heiigheid blijft de ganse periode dat we in Da Li verblijven, aanhouden, alsof de bergen zich verbergen voor opdringerige blikken. De pagode onthult tijdens de beklimming ook haar naam. Grote spiegels zijn aangebracht waardoor de wolken weerkaatst worden doorheen de pagode, een surrealistisch schilderij van Magritte.

We laten de tempeldrukte achter ons en vertrekken richting Wase waar elke vijfde dag van de maand een grote markt plaatsvindt. Na vijf minuten liften, stopt een minivan. Waar we heen moeten? Dat denk ik toch dat ze ons vragen. We hebben geluk. Wase ligt op hun reisweg. Achterin schuiven vier Chinezen samen op een zitbank die geschikt is voor twee mensen. Ze zijn op weg naar een bruiloft. Een van de meisjes houdt een bruidsboeket in de handen. Hun gesprekken hervatten zich. Stilletjes, bedeesd, alsof we ook maar een jota van de conversatie zouden begrijpen. Met de kilometers stijgt het volume. Het busje hobbelt ondertussen verder, vermijdt putten en loslopende honden, toetert zich een weg langs tragere weggebruikers. Na een half uur draait de chauffeur zich om. Uit zijn uitleg verstaan we alleen Wase. We zijn ter plekke maar zowel links als rechts ligt er een huizenrij en we zien nergens sporen van een markt. We wijzen links en vragen Wase? Ze knikken instemmend. Wanneer we het volgende moment rechts wijzen, krijgen we een even overtuigend geknik. Gelukkig biedt een voorbijganger soelaas.

DSC00352__Small_.jpg
(de lokale figaro)

DSC00351__Small_.jpg
(onbekende geuren)

De markt waaiert uit doorheen het ganse dorp. Kappers trachten met de moed der wanhoop vorm te krijgen in het Chinese piekhaar, terwijl in het kraampje ernaast een slager het karkas van een varken versnijdt. De weee vleesgeur verdwijnt in een zweem van verse koriander, munt en steranijs uit het aanpalende kruidenkraam. Een tandarts biedt kant-en-klare gebitjes aan. Je kunt ze ter plekke uitproberen, terwijl verderop gakkende eenden wachten op een koper. De markt eindigt aan de waterkant in de geur van talloze onbekende groenten.

DSC00450__Small_.jpgDSC00451__Small_.jpg
(lekkere noedels)

Aan een straatstalletje eten we koude noedels. Het bankje is net groot genoeg voor ons beiden, maar de stalhoudster vindt van niet. In enkele minuten slinkt onze eetruimte merkelijk. Gelukkig hebben de Chinezen een hap-slik-wegcultuur, zodat we al snel weer voldoende ruimte hebben om met onze eetstokjes te manoeuvreren.We betalen nog geen halve euro voor deze culinaire ervaring.

DSC00408__Small_.jpg

Na afloop vatten we te voet de terugweg aan. In een baai verderop ligt het piepkleine eilandje Putuo Dao met daarop een tempel. De statige brug naar nergens en de serene schoonheid van de tempel in het namiddaglicht leveren sprookjesachtige beelden op. We zijn niet de enigen die dat vinden. Een pasgehuwd stelletje laat zich uitgebreid vereeuwigen. We herkennen het boeket in de handen van de bruid. Maar hoe leggen we dat uit?
De laatste boot naar de overkant vertrekt rond half vijf. We hebben geen tijd meer om de ganse weg te voet af te leggen. We nemen voor de tweede maal die dag toevlucht tot onze duimen.

Ook in Shaping is er een wekelijkse markt. Op maandag word je in Da Li overal aangesproken door autobezitters die een centje willen bijverdienen. We nemen een lokale bus en hobbelen langs de oude baan tot de conductrice ons meldt dat we gearriveerd zijn. Een paar minuten later wandelen we tussen Bai in witte of meerblauwe kledij. Oude mannen in Maojasjes roken sigaretten in elegante pijpjes. Lookie lookie. In tegenstelling tot in Wase is men hier wel gewend aan laowai. Batik en antiek wachten op goedgevulde beurzen. Ik laat mijn oog vallen op een Omega uurwerkje. Echt antiek, verzekert de verkoopster me. Met hartepijn wil ze van het kleinood scheiden voor 200 CNY, terwijl ze me haar rekenmachine overhandigt. Mijn bod doet haar nog meer pijn. Ze rolt met de ogen en trekt net niet alle haren uit als ze 30 op het schermpje ziet verschijnen. Met een Chinees verkoopspraatje tracht ze de waarde van dit familiejuweel omhoog te praten. Uiteindelijk wisselen geld en goederen voor 50 CNY. Als ik betaal met een biljet van honderd, tovert ze een gelijkaardig uurwerk tevoorschijn dat ik mag hebben voor dertig. Later vind ik het uurwerk terug op talloze veilingen op internet. Sommige mensen geloven echt een koopje gedaan te hebben.

DSC00452__Small_.jpg

DSC00333__Small_.jpg

Voor de rest is de markt niet zo groot en na een uurtje hebben we het wel gezien. We drinken een theetje en wandelen langs de drukke hoofdweg naar Jiang Wei. Het dorpje heeft iets mistroostigs over zich. Het marktje is veel te klein voor het immense plein. Grijsbetonnen constructies wachten op aankleding. Vele winkels zijn gesloten, misschien voor onbepaalde tijd. Aan de overkant van de weg wandelen we de velden in. Vrouwen met grote rieten hoeden oogsten bonen. Vanuit het wuivende gewas weerklinkt een verrast nihao. We dwalen verder en orienteren ons op het Cangshangebergte. De bevolking van de dorpjes die we passeren, te klein om een naam te krijgen op ons plannetje, is Hui (moslim). Het zijn afstammelingen van de soldaten die in Centraal-Azie gerekruteerd werden om in het leger van Qubilai (1279-1368) te vechten. Tussen de Chinese karaktertekens merken we de sierlijke krullen van hun alfabet. Een lokale bus voert ons terug naar Da Li. Onderweg hebben we file. Een moto is onder een jeep terechtgekomen. Beide bestuurders staan naast te weg te redetwisten over de feiten. Wie de Chinese rijstijl kent, is niet verbaasd.

DSC00462__Small_.jpg

Het Cangshangebergte, een persoonlijke overwinning

DSC00302__Small_.jpg

Alle helden hebben hun gebreken ;-). Indiana Jones heeft een hemelse afkeer van slangen en ik ben niet echt happig op grote hoogtes. De kabellift voert ons steeds verder weg van de heuvels. De wind die tussen de valleien heerst, laat de cabine (in mijn ogen) vervaarlijk schommelen. Een wandelpad van 15 kilometer, met de toepasselijke naam Cloudy tourist path slingert tussen de bergen. Hier heb je bij helder weer een mooi zicht op Da Li en omstreken. Maar de schoonheid van de bergen uit zich niet alleen in de omgeving. Hier wordt ook Da Limarmer gewonnen. De faam van dit gesteente is zelfs doorgedrongen in het alledaagse taalgebruik: marmer heet in het Chinees Da Li shi (steen van Da Li).

DSC00290__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 13:32 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

Wo tsjing bu dong ( I don't understand)

een eerste lading Chinglish

sunny 19 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

In het straatbeeld zijn er weinig Engelse opschriften te vinden. Als ze er al zijn, dan getuigen ze in sommige gevallen van een - op zijn zachtst uitgedrukt - experimenteel taalidioom. Sommige opschriften zijn herkenbaar, maar andere zijn cryptische vertaalpareltjes.

Enkele voorbeelden zullen het snel duidelijk maken:

DSC00067__Small_.jpg
(een gemakkelijke om te beginnen)

DSC00074__Small_.jpg
(het icoontje is een weggever)

DSC00138__Small_.jpg
(de immobiliteit van een brandblusser)

DSC00105__Small_.jpg
(tourist information in Kunming busstation. Durft u hier een ticket bestellen?)

DSC00143__Small_.jpg
(zo vindt u dadelijk de koekjes in de supermarkt)

100_6108__Small_.jpg
(Meegevoerd door de schoonheid van het ogenblik?)

100_6142__Small_.jpg
(wie ons een degelijke vertaling kan bezorgen wint een VCD met Chinese volksmuziek)

Geplaatst door Magonia 6:19 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

Jianshui en Tuanshan

De klank van het verleden

sunny 22 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Like all great travelers, I have seen more than I remember, and remember more than I have seen. (Benjamin Disraeli)

In zijn viool weerklinkt de melancholie van zijn land. Ann heeft zijn banjo gekregen en ik probeer tevergeefs geluid uit zijn erhu (traditioneel tweesnarig instrument) te krijgen. Terwijl hij met elke beweging van zijn strijkstok onvergetelijke noten uit het hout tovert, klinken Ann's en mijn samenspel als een kat die zich door een meute hongerige honden omringd ziet.

In zijn woonkamer herinneren verkleurde foto's aan zijn successen: een onopvallende man in kostuum, omringd door andere muzikanten. Hij leidt ons rond door zijn woning, hij leidt ons rond door een verleden tijd. Verbannen naar een hoek van de woonkamer hangen foto's van de Grote Roerganger. Hingen ze in een grijs verleden op een centralere plek? Hij volgt onze blik en vertelt ons een verhaal. We horen de passie in zijn stem, maar begrijpen hem niet. Hij wijst naar de foto van een knappe jonge vrouw. Kort modern kapsel. Ze lacht de camera uitdagend toe. Is het dezelfde vrouw, zijn echtgenote, die nu druk bezig is in de tuin met groenten snijden? In zijn relaas verstaan we Beijing. Hij blijft uitleggen, opent verschillende kamers in zijn huis, opent bijkomende kamers in zijn geheugen en laat de herinneringen vrij. Konden we zijn Chinese woorden maar verstaan, deelnemen aan zijn verhalen. Gedurende lange tijd spreken we in onze eigen taal van het ogenblik. Hij nodigt ons uit om mee te eten, maar we moeten verder.

DSC00236__Small_.jpgDSC00221__Small_.jpgDSC00231__Small_.jpg

Toch lijkt het alsof de tijd hier in Tuanshan, op een spreekwoordelijke boogscheut van Jianshui, in totale harmonie leeft met het verleden: een bewoond Bokrijk. Schaduwen van oude lemen huizen vormen een kartelrand langs de smalle, stoffige straatjes, waar een straathond schichtig in een bouwvallige ruine verdwijnt als we langskomen. Gebeeldhouwde deuren en raamkozijnen, friezen versierd met mythische personages en wonderlijke dieren. Lange tijd leek het erop dat de authenticiteit van het dorp ook haar neergang zou worden. Gezaag en gehamer dat op de achtergrond weerklinkt, doet vermoeden dat de eerste stap naar restauratie gezet is.

Jianshui, een bruisend provinciestadje met meer dan 400.000 inwoners (dat wordt hier inderdaad als klein ervaren), is reeds drie dagen onze nieuwe verblijfplaats. We hadden ons het ergste voorgesteld voor de busrit vanuit Kunming. Maar ook hier tonen de Chinezen zich een gedisciplineerd volk: roken, spuwen en rochelen worden uitgesteld tot de plaspauzes. Tot onze verbazing vallen zelfs de busconversaties stil zodra de DVD met obligate kung-fufilm opgezet wordt. Alleen de dame achter ons blijft voortsnateren, een monoloog tegen haar man die op gepaste ogenblikken instemmend gromt.

Toerisme is tot op heden zo goed als onbekend in deze stad. De grote boulevards, zo typerend voor Chinese steden, liggen er vrij verlaten bij. Nochtans is Jianshui lange tijd een van de strategische doorgangspunten naar Vietnam geweest. Ook de grondstofrijke grond (mangaan, ijzer, lood, zink en koper) bracht welvaart in deze streek. Doorheen de eeuwen dommelde de stad in haar eigen luxe in.

DSC00156__Small_.jpg

Maar deze slaperigheid is ook de troef van deze stad. Tussen de obligate nieuwbouw vindt men authentieke wijken, waar openbare toiletten het gebrek aan eigen sanitair opvangen, de bevolking water haalt uit de waterputten, oude vrouwen met ingebonden voetjes je vanuit de deuropening vol verbazing aanstaren en waar je op de markt tussen varken en rund ook hond aantreft.

DSC00163__Small_.jpg

Tegenover deze ruwe realiteit staat de schoonheid van de tuinen van de Zhu-familie. Tuinen, bamboebossen, sierkiosken en woonpaviljoenen (waarvan er sommige omgetoverd zijn tot hotelkamers) liggen verspreid over een oppervlakte van twee hectare. Ook de tempel van Confucius, de tweede grootste van China, tovert een sfeer van meditatieve rust over de stad.

Maar wij voelen ons vooral thuis op de Toren met Uitzicht op de Zon. Deze toren is een middeleeuwse verstevigde poort waar het sociale leven zich afspeelt.

DSC00148__Small_.jpg

Men komt er samen om te dansen, te zingen, kaart of mahjong te spelen, of om met een tasje thee naar de anderen te kijken.

DSC00189__Small_.jpgDSC00209__Small_.jpg

Hier loopt de man met de Siberische bontmuts, de mensen in uniforme blauwe mao-jasjes, de ethnische minderheden in hun lokale klederdracht en kleurenpracht.

DSC00219__Small_.jpgDSC00210__Small_.jpg
DSC00216__Small_.jpgDSC00214__Small_.jpg

Volgens onze reisgids is Jianshui de mooiste stad van Zuid-Yunnan. We hebben nog niet veel steden gezien, maar we geloven het best.

Geplaatst door Magonia 6:16 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

Kunming

Waar het nieuwe het oude omhelst

sunny 18 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

China is hip. De Olympische Spelen toonden een land dat met reuzeschreden de 21ste eeuw is binnengetreden. Chinese bedrijven zijn wereldspelers geworden in de economie en als China spreekt dan luisteren de anderen. Het is ooit anders geweest. Nu nog is er kritiek op de schending van de mensenrechten, maar alleen klinkt het minder hard door in de wereldpers. Men levert geen kritiek op de rijke oom die aan de feestdis aanschuift.

100_6090__Small_.jpg
(bloesems in de stad van de eeuwige lente)

Yunnan, de eerste streek die we bezoeken, betekent ten zuiden van de wolken. De naam roept niet alleen poetische beelden op van de streek, maar is ook een geografische realiteit. Een gemiddelde hoogte van tweeduizend meter zorgt ervoor dat deze streek in het zuidwesten van China een gans jaar een gematigd klimaat (15 graden) kent. Met een oppervlakte van bijna vierhonderdduizend vierkante kilometer (13 maal de oppervlakte van Belgie) is deze provincie die aan Laos, Vietnam en Myanmar grenst de zesde grootste van China. Maar Yunnan is ook een van de armste provincies met een inkomen per persoon dat ver onder het nationaal gemiddelde ligt.

Kunming

DSC00098__Small_.jpg
(Kunming by night)

Een eerste indruk van Kunming doet niet vermoeden dat deze stad in een van de armste provincies van China ligt. De stad van de eeuwige lente is trots op haar brede winkelboulevards met bekende namen als Prada, Gucci en Armani. Kunming verjongt in sneltempo. De ganse stad lijkt wel een bouwwerf. Oude wijken worden met de grond gelijk gemaakt en wolkenkrabbers nemen hun zonsverdrijvende plaats in. Toch blijft Kunming haar charme behouden. De bovenvermelde boulevards worden omringd door bomen. Brede fietspaden doorkruisen de stad en bieden een gezond alternatief voor de wagen. Ook elektrische brommertjes zorgen voor een gezond ecologisch gevoel. De straten zelf liggen er kraaknet bij. Straatvegers ruimen elk papiertje op, maar de Chinezen zelf gooien plichtsgetrouw hun afval in de talloze vuilbakjes. Maar Kuming is een ademebenemende mix van modern en oud. In smalle straatjes, waar piepkleine houten huisjes krakend wachten op de toekomst, kan je kuieren tussen de kraampjes van de bloemen- en vogeltjesmarkt.

Onze eerste dag staat in het teken van aankopen. Tijdens de voorbije maanden ben ik tien overtollige kilootjes kwijtgespeeld,, waardoor het lijkt alsof ik in de kledij van mijn grote broer rondreis. Ook Ann maakt van de gelegenheid gebruik om een deel T-shirts te vervangen. Maar de belangrijkste aankoop is warme kledij. Na de tropische temperaturen van de laatste maanden vinden we Kunming koud. Tijdens de dag stijgt het kwik amper boven de twintig graden. We worden zelfs een dag geconfronteerd met het fenomeen regen.

Van shoppen krijg je honger en we trekken naar een eetstalletje om de befaamde noedels die de brug oversteken (guouqiao mixian) te eten. Geen menu in het Engels. Gelukkig staan er in onze reisgids een paar woorden Chinees. De non-verbale communicatie werkt want een paar minuten later staat er een dampende kom noedelsoep waarop een laagje olie drijft, voor onze neus. Het gerecht dankt volgens de legende haar naam aan een student die zich op een afgelegen plek had teruggetrokken om zijn ingangsexamen voor een betrekking aan het keizerlijke hof voor te bereiden. Zijn echtgenote bracht hem elke dag een kom noedels, maar omdat ze een lange brug moest oversteken, waren de noedels altijd koud. Op een dag ontdekte ze dat het vet van de kip die ze net had gekookt, de soep warm hield. Legende of niet de overgestoken noedels smaakten heerlijk.

Door het zachte klimaat speelt een groot gedeelte van het dagelijkse leven zich op straat af. Van 's morgens vroeg tot de late avond stroomt volk toe op pleinen en in de talrijke parken. Ze beoefenen tai chi, spelen badminton, vliegeren, zittten in de lommer van een magnolia te breien, spelen kaart of mahjong of oefenen er hun danspasjes. De grote massa trekt natuurlijk ook de nodige randanimatie aan. Schoenpoetsers spieden naar vuile exemplaren, aardappelen liggen in kokende olie te wachten op hongerigen, handlezers voorspellen voor enkele yuan de toekomst, een kuisploeg zorgt ervoor dat alles netjes blijft. Tijdens een wandeling aan het Smaragden Meer staan we verbaasd over de massa mensen (meestal gepensioneerden) die er zitten of rondwandelen. In elk hoekje van het immense park wordt wel een activiteit beoefend. Onder de strenge supervisie van twee leraressen wagen een vijftigtal vrouwen zich aan een trommeldans. Wie zich van beweging vergist of op het verkeerde moment op de trommel roffelt wordt dadelijk verbeterd.

100_6083__Small_.jpg

Onder een van de vele paviljoenen zingt een vrouw van middelbare leeftijd militaire liederen. De omringenden krijgen een partituur met de woorden en zingen uit volle borst mee. Het valt me op dat vele Chinezen een mooie stem hebben. Het geheel klinkt in ieder geval overweldigend.
Tussen de bloesems aan het meer maakt een amateurgezelschap zich op voor een impromptu operaoptreden.
Langzaam vormt zich een groep toeschouwers die hun eigen stoeltjes meegebracht hebben. In afwachting praten ze met hun buurman, breien een beetje en slurpen hun thee uit meegebrachte thermoskannen.

100_6095__Small_.jpg
(Langzaam vormt zich een groep toeschouwers ...)

Met haar hand waait ze de meeuwen toe, een dirigent met haar gevleugeld publiek. Op het juiste moment gooit ze een stukje brood in de lucht dat door een van de vogels vakkundig weggeplukt wordt. Mens en dier in perfecte harmonie.
Hello. De man die ons aanspreekt, is in zijn rimpels gegroeid. Hij gebaart ons plaats te nemen op de bank. Where are you from? We hebben de vraag al zo dikwijls gehoord de laatste maanden, maar hier verrast ze ons toch. Hij is burgerlijk ingenieur geweest. Spoorwegen. Nu is hij op pensioen en komt hij elke dag om onder de mensen te zijn. Wie praat, leeft. We informeren beleefd naar zijn leeftijd. 92, zegt hij trots. Als we hem verlaten, zien we een groep jongeren onze plaats innemen. Hij begint opnieuw te praten.

Shi Lin

100_6112__Small_.jpg

Op 86 km van Kunming bevindt zich dit pareltje van het Yunnanese erfgoed. Als een betoverd woud van karststeen strekken de rotsformaties zich uit over een grondgebied van 26.000 ha, waarvan slechts 80 ha opengesteld is voor het grote publiek. En grote publiek is hier zeker de juiste benaming. De megaparking staat vol toerbussen, minivans, auto's en brommers. Shi Lin (de letterlijke betekenis is Stenen woud) is de attractie bij uitstek voor Chinese toeristen. Je loopt er letterlijk verloren tussen de groepen fotograferende mensen die achter een vlag aanlopen en informatie toegebruld krijgen door een gids met megafoon. Groep na groep dwaalt langs de aangelegde paden. Wie echter de moeite neemt om de kleine paadjes te betreden, merkt snel dat dit grillige woud verrassend leeg is. Natuurelementen hebben de rotsen soms geerodeerd tot kunstwerken die de Chinezen poetische namen als Woman waiting for husband en Mother wandering with child meegaven.

De terugweg langs de immense autosnelwegen verloopt bij momenten chaotisch. Een stuk autosnelweg is afgesloten, waardoor de chauffeur in tegengestelde richting moet terugrijden om via de andere rijbaan een afslag te nemen. Kuisploegen met bezems ruimen rustig elke papiertje op dat op een van de drie rijstroken rondslingert. De wagens kronkelen om hen heen. Een ezelskar op de rechterrijstrook trekt zich niks aan van het toeterende verkeer.

Na afloop laten we onze vermoeide spieren masseren bij een van de vele massagesalons die Kunming rijk is. Blinde masseurs nemen je desgewenst een uurtje onder handen langs de rand van de weg, maar wij opteren om ons liggend te laten verwennen. Na 45 minuten marteling gaven we de pijp aan Maarten. De massage was haar geld waard: we voelden ze een paar dagen later nog altijd, maar geef ons toch liever de zachtere aanpak.

Xishan, of de bergen van het westen.

DSC00046__Small_.jpg
(natuur en religie gaan hand in hand)

Onze taxichauffeur manoeuvreert handig van het ene klaverblad naar het andere. De bergen van het westen liggen op zestien kilometer van Kunming. Bedoeling is om van de voet van het Gao Qiao park naar de top te wandelen en ondertussen de tempels in de heuvels te bezoeken. Tijdens het weekend biedt deze plek een aangename verpozing voor de drukte van de stad. Chinese dagjesmensen trekken dan ook in dichte drommen hiernaartoe. We lopen zelden alleen. De mensen praten ingetogen, alsof ze de rust van de natuur niet wensen te verstoren. En ze wandelen zo rustig, alsof afstand geen belang heeft, dat de daad van het wandelen primeert op het resultaat. Onderweg bezoeken we de Huating en Taihua tempel. Het valt ons op dat Chinese tempels een eenheid vormen met de natuur. Groen en geloof versterken elkaar. Onder een magnoliaboom drinken we een tasje thee. In de schaduw van een zuilengalerij beoefent een oudere man yoga. Concentratie, evenwicht en lenigheid die door geen geluid verstoord wordt. Een beetje verder voedert een monnik vissen in een van de talrijke vijvers. Eekhoorns knabbelen op nog geen twee meter van ons vandaan op zonnebloempitten.

DSC00063__Small_.jpg
(Concentratie, evenwicht en lenigheid)

DSC00058__Small_.jpg
(Onder een magnoliaboom)

Tegen de middag bereiken we het visitors centre. Het lijkt hier wel Mont Noir in het Heuvelland. Tientallen bussen spuwen nieuwe ladingen wandeltoeristen uit. Kitschkraampjes verkopen houten krokodillen, namaakvogeltjes die een onuitstaanbaar mechanisch getsjilp produceren en tientallen foto's van Mao. Na de lunch nemen we een stoeltjeslift naar de top. Vandaar filewandelen we terug naar ons startpunt. Tientallen tempeltjes slingeren zich langs de bergwand. De smalle wandelpaadjes kunnen de massa dagjesmensen amper verwerken. In de nevel van de late namiddag koestert zich Kunming, de stad waar we bijna een week verbleven.

Geplaatst door Magonia 1:37 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

Een eerste kennismaking met China

kloppen de cliches?

sunny 18 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Ze slurpen en boeren.
Ze eten alles wat poten heeft, behalve tafels.
Ze spreken niet maar roepen.
Ze hebben een toiletcultuur met een geurtje aan.
Ze snuiten zonder een zakdoek te gebruiken.
Ze rochelen alsof ze elk moment kunnen doodvallen.
Ze zijn nors, onbehulpzaam en ongedisciplineerd.

Je moet toegeven dat Chinezen hun reputatie niet meehebben. Ann en ik gaan dit de volgende weken ter plaatse onderzoeken.

100_6066__Small_.jpg
(is het waar wat men van u beweert?)

Cliché 1: ze zijn nors, onbehulpvaardig en ongedisciplineerd.

Aan de informatiebalie van de luchthaven word ik met een glimlach naar de dichtstbijzijnde ATM doorverwezen. Ik pin en krijg zonder problemen mijn geld van het volk (Renminbi). Aan de taxistand heeft zich ondertussen een lange rij reizigers gevormd die gedisciplineerd hun beurt afwachten. Door de avondspits bereiken taxi's slechts druppelsgewijs de luchthaven. Na een kwartier zijn we amper opgeschoven. We worden aangesproken door een officieuze taxichauffeur, duurder maar veel sneller.
De receptioniste van hotel Camellia ontvangt ons in vlekkeloos Engels. Achteraf bekeken is zij zowat de enige die Engels spreekt in deze stad. Een Chinees spreekt Chinees en gaat ervanuit dat iedereen zijn taal spreekt. Met een gecopieerde beknopte woordenlijst, een point-itboekje en heel veel geduld proberen we de taalkloof te overbruggen. Kamer met ontbijtbuffet en wifi voor 15 euro na korting. In China moet je immers op alles afbieden. Zelfs in winkels waar officiele prijzen geafficheerd worden, kan je gerust om een discount vragen.

Cliché 2: Een scatologisch avontuur met een geurtje aan.

100_6115__Small_.jpg
(gezellig naast elkaar)

Alles wat je ooit vol afgrijzen las over het toiletbezoek in China is WAAR. Openbare toiletten zijn plekken om de sociale banden aan te halen. Toiletdeuren en scheidingsmuren zijn quasi onbestaande. Iedereen zit gezellig met de broek op de knieen naast elkaar. De eerste keer dat ik een openbaar toilet bezoek, word ik vol verwondering aangekeken door de aanwezigen. De verwondering is wederzijds. De beste ontlastplekken liggen stroomopwaarts. De oogst van de dag glijdt immers in een grote riool aan je voorbij en als je op de laatste plek zit … Een scheidingsmuurtje is echter ook geen garantie voor privacy. Terwijl ik even een kleine boodschap doe, komt een Chinees ongegeneerd over het muurtje kijken. Mijn verbaasde blik beantwoordt hij met een drietandenglimlach.

cliché 3: de Chinese eetcultuur.

Hierop kunnen we na een week China een positief antwoord geven. Slurpen en smakken is voor de Chinezen een teken dat het eten smaakt. De appreciatie voor de maaltijd weerklinkt luidruchtig door de vele eetstalletjes. De vloer is de perfecte plek om alle vuilnis, kippenbotjes, graten te deponeren. Laat je maar lekker gaan.

Chinezen zijn volgens mij de uitvinders van de fusionkeuken. Tijdens het ontbijtbuffet kon ik volgende combinaties waarnemen:
watermeloen met spiegelei en verloren brood
brioche met worstjes en noedels
confituur met frietjes en pompoen.

Ook al lijken sommige combinaties op het eerste zicht vreemd, soms zijn ze best lekker. Zo aten we als dessert vers fruit met gekleurde hagelslag en zoete mayonaise.
Pekingeend wordt hier anders geserveerd dan in onze streken. Rijstpannekoekjes, gesnipperde verse groentjes en het krokante gebakken vel van de eend. Daarnaast volgt het eendenvlees met gewokte groenten en gestoomde rijst. Alleen de eendenkop die je de ganse maaltijd aanstaart mogen ze van mij gerust achterwege laten.
Maar niet alleen op restaurant kan je je culinair laten verrassen. In de lokale Wal-mart vind je naast bakken met verse vis ook levende schildpadden en kikkers in aanbieding.

Verder zagen we ook:

electrische brommertjes die je nooit hoort en plots naast je opduiken
iedereen draagt een thermosje thee of heet water bij zich
blinde masseurs op de stoep wachten geduldig op klanten
kleine kinderen doen hun gevoeg op de krant die daarna (gelukkig) weggegooid wordt
kranten worden op grote panelen uitgehangen en door voorbijgangers aandachtig gelezen

100_6080__Small_.jpg
(neem die krant maar eens mee naar het toilet)

auto's die rekening houden met de verkeersreglementen

Naast deze sociologische studie hebben we in Kunming natuurlijk ook de toeristische trekpleisters bezocht, maar dat is voor een volgend blogstukje.

Geplaatst door Magonia 11:34 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

(Berichten 31 - 35 uit 96) « Pagina .. 2 3 4 5 6 [7] 8 9 10 11 12 .. »