Een Travellerspoint blog

Op reis door Yunnan en Sichuan

Een nieuwe lente, een nieuw geluid

sunny 21 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Vanmorgen trokken we de Cambodjaanse deur achter ons dicht. Na vijf maanden in Zuid-Oost Azie is het tijd om nieuwe horizonten op te zoeken.

We vlogen met een cityhopper vanuit Phnom Penh over Nanning naar Kunming (China), de stad van de eeuwige lente. (Tom, de turbulentie deed me even terugdenken aan de Dublinvlucht). Slechts 13 passagiers aan boord: gelukkig zijn we niet bijgelovig. In ieder geval vonden de Chinese authoriteiten dat we er verdacht genoeg uitzagen om een drugshond aan onze rugzak te laten snuffelen.

Na maanden van temperaturen rond de 30 graden is het een verademing om rond te wandelen in de koelte van de stad (20 graden). De bedoeling is om twee maanden door China rond te trekken, maar dit zal van de authoriteiten afhangen, want tot op heden hebben we een visum voor een maand.

Wordt dus zeker vervolgd.
YunnanMap_copy.jpg

Geplaatst door Magonia 4:55 Gearchiveerd in China Tagged backpacking Reacties (0)

Bisous de Kep-sur-Mer

een vergeelde postkaart van een overleden groottante

sunny 32 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Jij hebt de wind nooit horen waaien.
De wind spreekt enkel van de wind.
Wat jij hem hoorde zeggen was een leugen,
en de leugen is in jou.

(Alberto Caeiro)

100_6039__Small_.jpg

De wind die door het vliegenraam de gordijnen beweegt is ochtendlauw, de aankondiging van een nieuwe warme dag. Golven kabbelen in nauwelijks merkbare getijden strandwaarts terwijl over de heuvels de eerste zonnestralen het water inglijden. Kep ontwaakt op het ritme van de lome dageraad. Vanop het terras bewonderen we het schouwspel. Op de boulevard die langs de vloedlijn meandert, kuieren op dit vroege uur de eerste wandelaars. In de verte overschouwt de verlaten villa van koning Sihanouk de golf van Thailand. Met haar verlaten Franse koloniale villa's lijkt Kep-sur-Mer een telegram uit het verleden, een vergeelde postkaart van een overleden groottante.

100_6004__Small_.jpg

Na een paar dagen Phnom Penh trekken we samen met Rita en Flip naar deze kustplaats in het zuiden van Cambodja. De eerste verhalen van het thuisfront zijn uitgewisseld, de jetlag bijna weggeslapen. Wie het ingeslapen dorp met amper vierduizend inwoners binnenrijdt, kan amper vermoeden dat een halve eeuw geleden koloniale villa's de kustlijn bevolkten. Het bewind van de Rode Khmer liet niets over van de ze kapitalistische decadentie. Schimmelende betonnen geraamten zijn een stille getuige van het verleden. Op een heuvel in de baai ligt een van de huizen van ex-koning Sihanouk. De vorst heeft er nooit gewoond. Cambodjaanse krakers bewonen nu enkele vertrekken van de statige villa. Kippen en honden lopen door de voormaligewoonkamer, kinderen spelen in de oorspronkelijke gastenkamers. Als voyeurs lopen we door het verleden, mijn fototoestel registreert zonder te oordelen.

100_6010__Small_.jpg

Na een aantal valse starts lijkt het tij stilaan te keren. Toeristen en dagjesmensen uit Phnom Penh trekken tijdens het weekend en masse naar deze kustplaats. Maar Kep is meer dan alleen maar zee. Tientallen eethuisjes hengelen naar hongerige magen. Krab is de specialiteit van het dorp: een kitscherig beeldhouwwerk aan het begin van Kep toont haar trots. De eethuisjes liggen aan de rand van de zee en een heerlijk briesje doet snel de hitte van de dag vergeten. De krab wordt opgediend met gestoomde rijst en peper in limoensap. Maar zeg niet te snel peper tegen de lokale specerij die hier gekweekt wordt. In het begin van de vorige eeuw voerde Cambodja meer dan achtduizend ton van haar vermaarde pepersoort uit. In exquise Parijse restaurants staat nog steeds duo de chocolat coulant et croustillant au poivre de Kampot op het dessertmenu. Na een half uurtje wachten verschijnt een bord dampende krab in pepersaus voor onze neus. De eigenaar demonstreert ons hoe je je met een notenkraker het best een weg naar het sappige vlees baant, maar, voegt hij eerlijkheidshalve toe, met handen en tanden gaat het veel gemakkelijker. Tijdens het eten vallen de conversaties stil, alsof niemand de smaak wil laten ontsnappen. Ik spoel de kruidige pepersmaak weg met de bittere zoetheid van een Angkorpils, de rest van het gezelschap opteert voor water.

100_6006__Small_.jpg

Na de copieuse maaltijd wandelen we terug naar ons hotel. De latenamiddagzon verliest haar hitte en aan het zwembadje genieten we van een fruitshake of ijskoffie. Vanuit de jacuzzi zien we de zon bloedrood achter een van de talloze eilandjes verdwijnen. De wind streelt nog steeds de gordijnen als we in bed liggen. De kabbelende zee zorgt voor rustgevende achtergrondmuziek.

100_6023__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 11:56 Gearchiveerd in Cambodja Tagged backpacking Reacties (0)

Een verwende leerling

Op twee jaar is er veel veranderd.

sunny 32 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De man op het televisiescherm komt me bekend voor. Pezig, diepgegroefd gezicht, trieste blik, korte grijze bros. Was het die opa die zijn kleinkind naar ons liet wuiven? Die dromerige ouderling die vanachter het raam naar ons staarde? De riksjadrijver die ons tevergeefs aanspoorde om in zijn anachronistisch vervoermiddel te stappen?
De man heet Guek Eav Kaing. Hij werd geboren in 1942 en was oorspronkelijk leraar wiskunde met communistische sympathieen. Maar onder de naam Duch was deze opa verantwoordelijk voor de dood van tienduizenden Cambodjanen. In S-21 (beter bekend als de Tuol Slenggevangenis in Phnom Penh) liet hij tijdens het regime van de Rode Khmer zijn landgenoten martelen en afmaken. Minder dan 20 gevangenen overleefden zijn regime. Duch ontkent zijn misdaden niet. Hij noemt het een teken des tijds. Derig jaar na de val van het Pol Potregime verschijnt de eerste oorlogsmisdadiger voor het gerecht.

duch.jpg

Overal zie ik rivieren brommertjes stromen. Elke rivier stopt voor het rode verkeerslicht alsof er een onzichtbare dam opgeworpen werd, zet zich daarna weer in beweging om bij een volgende verkeerslicht weer tot stilstand te komen. Vanuit de fitnessruimte op de achtste verdieping zie ik Phnom Penh voortkrioelen, een vloeiende beweging die slechts onderbroken wordt door de verkeerschaos rond het Independence Monument. Vanuit de verschillende boulevards kronkelt het verkeer zich vast rond de roodbruine lotusstupa.

indep.jpg

De beelden van Duch maken plaats voor de zoveelste reportage over de crisis. CNN, airco, moderne fitnesstoestellen. Niets herinnert nog aan de dode stad die Phnom Penh ooit was. Leeg. Op bevel van de Angkar moest de bevolking de stad verlaten voor het platteland. Het jaar 0 zou een nieuwe periode in het leven van de Cambodjanen inluiden. In enkele jaren decimeerde de bevolking.

Sinds de omverwerping van de Rode Khmer werd Cambodja een lieveling van de goegemeente. De Westerse wereld struikelde over elkaar heen om het land zijn verleden te laten vergeten. Cambodja was een voorbeeldige leerling en de donorlanden zagen dat het goed was. Geen enkele andere Aziatische hoofdstad telt zoveel SUV's als dit land, dure getuigen van een grote NGO-aanwezigheid. Een zwarte bladzijde uit de geschiedenis wordt met veel goedgemeende hulp omgedraaid.

Het is twee jaar geleden dat we in Cambodja waren. Phnom Penh en Siem Reap hebben een ware metamorfose ondergaan. Nokia, Louis Vuitton en Lexus zijn de nieuwe waarden geworden. Maar we hebben geen goed gevoel bij deze situatie. Tijdens de vijf maanden dat we onderweg zijn hebben we al veel leed gezien, geholpen wie we konden. Les gegeven in Thailand, pennen en schriftjes afgeleverd aan schooltjes in Myanmar, bloed gegeven in het kinderziekenhuis in Siem Reap. Maar we hebben ook de fierheid gezien van mensen: de gids in Mrauk U die erop stond zijn eigen thee te betalen, de straatverkoopster die ons een falouda schonk omdat we haar een kaartje gaven met de Antwerpse kathedraal. Maar spelende kinderen die bij elke voorbijgaande toerist plots een zielig gezicht opzetten en geld vragen? Neen, teveel betutteling is volgens ons ook niet goed.

Tijdens een uitstap naar Kompong Klaing beseffen we plots dat we niet langer verrast worden door onze omgeving. Op weg naar het dorp met de paalwoningen (tijdens het regenseizoen kan het peil van het omliggende Tonle Sapmeer ettelijke meters stijgen) nemen de twee Franse medepassagiers talloze foto's van het landschap. Een buffel in een modderpoel of rijstvelden die groen liggen te schitteren in de zon worden meermaal gefotografeerd. Monnikken tijdens hun ochtendlijke bedelronde, drie varkens samengebonden op een brommertje: wij hebben nog slechts een gevoel van been there, seen that.

100_5939__Small_.jpg

Tijd om nieuwe oorden op te zoeken, maar eerst hebben we nog een afspraak met Rita (zus Ann) en Flip in Phnom Penh.

Geplaatst door Magonia 3:42 Gearchiveerd in Cambodja Tagged backpacking Reacties (0)

When words are not enough

Myanmar in zwart-wit

sunny 30 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Een maand Myanmar is voorbijgevlogen. Meer dan 200 foto's wachten op mijn harde schijf om gesorteerd te worden. Een druk op de delete-toets zal sommige beelden genadeloos vernietigen: hun belangrijkheid was slechts een intens moment. Het valt me op dat ik steeds meer foto's in zwart-wit maak: kleuren leiden af. Ze toveren sfeer die voor iedereen anders is. Bij zwart-wit heb je alleen tinten. Als toeschouwer moet je je concentreren op de details, want er zijn geen kleuren die je helpen. Een sinaasappel is lichtgrijs, de kleur van een voorbijrijdende wagen je eigen verbeelding.

Dit zijn slechts enkele beelden die de eerste selectie overleeft hebben.Hopelijk vind je er ook de details in terug die wij zo mooi vinden.

100_5905__Small_.jpg
100_5762__Small_.jpg
100_5722__Small_.jpg
100_5721__Small_.jpg
100_5686__Small_.jpg
100_5679__Small_.jpg
100_5676__Small_.jpg
100_5622__Small_.jpg
100_5571__Small_.jpg
100_5564__Small_.jpg
100B5860__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 1:22 Gearchiveerd in Myanmar Tagged photography Reacties (0)

Verhalen uit de Golf van Bengalen

Mrauk U en Sittwe

sunny 30 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Heel diep beneden ons verandert de wereld steeds van kleur: eerst bruin, dan licht- en donkergroen om te eindigen met het blauw van de zee. De airco in het vliegtuig heeft het laten afweten. De passagiers wuiven zich tevergeefs koelte toe met de veiligheidsvoorschriften. De make-up van de stewardessen tovert hen om in smeltende porceleinen poppen. Na een tussenstop inThandwe vliegen we naar onze volgende bestemming: Sittwe (Rakhain State) en de tempels van Mrauk U, nog geen 200 kilometer verwijderd van Bangladesh. Vanaf Sittwe is het vijf uur varen naar Mrauk U. Toeristen mogen niet over land naar de stad reizen. Sittwe is slechts een bestemming op weg naar.

vleermuis.jpg
(vleermuizen bij valavond)

We ontmoeten een koppel Canadezen met hun 15-jarige dochter. Ze vragen of we zin hebben om de volgende dag een boot met hen te delen. Gedeelde kost … Na ingecheckt te zijn in ons hotel maken we een stadswandeling. Sittwe is geen bestemming die men uitkiest als men de eerste keer naar Myanmar reist. Bagan is dan een indrukwekkender doch toeristischer alternatief. We worden nagestaard op straat. Geen kwade wil, gewoon overdreven belangstelling. Bij valavond drinken we nog een theetje in het stalletje naast het hotel. Aan de overkant van de straat pakken een aantal jonge bedelaars zich samen. Boven hen in de bomen ontwaken de befaamde fruitvleermuizen. Als donkere flessen cognac hangen ze roerloos te wachten op de naderende avond. De schaduwen worden langer, vloeien in elkaar over tot alleen nog duisternis overblijft. Wanneer we het terras verlaten, komen de bedelaars op ons af. Blind, een bochel, een immens vergroeide teelbal. We krijgen alle handicaps uitgebreid gepresenteerd. In het hotel doen we ons verhaal. Muslims is hun antwoord. Boeddhisten bedelen nooit volgens hen.
Na een verkwikkende douche gaan we op zoek naar ons avondeten. Ook hier zijn de electiciteitspannes die het land teisteren aanwezig. Elke nacht trekt de stad zich terug in haar eigen duisternis. Want de nacht die hier heerst, wordt alleen maar onderbroken door houtvuurtjes en petroleumlampjes waarvan het onzekere en beweeglijke licht de gezichten van de omzittenden kleurt. Prachtig in haar eigen spookachtigheid. We kruipen vroeg onder de wol. Morgenvroeg vertrekt onze boot om acht uur naar Mrauk U.

starende.jpg
(We hebben bekijks bij ons vertrek)

Na drie uur varen begint het vasteland langzaam onze boot te omhelzen. Bamboepalen waarschuwen voor zandbanken. Visnetten begeleiden onze vaart. Langs oevers die even plat zijn als de pannenkoek die we vanmorgen voor ontbijt aten, trekt het spaarzame leven aan ons voorbij. Buffels grazen gezapig in de wachtende rijstvelden. Vanuit geimproviseerde bamboehutten waaien vissers en hun kroost naar de voorbijstampende boot. Een zeldzaam varken wentelt zich in de modder op zoek naar verkoeling. Bijna niets beweegt. Ik las al zo vaak dat het Oosten een ander, een trager, levensritme heeft. Dat alles zijn tijd nodig heeft, dat je rustig moet blijven en leren geduldig te zijn, innerlijk verstillen. Niet het handelen, maar net het nietsdoen op prijs leren stellen. Een kreet haalt me uit mijn overpeinzingen. Aan stuurboord zijn twee zwarte vinnen uit het water opgedoken. Dolphin, dolphin. Speels zwemmen een aantal Irrawaddy-dolfijnen met ons mee, verliezen even snel interesse en verdwijnen. De oevers groeien dichter naar onze boot toe. Rijstvelden worden palmbomen, slechts wuivend uit herinnering. Het is bijna windstil. In de verte gloeien de eerste tempels goudgeel in de zon. Eenzame hutten krijgen elkaars gezelschap, groeien uit tot dorpen. Na vijf uur bereiken we Mrauk U, slechts 65 kilometer verwijderd van Sittwe. Geduld wordt beloond met schoonheid.
Op het toppunt van haar macht (1430-1784) kon deze stad gemakkelijk de vergelijking aan met toenmalige steden als Londen en Parijs. Kooplui van overal brachten rijkdom naar deze vrijhaven. Meer dan tienduizend oorlogsbodems domineerden de Baai van Bengalen en de golf van Martaban. Japanse samoerai's beschermden de toenmalige vorsten die over meer dan twee miljoen onderdanen heersten.

tempels.jpg

Mrauk U is ondertussen opnieuw ingeslapen. Het inwonertal is teruggelopen tot nog geen honderdduizend. Alleen de meer dan 150 tempels herinneren aan haar groots verleden. 150 redenen om dit kleine Bagan te bezoeken. Mrauk is geen Bagan, daarvoor missen haar tempels het impressionante van een Ananda-tempel of een Mingalazedi. Maar in tegenstelling tot Bagan, waar de overheid de lokale bevolking vriendelijk verzocht op te krassen naar een nieuwe plek, leeft de bevolking in complete harmonie met haar omringende tempels.

7paardjes.jpg

De eerste dag huren we fietsen en bezoeken de tempels van de noordgroep. Kinderen spelen rond de stupa's, spelen gids of lopend joelend met ons mee. Steeds weer klinkt de lach van het tevreden zijn. Een trap wordt met water overgoten en verandert in een glijbaan. Een oude plastiek zak is een winddollende vlieger, een oude sandaal een voetbal, een stok een zwaard : de verbeelding van kinderen die nog kunnen spelen, waar vriendjes zich niet beperken tot de wereld van facebook.

kruiken.jpg

De dag dooft, verzinkt in de stilte van haar eigen landschap. In de verte worstelen mannen, spelen monniken cricket en vullen vrouwen zingend hun aluminium kruiken aan de waterput. De kinderen die ons omringen zingen ook liedjes,stemmen zo iel dat ze in het niets dreigen op te lossen. Als de zon achter de laatste tempel verdwenen is, dalen we af van de heuvel waarop we zaten. De kinderen roepen nog een laatste maal bye bye en rennen met hun vriendjes naar het nabijgelegen dorp.

worstel.jpg

De volgende dag bezoeken we de tempels van de zuidgroep. Ditmaal laten we het stalen ros achter en doen beroep op onze spieren. Ook hier weer hetzelfde scenario: kinderen, tempels en ingeslapen schoonheid. In een theestalletje ontmoeten we Gids (ik ben zijn naam vergeten). Het boek noemt Perfect Hostage. Hij diept het op vanuit zijn longyi. Voor het eerst sinds we in Myanmar zijn zie ik het gezicht van Aung San Suu Kyi. Net als zovelen koestert hij de hoop dat de dochter van de generaal ooit de toekomst van het land zal veranderen. Nooit wordt haar naam uitgesproken. In gesprekken met mensen die we her en der leerden kennen, werd ze steeds aangeduid als The Lady, The Noble price winner, the daughter of the general. Nooit zal men haar naam over de lippen laten gaan. Een regeringsdecreet verbiedt zelf het gebruik van de naam Suu in alle literatuur. Maar de bekendste politieke gevangene na Nelson Mandela leeft in de harten van alle Birmezen. Volgend jaar zijn het verkiezingen. Gids heeft er geen vertrouwen in.
Naast de politieke kwestie leert Gids me ook het verschil tussen de soorten betelnoot die verkocht worden. Ik laat me overtuigen en koop een zoete betelnoot. Het lijkt alsof ik op boomschors kauw. De slechte smaak en de schrik om straks ook met rode tanden rond te lopen doen mijn experiment in een straathoekje verdwijnen.

Twee dagen is te kort om Mrauk U te bezoeken. Het is een lange verplaatsing. Het aantal vluchten is beperkt. Bij de aanlegsteiger ligt een lokale boot volgeladen met olievaten te wachten. We vrezen het ergste en krijgen gelijk. De terugvaart duurt bijna acht uur. Gelukkig heeft het Oosten me geleerd om geduldig te zijn.

Geplaatst door Magonia 5:56 Gearchiveerd in Myanmar Tagged backpacking Reacties (1)

(Berichten 36 - 40 uit 96) « Pagina .. 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 .. »