Een Travellerspoint blog

Van oude mensen en dingen die voorbijgaan

Back to the past

sunny 25 °C

Na 4 dagen laten we de gerestaureerde huizen van Kashan achter ons. Via Niasar en Abyaneh voert een taxi ons naar Esfahan, de halve wereld. (naar het 16e eeuwse Perzische halfrijm Isfahan nesf-e jahan)
Niasar heeft buiten een kleine waterval en een oude vuurtempel niet veel te bieden, zodat we na een half uurtje alweer op weg zijn, ditmaal richting Abyaneh. Onderweg passeren we de fel gecontesteerde kerncentrale van Natanz. In een uitgestrekte vlakte vol afweergeschut werkt Iran volgens de ene aan een atoombom, terwijl het land zelf beweert louter vredelievende doeleinden na te streven. Doorrijden en niet fotograferen is de boodschap.

lunch onderweg

lunch onderweg

DSC02418.jpg

2DSC02422.jpg
(Groeiend naar de grond)

Gelegen aan de Karkasberg, op een hoogte van 2.200 meter ontplooit zich Abyaneh, een dorp opgetrokken uit rode klei. Slechts enkele ouderlingen, die zelfs geen farsi spreken, maar zich nog behelpen met een Middelperzisch dialect, bevolken de huizen met overhangende balkons. Met hun hoofddoeken is felle kleuren en gestalten die steeds dieper naar de grond groeien vormen zij een buitenkans voor toeristencamera's. We dwalen door de smalle straatjes, genieten van een bordje lokale soep en enkele uren later rijden we door een desolaat landschap van bruine rotstinten naar de stad waar Van Eycks tuinman door de dood opgezocht werd.

Geplaatst door Magonia 3:02 Gearchiveerd in Iran Reacties (0)

On the road

Over struisvogels en nierkebab

sunny 24 °C

Waarom krijgen toeristen zelden een ticket wanneer ze met het openbaar vervoer reizen? Vormen zij het extra-legaal inkomen van de buschauffeur? Ook de busrit Teheran-Kashan blijven we verstoken van enig vervoersbewijs. Maar waarom zouden we ons zorgen maken als we voor 7 euro per persoon vier uur mogen doorbrengen op de beste plek in een luxebus en er bovenop nog een drankje , een driehoekje sandwich en een dressing om het geheel eetbaar te maken, krijgen? Na een weinig avontuurlijke rit van twee uur langs perfecte driebaansautostrade bereiken we een eerste tussenstop. In een David Lynchiaans absurdistisch woestijnlandschap staren twee struisvogels ons aan. Hun eieren zijn hier goud waard, verklaar Amir, een 41-jarige PHD-student ons. Het maakt het geheel er niet minder hallucinant om: twee struisvogels ergens in gevangenschap in een wegrestaurant tussen Teheran en Kashan. Amir nodigt ons bij hem thuis uit. We wijzen de uitnodiging beleefd af. Pas na de derde maal is het beleefd om te aanvaarden. Amir vraagt het slechts eenmaal.

DSC02233.jpg
(struisvogels in Iran)

DSC02237.jpg
(ons hotel in Kashan)

Kashan is verlaten wanneer we het dorp binnenrijden. De middagzon en bijhorende siesta branden de mensen uit het straatbeeld. Een eenzame schoenlapper ligt in de schaduw van een pijnboom en droomt van mensen met versleten schoenen. Na de drukte van Teheran is dit 'dorp' met amper 400.000 inwoners een verademing. Volgens een legende zouden van hieruit drie wijzen vertrekken. Hun doel: eer bewijzen aan de nieuwe messias. Is het de naburigheid van de helige stad Qom, maar wat dadelijk opvalt zijn de chadorvrouwen. Terwijl in Teheran de vrouwen op alle mogelijke manieren trachten om de gehate hoofddoek te ridiculiseren, gaan Kashaanse vrouwen schuil onder een zeil van zwarte religiositeit. We logeren in Khan-E-Eshan, volgens de Lonely Planet (yep, hij is weer van de partij) en ook volgens ons, de beste logiekeuze van Kashan. Rond een gezellige binnentuin laten we de rust binnenvloeien en luisteren ingespannen naar de stilte.
Kashan is beroemd voor haar huizen die volledig opgetrokken werden uit modder. De meesten hebben de tand des tijds dan ook niet doorstaan. Een restauratiewoede heeft zich ondertussen wel meester gemaakt van de stad, waardoor langzaam aan het verleden in ere hersteld wordt. Dit tot meerdere glorie van de plaatselijke middenstand die druppelsgewijs de toeristen (meestal wel Iraanse) zit toekomen. We bezoeken enkele van deze huizen, fotograferen het prachtige stucwerk, vergapen ons aan de lichtinval die kleurpatronen op de tegelgrond tekent.

DSC02303.jpg
(old kashan house)

DSC02321.jpg
(uw warme bakker)

Culinair is Kashan op het eerste zicht geen hoogvlieger. We waren gewaarschuwd: Iran is het land van de fastfood en pizza. Gelukkig vinden we een culinaire parel, diep verborgen in het hart van de bazar. Hamman-E-Khan gaat er prat op om het enige theehuis-(ex)badhuis in Kashan te zijn. We laten deze info aan ons voorbijgaan en bestellen dizi en auberginepuree en drinken daarbij gekoelde dugh (meer over de Iraanse keuken in een volgend hoofdstuk). Na afloop krijgen we thee en waterpijp aangeboden, maar we bedanken voor deze laatste. Ik herinner me immers nog een slapeloze nacht en oncontroleerbare darmspieren die me op meerdere manieren aan de pot gekluisterd hielden. Voor de rest vinden we enkele kraampjes waar nier- en leverkebabs liggen te wachten op de hongerigen. We geloven best dat het lekker is, maar genieten toch liever van een broodje met verse kaas en honing als ontbijt.

DSC02291.jpg
(niet iedereen is een fan)

DSC02344.jpg
(genietend van oude dag en waterpijp)

Geplaatst door Magonia 4:15 Gearchiveerd in Iran Reacties (1)

Smakelijk allemaal

Groeten uit de Kashan bazar

large_DSC02276.jpg

Geplaatst door Magonia 5:06 Gearchiveerd in Iran Reacties (1)

Teheran: een eerste indruk

En is de eerste indruk niet altijd de juiste?

Enkele uren later worden we gewekt door een geluid dat in ons Teheran zal achtervolgen: de claxon. Terwijl enkele uren geleden de brede boulevards van deze stad die meer dan 20 miljoen zielen telt, nog getuigden van een apocalyptische leegheid, worden ze nu doorkruist door een krioelende massa wagens. Onze hotelkamer biedt in de verte een prachtzicht op de besneeuwde bergtoppen die Teheran in het noorden begrenzen, terwijl beneden ons een genadeloze tango van wagens zich vastrijdt in de ochtendspits.

We brengen eerst een bezoek aan Maryan om haar te bedanken dat we in het midden van de nacht niet op zoek moesten naar een hotelkamer. Thee, koekjes en drie kussen. Er is een hemelsbreed verschil tussen wat er zich op straat en achter de gevels afspeelt. Ali, de echtgenoot van Maryan, omschreef het als volgt: In Iran is alles te krijgen, zo lang men het maar thuis doet, eet of drinkt.

DSC02228.jpg

Na het afscheid trekken we op goed geluk door de straten van Teheran. Overal worden we welkom onthaald met een vriendelijk salaam.
Nadia en Anna vergezellen ons naar het Laleh park. Nadia is 17, Anna vier jaartjes ouder. Ze studeren allebei boekhouden, maar de droom van Anna is om professionele danseres te worden, maar voegt ze er verontschuldigend aan toe: we wonen nu eenmaal in Iran.

DSC02201.jpg

Teheran is immens. Valiasr Avenue, de verkeersader die Teheran van noord naar zuid doorsnijdt is niet minder dan 20 km lang. De stad zelf strekt zich meer dan 36 kilometer uit. Alleen de bergen in het noorden houden de groei een beetje binnen de perken. In dergelijke stad is verplaatsing met taxi of openbaar vervoer nu eenmaal een must. Assertiviteit is een gave van alle chauffeurs. Behendig manoeuvreren ze hun wagens tussen elke centimeter opening, een claxonnerend geluid waarschuwt de tegenligger in kwestie.

Na een ritje van 20 minuten bereiken we een van de mooiste paleizen in hedendaags Teheran (zie foto 2): Golestan palace. De immense tuinen liggen er verlaten bij. Iran is geen toeristische topper momenteel.

DSC02196.jpg
(sfeerbeeld uit Golestan Palace)

Terwijl dit paleis baadt in rust, spelen zich honderd meter verder hectische taferelen af. Daar bevindt zich immers de bazar. Vergeet de Zuidmarkt of de Vogeltjesmarkt. De bazar van THR is een kluwen van niet minder dan 20 kilometer straatjes waarin zich duizenden winkeltjes bevinden.

DSC02221.jpg
DSC02205.jpg

Om even de drukte van Teheran te ontvluchten, duikelen we tegen het einde van de middag een theehuis binnen, onze variatie van een bruine kroeg zonder bier, maar wel vol zoete rook van de alomtegenwoordige waterpijp.

DSC02225.jpg

Die avond dineren we samen met Maryan en Ali in een van de meest trendy restaurants van Teheran. Heerlijke lamsfilets met rijst en yoghurtdrank. Op de terugweg luisteren we in de wagen naar Damien Rice. Iran is een land met twee gezichten. Morgen trekken we naar Kashan om een nieuw gezicht te ontdekken.

DSC02258.jpg
(Traditioneel)
DSC02274.jpg
(modern)

Geplaatst door Magonia 4:15 Gearchiveerd in Iran Tagged iran tehran Reacties (0)

Reizen is improviseren

of waarom een vlucht uit Amsterdam niet meer vertrekt.

sunny 20 °C

De vlucht naar Teheran staat aangekondigd met een vermoedelijke vertraging van 3 uur. Tijd genoeg om op Schiphol nog even te genieten van een laatste tasje heerlijke koffie. Maar de aangekondigde inscheping wordt langer en langer uitgesteld, een sein dat er iets serieus misloopt. Bij de informatiebalie is men resoluut: men heeft een kleiner vliegtuig dan verwacht ter beschikking, en vol is vol.
Als we willen kunnen we de avond daarop vertrekken via Wenen om dan uiteindelijk maandagochtend in Teheran te landen. Maar, zeg de baliedame met een ambtenaarsglimlach op het gelaat: wij bieden wel een kamer aan. Maar we hoeven geen kamer, we hoeven een vliegtuig.

m1g_Termin..Airport.jpg

Gelukkig vermurwen Ann's tranen haar hart en we krijgen de laatste plekken aangeboden op de Lufthansa vlucht naar THR. Deze vertrekt wel over drie uur naar Iran vanuit Frankfurt, terwijl we momenteel nog lekker stressen op een zonovergoten Schiphol. Wat volgt is een scene die je alleen maar toewenst aan bepaalde mensen. Jagen naar de gate voor de vlucht naar Frankfurt. Opdracht geslaagd. In FFT geland in een terminal die volgens ons alleen nog maar gebruikt wordt om mensen zo veel mogelijk van deze stad te laten zien.
Ticketbalie, terminal, douane: persoonlijke records worden gebroken.

Als onze vlucht om kwart na zes naar de startbaan taxiet, liggen we uitgeteld in onze zetels. Ik voorzie mezelf van een aantal glazen wijn die me moeten doen vergeten wat we daarnet meegemaakt hebben en me moeten doen vergeten dat ik de volgende maand zal genieten van water, thee en yoghurtdrankjes.

4 uur later landen we op Iraanse bodem. Aan de uitgang wacht een chauffeur met in zijn handen het bordje Mrs Ann and Mr Yves. Om half vier ploffen we in ons bed.

Antwerpen-Schiphol-Teheran werd Antwerpen-Schiphol-Frankfurt-Teheran. KLM werd Lufthansa.

Morgen trekken we eropuit om te zien of deze 'as van het kwaad' zijn naam werkelijk verdiend.

Geplaatst door Magonia 5:18 Gearchiveerd in Iran Tagged klm lufthansa Reacties (1)

(Berichten 6 - 10 uit 96) « Pagina 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10 .. »