Een Travellerspoint blog

Working holiday in Paksong (deel 1)

Over kinderen, horticultuur, lekker eten en toekans

sunny 29 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De nacht is een versterker van geluiden. Het riviertje dat overdag voorbij onze bungalow kabbelt, groeit 's nachts uit tot een tropische regenstorm. De wind in de palmbladeren wordt het geklepper van een ooievaar. Het elektrische zoemen van cicaden zindert na in de vallei. Dit is onze eerste nacht van onze working holiday in RunsNroses. Plaats: Paksong, tropisch regenwoud in het zuiden van Thailand, dichtbij de grens met Myanmar.

De ventilator boven mijn hoofd maalt de vochtige warmte zo traag dat het lijkt alsof hij er zelf niet meer in gelooft. De volle maan tekent grillige patronen op de muren. Ik staar naar deze nachtelijke kaleidoscoop. Ik lig wakker. Probeer me bij elk geluid een dier voor te stellen. Het gegiechel van de gecko, het ginnegappen van twee speelse eekhoorns, het eeuwige gebrom van vliegen en het scherpe snerpen van andere insecten. Een hese roep legt de nacht het zwijgen op. A-o, a-o. Het geluid sterft even snel weg als het gekomen is. Alsof de nacht zelf het dier de keel snoert.

100_5204__Small_.jpg

Het is een toekan, vertelt Ingrid tijdens het ontbijt. Een lokaal bijgeloof beweert dat, als de toekan zevenmaal roept, je geluk zult hebben. We delen de ontbijtruimte, die over de vallei heerst, met twee Nederlandse vriendinnen, Marieke en Ingrid. Ze zijn hier twee weken. Ongelukje met de brommer, verstuikte enkel en schrammen. Een kleine verbrande plek op de rechterkuit. Thai tattoo noemt men het hier. De uitlaat is de schuldige.
Na een overvloedig ontbijt met verse jam, eieren en eigengemaakte pindaboter (de Nederlandse invloed is overduidelijk) legt Hin ons de werking van RunsNroses uit. Samenwerking met de lokale bevolking is speerpunt van het programma. Wie er meer over wil vernemen, raad ik aan de website te raadplegen. De Nederlandse Hin is onze eerste kennismaking met het jeugdig enthousiasme dat op deze plek heerst. Nederlanders, Duitsers, Jappen en Thais werken samen. Hun leeftijd? Vooraan in de twintig. Net afgestudeerd of tussen studies. Samen vormen ze de stuwende kracht van het project. Ingrid is de mater familias. Deze kranige dame lijkt geen slaap nodig te hebben. Overal duikt ze op, bundelt het enthousiasme van de vrijwilligers tot een werkbare energie en zorgt ervoor dat alle projecten voldoende aandacht krijgen.

100_5213__Small_.jpg

Zaterdag overspoelen kinderstemmen de omgeving. Spelletjes, Engelse les, paardrijden. Vanaf 9 uur 's morgens is het kinderparadijs geopend. Ingrid nodigt ons uit om een Engelse les mee te volgen. We accepteren gretig haar voorstel. Eens kijken hoe een oude rot in het vak het aanpakt. Leren is spelen, leren is competitie. De kinderen worden ingedeeld in drie groepen. De meisjes kiezen een huisdier als groepsnaam. De jongens opteren voor stoerdere namen. Ik beland in de Hondakick-groep. Eerst is er de voorstellingsronde, maar Ingrid pakt het speels aan. Hoeveel leraars zijn er? Hoeveel meisjes, hoeveel jongens? De aanwezigen tellen zich te pletter. Op het bord schrijft ze het alfabet. De kinderen joelen de letters bij elkaar. Ook van Z naar A gaat vlot, ik moest meer dan eens spieken op het bord. Daarna spelen we galgje. Thema? Dieren. Elk dier biedt op zijn beurt een nieuw spectrum van vragen. Het was een olifant. Hoeveel poten heeft het dier? Welke kleur heeft het? Welke dieren zijn ook grijs. En zo gaat het een halfuur door. Daarna zijn andere groepen aan de beurt. In de namiddag neemt iedereen deel aan het vossenspel. We zijn de enigen die het niet kennen. Over het ganse terrein zijn vrijwilligers verspreid. De vossen beelden een activiteit uit die niet logisch is op de plek waar ze zich bevinden. Zo zien we iemand op een namaakpaard door de velden rijden, iemand anders roeit tussen de zelfgekweekte groenten. Dit zijn de vossen. Bij een juist antwoord krijgen kinderen een puzzelstuk. Winnaar is diegene die als eerste de volledige puzzel bij elkaar heeft.

100_5242__Small_.jpg
(ons tuintje in een prille fase)

Wij hebben geopteerd voor een working holiday. Dit zijn meestal kortere projecten waar men meer met de natuur en minder met de mensen bezig is. De natuur hecht zich nu eenmaal sneller dan mensen. Ingrid stelt voor om de groene janboel voor onze bungalow om te toveren tot een gezellig tuintje. En dan te bedenken dat ik thuis gruwel bij de gedachte aan het uittrekken van een grassprietje. Als we met ons werkmateriaal naar de bungalow trekken, worden we door de kinderen overvallen met are you fok? Are you fok? Neen, we zijn geen vossen, maar de spontane vraag van de kinderen doet ons wel beseffen dat we voor hen toch maar twee rare kwiebussen zijn. In het zuiden van Thailand een tuintje aanleggen. We zien er de humor wel van in.
De volgende drie uur vernietigen we meer dan een habitat van mieren, spinnen en andere dieren die zich genesteld hadden in deze wirwar van grassprieten en mos. Ik vecht met het oeverriet en kap me in ware Tour of duty-stijl een weg tot de rivier (wellicht een tweetal meter). Na een paar uur zien mijn armen eruit alsof ik een late aanval van mazelen heb.
Die avond genieten we van een heerlijke massamancurry met rijst, gewokte groenten met tofu en een welverdiend koud biertje. In onze bungalow proberen we daarna nog wat te lezen. Onze ogen vallen dicht. Dit is het dus wat men verstaat onder werken. Een verrassend concept. Plots horen we het keelschrapen. De toekan. We tellen. Zevenmaal. We hadden niets anders verwacht na zo'n dag.

Geplaatst door Magonia 20:34 Gearchiveerd in Thailand Tagged volunteer

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint