Een Travellerspoint blog

A tale of two cities

De jacht op het beeld

overcast 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Het was de mooiste tijd, het was de slechtste tijd, een tijd van nieuwe rijkdom, een tijd van oude armoede, een tijd van ongekende vooruitgang, een tijd van vergeten verleden.
(vrij naar C. Dickens)

De mooiste beelden verschijnen vanzelf voor je lens. Wie op zoek gaat naar mooie beelden, verliest zichzelf in deze zoektocht. Die middag bevind ik mij op een zitbankje in een van de vele winkelstraten van Chengdu. Net zoals in alle Chinese grootsteden slaat de betonduivel ook hier genadeloos toe. Ganse wijken worden met nieuw beton overgoten, in de ondergrond graven industriele mollen metrokokers. Hier en daar hebben oude wijken de eerste betoninvasie overwonnen. 's Nachts verlicht een eenzame tl-lamp het laatste bewoonde appartement, een eenzame tand in een lege mond.

DSC01018__Small_.jpg

Zijn trage tred onderscheidt hem van de voorbijhollende menigte. Hij loopt gebogen, alsof de voorbijgaande jaren hem steeds dichter naar de straatstenen toetrekken. Zwarte lokken verbergen zijn gezicht tegen de schaamte en de zon die in Chengdu zelden schijnt. Zijn lederen jasje en broek hadden in een vorig leven zwart genoemd kunnen worden. Na een wanhopige strijd met de tijd en het buitenleven heeft de kleur haar vezels verlaten. Hij heeft geen oog voor de vitrines die uitnodigen tot weldadig consumeren.

DSC01086__Small_.jpg

Een Hummer, prijsbeest van decadentie, stopt luid toeterend op de parking en trekt mijn blik weg van de vaalzwarte verschijning. Hoofden keren zich om. Jaloerse blikken strelen blinkend metaal. Ze is te klein om in een elegante beweging uit de wagen te glijden. Haar naaldhakken klikken op de straatstenen, terwijl een spannend minikleedje benen onthullen die eeuwigheid beloven. De rand van haar dito witte hoed trekt een schaduw tot halverwege haar gezicht. Haar ogen houden zich schuil achter de grote glazen van haar zonnebril. De twee zwarte satellietschotelglazen vormen een schril contrast met het modieuse wit van haar gebleekte huid. Even lijkt ze op de panda's waarvoor deze stad zo bekend is. Heel even gunt ze me een blik, een westers curiosum in haar oosters bestaan. Maar mijn gezicht blijft verborgen achter een fotolens. Op weg naar consumptie gunt ze niemand een glimlach, een modieus grijs kostuum volgt discreet in haar sporen. In de verte verdwijnt een Ascothoed in de menigte. Op de foto zie ik slechts een zielige zwartwitschaduw met een verloren lach.

DSC01088__Small_.jpg

Zijn schaduw verduistert mijn fotoscherm. Ik toon hem het resultaat van sluitertijd en diafragma, maar hij is amper geinteresseerd. Zijn eeltige hand met het vuil van vele dagen strekt zich uit naar het lege flesje water dat naast me ligt. Over zijn linkerschouder hangt een plastiek zak met de oogst van zijn dagelijkse vuilbakkenjacht. Ik geef hem mijn flesje en hij laat het behendig in de zak verdwijnen. Hij beloont me met een drietandenglimlach die zijn gelaat in rimpels trekt. Een glimlach die hij liever niet op foto wil. Niet alle mooie beelden kan je met een lens vangen.

Geplaatst door Magonia 5:29 Gearchiveerd in China Tagged backpacking

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reageer als eerste.

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint