Een Travellerspoint blog

Kafka in China (deel 2)

Net wanneer je denkt dat alles in orde is ...

sunny 23 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De beste manier om een chaos te veroorzaken is alles regelen. (K. Boullart)

In Shanghai nemen we afscheid van Mr. Kiwi. Hij neemt de luchthavenbus naar de stad, wij de Maglev. Deze magnetisch aangedreven trein is een technologisch hoogstandje van het nieuwe China. Met een topsnelheid van 301 km/u bereiken we na nog geen acht minuten de eindhalte. Wij krijgen echter nog een aantal staaltjes van het oude China te verwerken.

maglev02.jpg

Ons hotel heeft een eigen ticketoffice waar we onze vlucht naar Bali willen boeken. Bali? Er verschijnt een groot vraagteken in de ogen van de man over ons. Indonesia, probeer ik? Daar heeft hij inderdaad al van gehoord. Terwijl hij de vluchtgegevens opzoekt, gaat hij ongestoord verder met het onderzoek van zijn beide neusgaten. Hij rekent ons maar liefst 30% commissie aan. Wanneer we hem vertellen dat we diezelfde vlucht een half uur geleden nog op het internet zagen, zegt hij dat we ze daar dan maar moeten boeken. Hij verdiept zich opnieuw in zijn neusvleugels en zijn computerspelletje hartenjagen.

Volgens onze reisgids kan de dienst van toerisme (die zich gelukkig niet zover van ons hotel bevindt) ons ook verderhelpen: (…) Je kunt er terecht voor het reserveren van een hotelkamer, trein- (kleine commissie) of vliegtuigtickets (geen commissie). (Trotter, p. 284). Ter plekke blijkt dat ze deze vlucht niet kennen. Hun tegenvoorstel is omslachtig en … bedraagt meer dan het dubbele van de internetprijs. Ik stel de baliejuf voor om zelf eens naar ELONG (Chinese website te vergelijken met onze Airstop) te surfen om onze informatie te verifieren. No internet, verzekert ze me, terwijl ze verdersurft naar haar vrienden op de chatsite.

Ondertussen is het middag en we staan nog even ver als enkele uren geleden. We wagen het erop om dan maar zelf via internet te boeken. Alles werkt zoals bij een normale website tot de Chinese bureaucratie de overhand krijgt. Alvorens ze de vlucht willen bevestigen, moet ik eerst een copie van de paspoorten en mijn kredietkaart doorfaxen, gegevens die ik net via de website ingegeven heb. Het businesscenter van ons hotel wordt met strenge hand geleid door een dame die reeds pensioensgerechtigd was toen IBM nog experimenteerde met de eerste computers. Met lede ogen moet ik aanzien hoe drie copies maken en het geheel doorfaxen een half uur in beslag neemt. Gelukkig is Ann in de buurt die met een glimlach de dictator paait en mij tegelijk met een kwade blik aan mijn stoel kluistert. Wanneer ik de faxbevestiging in handen krijg, overvalt me het euforisch gevoel dat we de Chinese red tape verslagen hebben.

Twee uur later krijg ik een mail dat de copie van de kredietkaart niet goed leesbaar is en dat ik alles moet inscannen en dan doormailen. Aan onze hotelbalie vraagt de bediende me om het woord SCANNER op te schrijven, waarna ze het door een vertaalcomputer jaagt. Mei jo (hebben we niet), lacht ze en verwijst me door naar het internetcafe om de hoek.
Daar is men heel resoluut: geen scanner. De puistenpuber die me deze boodschap meedeelt, leunt nonchalant op de … scanner die de paspoorten inscant van iedereen die internet wil gebruiken. Ik kan me net voldoende bedwingen om zijn gelaat niet voor het nageslacht vast te leggen op scan en trek de virtuele deur achter me dicht. Een paar gebouwen verder duik ik het Sofitel binnen en laat daar de nodige bestanden scannen. Tien minuten later sta ik op straat met de gewenste info. Voor de prijs van deze dienstverlening kunnen we in Bali een nacht slapen. Ik mail de gescande documenten door. De volgende ochtend krijgen we bevestiging dat alles in orde is.

We passen ervoor om de bevestigingsmail door de computerdictator te laten afdrukken. In het jeugdhotel om de hoek is men resoluut: we kunnen alleen maar kleurenprints laten afdrukken. Kostenplaatje: 1 euro per pagina. Zwart wit is niet mogelijk. Dan moeten we maar elders gaan. De woordenwisseling die volgt is gelukkig voor beide partijen onbegrijpelijk, maar we verlaten het pand met de gewenste zwartwitbescheiden en een vloekende juf die ons bezweert dat we nooit meer een toets van haar klavier mogen aanraken.

Alles lijkt in orde. We zullen het echt geloven als we op het vliegtuig stappen.

(ik, Ann, verklaar hierbij dat elk detail van bovenstaand verhaal waar is en niet berust op de fantasie van de auteur)

Geplaatst door Magonia 5:24 Gearchiveerd in China Tagged tips_and_tricks

Email deze blog postFacebookStumbleUpon

Inhoudsopgave

Reacties

Kom op, Ann, laat je niet zo meeslepen in de verhalen van Yves!

Cheers,
Kees

door Schoof

Tot hoelang blijven jullie in Bali?
Ik land daar op 26 mei :-)

door Hedwigboga

Om reacties achter te laten op deze reisblog moet je lid zijn van Travellerspoint.

Vul hier jouw Travellerspoint login details in

( Wat is dit? )

Als je nog geen lid van Travellerspoint bent, kun je gratis lid worden.

Word lid van Travellerspoint