Een Travellerspoint blog

september 2008

Fighting the bear (market)

Not only the ones at home, have to face the bear (market)

sunny 15 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

100_3334__Small_1.jpg

Geplaatst door Magonia 23:36 Gearchiveerd in Rusland Tagged photography Reacties (1)

Mongolie: land van schaap en koekjes (deel 1)

Groeten uit Ulaan Baatar

sunny 22 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Rusland is steeds een beetje wachten. Mocht er een reden voor zijn, dan kunnen we dat allemaal wel begrijpen, maar niemand kon ons echt melden waarom we meer dan 6 uur stilstonden aan de Russische grensovergang. Naoeshki is de laatste halte alvorens we het land van Djengis Khaan kunnen betreden. Er is niets te zien buiten een nieuw station en een winkeltje dat overrompeld wordt om de laatste roebels op te kopen. Vergeet de lokale handelaars en de mogelijkheid om je laatste centen opnieuw om te zetten in euro of dollars. Je kan er de tegels tellen van de perrons, spelen met de lokale katten en honden die er door de verveelde toeristen vergast worden op alles wat er nog in hun rugzak zit (en eetbaar is natuurlijk). Plots worden we tot de orde geroepen. Als de heren Russen willen werken, moet het snel gaan. Ann zit natuurlijk op dat moment op het toilet. In onze coupe mogen we beginnen met de sponsoring van de ambtenarij. Formulier voor douane, formulier voor uitreis, ... Hun gezichten houden ze communistisch streng in de plooi. Ze spreken niet, ze sissen klanken waarop ze een respons van ons verwachten. Rusland: we hebben het gezien, hebben genoten van de treinreis en de prachtige landschappen. Nu moeten ze alleen nog beseffen dat de tijd van de Koude Oorlog achter de rug is en dat de meeste toeristen geen atoomwapens smokkelen in hun rugzakken.

Welcome_committee.jpg

Op vraag van Kees zal ik -Ann- af en toe zorgen voor een gastoptreden op de reisblog. Onze treinreis eindigt als trein 262 (aan de grens veranderen om een of andere reden de treinnummers) om 6.05u het station van Ulaan Baater binnenbolt. Om allerlei redenen die ons nooit echt duidelijk geworden zijn, moesten we ons uurwerk nu weer een uurtje terugdraaien, terwijl we de tijdszone niet verlaten hebben. (Jens, Yves begrijpt er ook niks van, dus het kan niet aan de haarkleur liggen). Ulaana zou ons om 7 uur aan het station afhalen. Hij is de broer van Urangoo, de vrouw van Fred, een man die Yves tijdens een schrijfcursus leerde kennen. Deze laatsten wonen in Antwerpen en zorgden ervoor dat onze trip in Mongolie vlekkeloos verlopen is tot op heden.

Gandan_Khiid.jpg

Gelukkig is de stationsbar al open en drinken we een warme drank die hier op de kaart als koffie aangeduid wordt. (Pascale, het zijn hier weer van die koffiemixzakjes waar je zo zot van bent). Hierdoor missen we spijtig genoeg het ontvangstcomite: Ulaana en Chinzorig (schoonbroer, getrouwd met de zus van Urangoo) stonden ons op het perron op te wachten met een zelfgemaakt welkomsbord. Ulaana spreekt een paar woordjes Engels. Gelukkig spreekt Chinzorig een aardig woordje Engels en Russisch. Als er dan nog een communicatieprobleem optreedt, telefoneren ze naar een lerares van Chinzorig, die vlot Engels spreekt. We worden in de watten gelegd. Ze voeren ons naar het appartement van Fred en Urangoo waar we de volgende dagen logeren.

Sukhbataar_Square.jpg

Ondanks de zware smog, de wegen die voor de ene helft opgebroken en voor de andere niet-bestaande zijn, de halsbrekende toeren die je moet uithalen om aan de overkant van de straat te geraken (chauffeurs remmen nooit, ze proberen je te omzeilen), bevalt UB ons wel. Wellicht omdat we voor de eerste keer tijdens onze reis eens niet door norse Russen aangestaard worden.

In UB is iedereen taxi. Je gaat langs de kant van de weg staan en steekt je hand in de lucht. Na enkele seconden zal er wel iemand stoppen. We laten het adreskaartje zien dat Urangoo voor ons gemaakt heeft, stoppen de chauffeur enkele toegroek (de lokale munt) in de hand en geraken meestal wel op onze bestemming.

UB kent enkele toeristische trekpleisters, maar verwacht geen overrompeling zoals in Thailand of Vietnam. De meeste toeristen trekken immers dadelijk door naar het Terelj natuurpark. Ze blijven meestal maar 1 nacht in UB. Gandan Khiid is het grootste klooster van Mongolie waar momenteel 900 monnikken actief zijn. We wonen enkele ceremonieen en het chanten bij. Het monotone stemgeluid weergalmt in de lege tempelruimte. Een eerste kippenvelmoment. Ter info: in 1937 werden door invloed van het Stalinisme alle kloosters verwoest en de meeste monnikken vermoord of naar Siberie gestuurd. Pas sinds 1990 kent Mongolie opnieuw godsdienstvrijheid.
Een ander mooi museum was het Zanabazar museum of Fine Arts. We bewonderden prachtige tsammaskers en tangkha's. We waren bijna alleen in het museum. Telkens we een zaal verlieten, knipte de suppoost de lichten uit.
Ik moet wel zeggen dat we een aantal andere musea geprobeerd hebben, maar die waren gesloten om een of andere reden die we niet konden lezen. Ook hier weer steekt het taalprobleem de kop op. Mongolen spreken ... Mongools. Sinds een vijftal jaren krijgen de studenten Engels taalonderricht. De oudere generatie kent nog Russisch. Met handen- en voetenwerk lukt het ons wel te krijgen wat we willen.

At_Chenzorig_s_place.jpg

Een stad mag dan nog zo interessant zijn, het contact met de lokale bevolking is voor ons veel belangrijker. Chenzorig neemt ons mee op familiebezoek. Dit wil zeggen dat we opgehaald worden, aan de ganse familie voorgesteld, een rondleiding door het huis krijgen, aan de buren voorgesteld worden, familiefoto's mogen bekijken, aan toevallige passanten voorgesteld worden en ondertussen volgepropt worden met eten en drinken. Gelukkig hadden we Mongoolse pralines gekocht om hen te bedanken voor de gastvrijheid.
Chenzorig is kunstenaar en als ik hem vertel dat ik een een vorig leven kalligrafie beoefende, krijg ik een demo van zijn kunstenschap. De lijnen die hij in tien minuten met een versleten penseeltje op een oud stuk papier tevoorschijn tovert, daar kan ik alleen maar van dromen. Chenzorig's specialiteit zijn paarden. We kopen een van zijn werken. We spreken af dat ze de volgende dag met ons naar de zwarte markt gaan.

What_s_for_dinner.jpg

De zwarte markt is overweldigend. Als men het hier niet vindt, dan bestaat het niet in Mongolie. Echt antiek, namaakantiek, Russische insignes, bedden, kasten, tapijten, vijzen, hamers en ... cashmere. Mongolen zijn klein. Yves vindt geen enkele trui in zijn maat. Ulaana en Chenzorig gaan tussen alle kraampjes op zoek. Ze hebben succes. We verlaten de markt met een berenmuts (Yves wou geen muts meenemen vanuit Belgie, maar moet toegeven dat de ochtenden toch best een warm hoofddeksel vereisen) en een cashmere trui.

In de namiddag doen we inkopen voor de volgende 12 dagen. Dan trekken we met Ulaana de Mongoolse steppen in.

Geplaatst door Magonia 18:27 Gearchiveerd in Mongolië Tagged backpacking Reacties (0)

From Russia with love (final part)

How to survive a Commie hotel

sunny 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Terwijl twee reizigers zich klaarmaken om naar Irkoetsk te trekken, wordt het in Vlaanderen middernacht. We zijn 15 september. Thuis wordt mijn vader 70 jaar. Misschien dat ik daarom vannacht niet zo goed geslapen heb? We hebben zijn verjaardagskaart na ons vertrek in Vlaanderen laten posten door Ann haar zus. Ik had meer woorden dan de kaart ruimte. Plots wil je nog zoveel zeggen.

Irkoetsk_station.jpg

De bus van 11u is vervangen door een minibus. Ik zoek tevergeefs naar bagageruimte. Mag ze vooraan in de bus? Da. Of moet ze onder onze voeten? Da. Ik hou van Russische buschauffeurs en hun logica. De bus is afgeladen vol. We tellen 20 mensen voor 17 stoelen als drie rugzaktoeristen zich nog tussen de massa willen wringen. Uit de Russische klanken die crescendo gaan, meen ik te besluiten dat er iets mis is. Ik vraag of ze een ticketje hebben om zo de gemoederen te bedaren. Ticket? Lijkt me een leuke uitvinding. We zullen er snel eentje kopen. Hoe? Volzet? Volgende bus? 16.30u? Rusland is altijd een beetje wachten.

standbeeld_gagari.jpg

Irkoetsk werd in 1652 gesticht als militaire vesting door de belastingsontvanger Ivan Pakhobov, die de lokale Boeriatbevolking moest zien te overtuigen hun pelsenbijdrage te leveren aan het Tsarenrijk. In 1658 werd er een kerk geboren aan de Angararivier. Theekaravanen uit China passeerden de nederzetting, pelshandelaars verkochten er hun goederen en al snel groeide de stad uit tot het handelscentrum van Siberie. De ontdekking van goud in de 19e eeuw gaf de stad een geweldige economische boost. Van de ene op de andere dag werden gewone mensen miljonair en meenden met hun geld Europese etiquette te kunnen kopen. Brede boulevards werden aangelegd. Rijkeluiskinderen kregen een Franse opvoeding, terwijl Russische vrouwen naar de laatste Franse mode gekleed gingen. Irkoetsk kreeg terecht de bijnaam het Parijs van Siberie.

hius2.jpg

We hebben het dubieuze genoegen ondergebracht te worden in de oudere vleugel van het Hotel Irkutsk-Baikal, een relikwie uit de monopolietijd van Intoerist. De kamerdeur doet het ergste vermoeden. Alleen het onheilspellende opvliegen der kraaien ontbreekt als we de sleutel horen knarsen in het slot dat wellicht miljoenen keren geopend werd. Zouden onze voorgangers ook zo verschoten zijn bij het zien van de kamer? Zou er in de Communistische periode een instructieboekje bestaan hebben met de titel psychologische oorlogsvoering in de tijdelijke hotelhuisvesting van decadente Westerse zwijnen door onze lokale helden van de arbeid? Mocht het bestaan hebben, dan denk ik dat de instructies er ongeveer zo uitgezien moeten hebben:

1. Kies behangpapier dat in de jaren 50 afgekeurd werd door de Kameraden van het Ministerie van Binnenhuisinrichting en behang de kamer ermee.
2. Kies voor gordijnen die de indruk geven volledig te willen sluiten, maar maak ze aan elke kant 20 cm te smal. De kapitalistische zwijnen zullen de ganse nacht mogen genieten van onze Siberische nachten.
3. Zet zoveel mogelijk niet bij elkaar passend meubilair in de kamer zodat de decadente toeristen zich nooit comfortabel kunnen bewegen.
4. Zet een aantal moderne electrische toestellen (nachtlamp, ventilator, ...) in de kamer, maar draag er zorg voor dat er geen stopcontact in de buurt is.
5. Als er wel een stopcontact in de buurt is, zorg dan voor een stekker met een overdreven lang electriciteitssnoer, waardoor de tijdelijke bewoner het risico loopt zichzelf te wurgen.
6. Zorg dat de douche in de badkamer op dergelijke manier geplaatst wordt dat het wc-papier (ja, kameraden, die zwijnen vinden zichzelf te goed hun gat af te vegen met de krant) bij elke douchebeurt doorweekt achterblijft.
7. Zorg dat er een groot ventilatievenster in de badkamer is, maar metsel het volledig dicht. Dit zal ervoor zorgen dat de voegschimmel zich sneller zal verspreiden.
8. Leg een klein dood dier tussen het ventilatievenster en de gemetselde afsluiting.

Wij hebben het genoegen een nacht door te mogen brengen in deze experimentele Koude Oorlogkamer. We vluchten dan ook zo snel mogelijk de kamer uit. Eerst telefoneer ik mijn vader om hem een gelukkige verjaardag te wensen. Waar? In Siberie? Koud zeker? Ik durf hem amper zeggen dat de thermometer 23 graden aanwijst. We wandelen langs de Angara, de enige rivier die ontspringt in het Baikalmeer. Rondom ons studenten met een biertje in de hand. Het lijkt wel een wandeling langs de Seine. Maar een stad moet je niet alleen zien. Je moet haar ook proberen te ruiken en proeven. De flarden Angaraparfum mengen zich met de afgevallen herfstbladeren, waarop we op weg naar nergens wandelen. Het zware muskusparfumweb met draden van vanille en rozen van de passerende Russische vrouw die schijnbaar tegen zichzelf praat. We merken dat er een discreet koordje langs haar mond loopt: nomofobie kent geen grenzen. Het doorleefde en kromgetrokken hout van de oorspronkelijke woningen heeft de strijd tegen de uitlaatgassen opgegeven. Het ruikt alleen nog maar naar verleden tijd.

traditioneel_huis1.jpg

Irkoetsk is een studentenstad. Overal zie je jonge mensen met boeken onder de arm. Op het Kirovplein, het kloppend hart van de stad, zitten ze in groepjes op banken. Ze praten, koesteren grote dromen, jagen op een diploma vol met leugens waarin staat dat ze de waarheid kennen (ik ken mijn Vlaamse kleinkunst). In het Angarahotel dat grenst aan het plein voeren we ons eerste Skypegesprek met Rita (Ann's zus). De zussen praten met elkaar. Even die trieste blik in haar ogen, dezelfde die ik had toen ik een paar uur eerder de telefoon inlegde. We flaneren langs de as Karl Marx, Lenin en Derzjinskistraat en nemen de wereld rondom ons op.

Diezelfde avond vertrekt om 20.35u trein 362 naar Ulaan Bataar. Twee dagen later zullen we de hoofdstad van Mongolie bereiken. Opnieuw de kadans van draaiende wielen, het monotone gekrijs van staal op staal, alleen onderbroken door het brutale gekraak van een gepasseerde wissel: de mantra van op weg zijn naar.

Geplaatst door Magonia 16:16 Gearchiveerd in Rusland Tagged backpacking Reacties (1)

From Russia with love (part 3)

On the shores of Lake Baikal

sunny 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Om 6.05u plaatselijke tijd rijdt de trein Rossia na een rit van meer dan 74 uur het station van Irkutsk binnen met een vertraging van twee minuten. De halve trein loopt leeg. De meeste toeristen kappen hier hun treinreis in twee. De Rossia zal nog vijf dagen verder tuffen tot hij zijn bestemming bereikt in Vladivostok. Op het perron wachten de gidsen van Baikal Complex (de plaatselijke reisorganisatie waarmee de Treinreiswinkel samenwerkt) op hun ongewassen klanten. Tien minuten later zijn we in het bezit van onze nieuwe treintickets van Irkutsk tot Ulaan Bataar, terwijl een minivan ons naar onze volgende bestemming voert: Listvianka. Gelegen aan het Baikalmeer is dit pittoreske dorpje een verademing na vier dagen te hebben doorgebracht in een ruimte van 7 vierkante meter.
Onderweg vallen de eerste regendruppels. Dik en vettig druipen ze van de voorruit. We dagen de weergoden uit. Straks zal de zon zich door de ochtendmist branden en een hemel tevoorschijn toveren die je alleen nog maar kan aantreffen bij azulejos in de bergdorpjes van de Sierra Nevada. De minivan die ons oppikte zet ons af bij Baikal Chalets. Zoals de naam al doet vermoeden, lijkt dit huis, dat ver boven de andere in het dorpje troont, weggelopen uit een Alpenomgeving. Gastvrouw Tatjana overhandigt ons de sleutel van de kamer en trekt naar de keuken om een ontbijtje voor ons te bereiden: brood, worst, ei met verse dille en lenteui. Een welkome afwisseling na vier dagen instantnoedels. De kamer is groot en volledig uit hout opgetrokken. In de badkamer wacht een douche met heet water. Ik duik onder de hete straal. Mijn huid koestert zich in de warme waterstraal. Ze reageert verrast op een substantie die ze enkele dagen geleden nog herkende als douchegel. Fris gewassen en geschoren (dat laatste wel alleen in mijn geval natuurlijk) zien we in de verte het Baikalmeer glinsteren in de ondertussen opgedoken zon. In Vlaanderen zou men het een kamer met lateraal zeezicht noemen. Tatjana noemt het slechts tien minuutjes wandelen.

100_3341__Small_.jpg

Het Baikalmeer is 1.637 meter diep en men schat dat het meer dan 20.000 kubieke kilometer water bevat, meer dan genoeg om de ganse wereldbevolking gedurende 40 jaar van water te voorzien. Het meer is niet alleen het diepste, maar tevens ook het oudste ter wereld. Het blauwe oog van Siberie ontstond 50 miljoen jaar geleden en is meer dan 400 km lang en tussen de 20 en 40 km breed. Dankzij de zuiverende werking van verschillende sponssoorten is het water bijna overal geschikt voor menselijke consumptie. 80% van de diersoorten die in het meer aangetroffen worden, zijn uniek. Wie meer wil weten over deze uitzonderlijke fauna en flora die het meer voortbrengt, kan steeds een bezoek brengen aan het Baikal museum: bv 1.085 algen, 250 mossen en 52 verschillende vissoorten treft men er aan. De meest unieke Baikalvis is de Golomyanka, die tot 1500 meter diep leeft, 35% uit vet bestaat en haar jongen levend ter wereld brengt. (info Trailblazer, Trans-Siberian handbook)

100_3317__Small_.jpg

Een andere visspecialiteit die het meer voortbrengt, is de Omul. Na twee dagen kan je de vis niet meer zien, ruiken daarentegen. Gebakken, gegrild of gerookt. De meer avontuurlijke Russen wagen zich aan een Omulsashimi, terwijl ook de omulbrochette gretige verorberaars vindt. Overal zie je mensen rondlopen met een zakje vis. Je koopt ze aan een van de tientallen kraampjes langs de waterkant. In de lokale shop koop je er wat sla en rijst bij, zet je op een terrasje met een paar flessen bier en de maaltijd kan beginnen. We kochten een gerookte en een gestoomde Omul. We vonden allebei de gestoomde veel lekkerder, maar de gerookte hebben we de ganse nacht nog nagesmaakt.
Listvianka, op 60 km van Irkutsk, is een favoriete weekenduitstap voor de stedelingen. Ze flaneren langs de promenade (stel je je er niet teveel van voor), drinken een pint op een van de terrassen, gaan er duiken of trekken de omringende heuvels in. Zelf trekken we naar het hoogste punt van het dorp, een leuke klim langs sparrenwegen. We worden beloond met een prachtzicht op het meer.

100_3337__Small_.jpg

Tijdens onze afdaling drinken we een tasje echte koffie op het terras van Hotel Baikal. Een Stalinistisch anachronisme in deze groene omgeving. Alleen een klein meisje en de zon houden ons gezelschap op het terras. De namiddagzon schuift traag over het meer voorbij en voert een zwarte bootschaduw met zich mee.

100_3326__Small_.jpg

Op de terugweg bestellen we onze bustickets naar Irkoetsk. Morgen om 11 uur laten we het Baikalmeer achter ons. Rond 21u zijn we terug op de kamer. Het ritueel van rugzak inpakken kan weer beginnen. Rondom ons blaffen Russische honden naar de maan. Ik zit nog even op het terras en luister naar Brahms' Hongaarse dans Nr. 5. De laatste vijf dagen hebben we geen kranten gelezen en geen nieuws gehoord. De wereld kan vergaan zijn en we weten het niet. De laatste waakhond trekt zich terug in zijn hok en er rest alleen nog maar stilte. Rechts van mij rimpelt het meer in het maanlicht op weg naar nog eens 50 miljoen jaar.

100_3329__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 16:11 Gearchiveerd in Rusland Tagged backpacking Reacties (0)

Our plans till octobre 21

Just in case someone might miss us

overcast 16 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Geplaatst door Magonia 12:43 Gearchiveerd in Mongolië Tagged preparation Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 10) Pagina [1] 2 » Volgende