Een Travellerspoint blog

december 2008

over pekingeend en visaruns

Wat deed u tijdens de kerstdagen van 2008?

overcast 25 °C

Jens, de eigenaar van J&D-restaurant, loopt er zenuwachtig bij. De boot die de verbinding tussen Koh Payam en Ranong verzorgt, is vastgelopen op een zandbank. Het kerstdiner moest rond 16 uur in de haven arriveren. In zijn restaurant wachten ongeveer twintig mensen op de pekingeend die zich aan boord bevindt. Met drie uur vertraging arriveert eend ter plekke, net op tijd om de hongerigen te spijzen. Kerstavond in gezelschap van onbekenden terwijl een zeebries wolken onder de sterren blaast. Als we die avond op ons brommertje naar huis rijden, vallen er enkele dikke druppels uit de hemel, tranen voor wie het geen kerst kan zijn.

100_5301__Small_.jpg

Kerstdag brengen we voor een groot gedeelte van de dag op het water door. De datum in ons paspoort geeft ons toelating om tot vandaag in Thailand te blijven. Als we willen verlengen, moeten we nog eens een visa-run doen. Vanuit Koh Payam is Ranong de dichtsbijzijnde plek om de oversteek naar een ander land te maken. Kerstdag is blijkbaar voor vele mensen niet alleen een dag van bezinning en lekker eten, maar ook van verplaatsing. De speedboot die ons op een half uurtje van ons bounty-eiland naar Ranong brengt, zit overvol.

100_5182__Small_.jpg

Tussen de pier waar we aankomen en het immigatiebureau ligt slechts een drukke straat. Onderweg worden we aangesproken door een oude man met een perkamenthuid, dag na dag gelooid door het zout van de zee. Neen, aangesproken is niet het juiste woord: met zijn linkervuist slaat hij op de open rechterhand. Hij zegt alleen maar stamp. Echt onderhandelen over de prijs doen we niet. Het is Kerstmis voor iedereen en zijn prijs (400 THB) voor de overtocht lijkt ons meer dan fair. De Thaise immigratie is leeg. We laten ons het land uitstempelen en trekken naar de klaarliggende boot. Twee nieuwe tiendollarbiljetten bij? Kopie van de paspoorten? Na een bevestigend antwoord trekt hij de motor van de boot tot leven. We trekken ons los uit de kudde scheepsrompen die lui wiegend op het water drijven. Kawthong ( of Victoria Point, zoals de Britten deze zuidelijkste punt van Myanmar noemden) dankt haar (relatief) welvarend bestaan in de eerste plaats aan de bloeiende handel (lees: smokkel) met haar buurland en aan de toeristen die hier dagelijks een half uurtje van hun reistijd doorbrengen. Op weg naar het vasteland moeten we nog een paar controlepunten passeren, maar onze schipper en zijn bootsmaatje gidsen ons door de formaliteiten en drie kwartier later zetten we voor een tweede maal vaste voet aan land in Kawthong.

100_5200__Small_.jpg

Aan de Birmese kant worden we opgewacht door toeristenjagers. Sommigen herkennen ons nog van twee weken geleden. No alcohol, no cigarettes and no pills. Ze laten ons gerust. Neen, we krijgen een beperkte escorte van drie jongeren mee. Ann heeft haar T-shirt aan met het Birmese alfabet. We hebben dadelijk een gespreksonderwerp. Zijn we al eerder in dit land geweest? Waar? Wanneer? Tijdens het drinken van een mierzoete thee en het eten van een heerlijke samosa kijken we om ons heen. Mannen gekleed in de traditionele longyi (lange herenrok) dopen donuts in hun thee, terwijl vrouwen met tanakaversierd gelaat afdingen bij de lokale winkelier.
Terug bij de Thaise immigratie krijgen we een nieuwe visumstempel: tot 8 januari mogen we in het land blijven.

Geplaatst door Magonia 21:06 Gearchiveerd in Thailand Tagged preparation Reacties (1)

Koh Payam: Insel die aus Traume geboren

Met dank aan Roland K.

sunny 28 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De speedboot scheert voorbij talloze eilandjes, speldenkoppen in de Andamanzee. Als een optische illusie trekken ze voorbij: een grote groene landmassa in perfect evenwicht met het azuurblauw van lucht en zee. Het eilandje Koh Payam ligt dertig kilometer verwijderd van het Thaise vasteland.

aih_phayam.jpg

Vanuit de lucht lijkt het eiland dat nog geen tien kilometer lang en zeven breed is op een opgave van een Rorschachtest. (ziet u ook de kangoeroe?). De lokale bevolking, die amper 500 zielen telt, leeft van de visvangst, de teelt van cashewnoten en rubberwinning. Toerisme staat hier nog in haar kinderschoenen. Het eiland katapulteert je naar de vorige eeuw. Geen auto's, electriciteit tijdens de avonduren, geen strandverkopers die je om de haverklap lastigvallen, geen disco's en fullmoonparty's. Wel ongerepte witte zandstranden en groene stilteoases verbonden door verharde paden waar twee brommertjes elkaar net kunnen passeren.

100_5290__Small_.jpg

Om zeven uur is het strand op het eerste zicht verlaten. Honden schuimen de vloedlijn af, rennen in het water, jagen de talloze krabbetjes na of liggen al lui in de eerste zonnestralen. Vissersboten trekken witte golfpatronen in het water, terwijl een zeearend de zee afspeurt naar een onvoorzichtige vis. Vanaf Buffalo Beach (waar we logeren in Payam Cottage) tot het dorpje slingert een weg die net 7 kilometer is. Voldoende voor een gezonde ochtendjogging. De ganse weg prikkelen verschillende geuren mijn neusvleugels. Ik kan ze alleen maar onderbrengen in natuur en menselijk. Soms legt taal zijn beperkingen op. Kinderen in smetteloze blauwwitte uniformen worden door trotse ouders naar school gebracht. Drie keurige pagekopjes op een motorzadel wuiven je toe. Geimproviseerde laadkarren achter brommertjes voeren goederen aan voor de verschillende guesthouses en restaurants. De lokale kruidenier staart me niet-begrijpend aan. Waarom loopt een mens als Boeddha de moto uitvond. Twee ijzeren constructies verstoren het landschap, horen er niet thuis. Herinneringen aan vier jaar geleden.

100_5292__Small_.jpg

Het is 26 december en ik jog langs de kustlijn van Koh Payam. Vier jaar geleden sloeg de Tsunami toe in dit deel van de wereld. Koh Payam mocht zich gelukkig prijzen. Men was tijdig gewaarschuwd. Toen de golf van anderhalve meter hoog het binnenland inrolde, was iedereen naar hogergelegen gebieden geevacueerd. De materiele schade was groot, maar er vielen geen doden te betreuren. De meeste sporen van de ramp zijn verdwenen. De pylonen en waarschuwingsborden worden blijvende getuigen van wat een ontketende natuur kan aanrichten.

100_5289__Small_.jpg

De eerste dag huren we een brommertje voor de ganse periode. In het dorp wordt Multi-Kulti onze vaste ontbijtstek. Muesli met vers fruit en yoghurt, bruin brood en ... verse koffie. Na het ontbijt maken we meestal een lange wandeling, terwijl we de heetste middaguren doorbrengen in de schaduw van onze bungalow, meestal in het gezelschap van de hotelkat die we yankee dopen. (ze mekkert er immers nog niet naast als ze geen aandacht krijgt, zal wel een katertje zijn). Als rond vier uur de hitte afneemt, maken we ons klaar voor een frisse duik in de Andamanzee, gevolgd door een strandwandeling. De ondergaande zon verandert de strandgangers in donkere schaduwen tegen een rode achtergrond. Talloze vogels strijken neer in de omringde bomen en bezingen de invallende duisternis. Krekels laten hun eerst getsjirp horen. De zee breekt in stille golven, een geluid waarmee we gaan slapen, sporadisch onderbroken door een kreet van yankee die voor onze hut ligt te slapen.

tsun__Small_.jpg

Van dat waarover niet gesproken kan worden, moet men zwijgen. De slotzin van Wittgensteins beroemdste werk is hier op zijn plaats. Geschreven op het einde van de Eerste Wereldoorlog is hij perfect van toepassing op dit toverachtige eiland : de verwoestende effecten van de Tsunami of de onovertroffen schoonheid en rust van de natuur?

Geplaatst door Magonia 20:54 Gearchiveerd in Thailand Tagged backpacking Reacties (0)

Beste wensen voor 2009 (hopelijk lukt het nu)

Warme wensen voor koude tijden

sunny 30 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

kaartje.jpg

Technische problemen op een tropisch eiland zorgden ervoor dat de link die jullie kregen niet correct was. Dit zou nu moeten opgelost zijn.

Geplaatst door Magonia 3:34 Gearchiveerd in Thailand Tagged events Reacties (1)

Working holiday in Paksong (deel 2)

De wonderbare vermenigvuldiging van somtam en massamancurry

sunny 27 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De wegversperring dient om illegale Birmezen op te sporen, zegt Laam, een van de Thaise mensen in het project van RunsNRoses. Op weg naar de markt van Patho worden we meer dan eens gecontroleerd. Dat we in de koffer van een open truck zitten, speelt geen rol voor de arm der wet. Zolang we maar geen Birmezen smokkelen. In Ranong is reeds meer dan de helft van de bevolking, legaal en illegaal, van Birmese oorsprong. De wegversperringen zijn slechts een kleine hindernis voor de illegale vluchtelingen. De weg is omgord met hoge bomen en dichte begroeiing: een droom van onzichtbaarheid. Veel stelt het allemaal niet voor, volgens Laam. Het is meer een ontmoedigingspoging, maar toch... Zijn ogen vertonen pretlichtjes. Een vriend van mij heeft tijdens een controle toch problemen gehad. Zijn paspoort vergeten. De controlerende agenten eisen dat hij het Thaise volkslied zingt. Elke Thai kent de woorden uit het hoofd. Na een improvisatiekaraoke mocht hij verder reizen. Hopelijk moeten wij nooit de Brabanconne zingen, of we eindigen nog als Leterme.

In een spontane bui heb ik aangeboden om die avond samen met Laam te koken voor de vrijwilligers. De kokkin heeft een vrije dag en om het allemaal alleen te doen, zag hij niet zitten. Dus wij op weg naar de markt om te fourageren voor 15 mensen. We kopen verse groenten, tofu, pindanootjes. Geen aardappelen en groene papaya te vinden. Mai pen rai (never mind), zegt hij. Ik maak me toch de bedenking dat een pikante papayasla zonder papaya een belangrijk ingredient mist. Ik kijk naar de hoeveelheid voedsel die we bij hebben en vrees het ergste. Enkele hoofdbestanddelen voor onze geplande culinaire avond ontbreken. At home, verzekert Laam me. Daar treffen we nog drie aardappels en een overjaarse wortel aan. In stilte hoop ik dat vanavond het wonder met de broden en vissen herhaald kan worden met somtam en massamancurry. Terwijl ik in de keuken schil, snijd, plet en roer, komt Laam binnen met een papaya. Van de buren. Wat maak ik me toch zorgen om niets.

100_5273__Small_.jpg
(aandachtige toeschouwers als Laam de somtam bereidt)

Na een bezoek aan een lokaal schooltje legt Ann met Ingrid de laatste hand aan de mozaiekbanken die de bungalows opsmukken. Een precisiewerkje waar ik dus best uit de buurt blijf. Wanneer ik het resultaat bewonder, herken ik een vlinder, een gecko, een vis en een slang.

100_5257__Small_.jpg
(vlaggengroet in het lokale schooltje)

Het is vrijdag. De week is voorbijgevlogen. We legden een (stuk) tuin aan, gingen raften, lazen heel veel, gingen na de werkdag (die weliswaar maar drie uur duurde) iets drinken in het lokale cafe - annex winkel annex wasserij annex koffiebeurs - van Pipua, speelden voetbal of basketbal met de lokale kids en ... hadden die bewuste donderdagavond nog voedsel over. We dronken een zelfgemaakte whiskybanaanshake op de goede afloop. Morgen trekken we naar het eilandje Koh Payam.

Geplaatst door Magonia 19:38 Gearchiveerd in Thailand Tagged volunteer Reacties (0)

Working holiday in Paksong (deel 1)

Over kinderen, horticultuur, lekker eten en toekans

sunny 29 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De nacht is een versterker van geluiden. Het riviertje dat overdag voorbij onze bungalow kabbelt, groeit 's nachts uit tot een tropische regenstorm. De wind in de palmbladeren wordt het geklepper van een ooievaar. Het elektrische zoemen van cicaden zindert na in de vallei. Dit is onze eerste nacht van onze working holiday in RunsNroses. Plaats: Paksong, tropisch regenwoud in het zuiden van Thailand, dichtbij de grens met Myanmar.

De ventilator boven mijn hoofd maalt de vochtige warmte zo traag dat het lijkt alsof hij er zelf niet meer in gelooft. De volle maan tekent grillige patronen op de muren. Ik staar naar deze nachtelijke kaleidoscoop. Ik lig wakker. Probeer me bij elk geluid een dier voor te stellen. Het gegiechel van de gecko, het ginnegappen van twee speelse eekhoorns, het eeuwige gebrom van vliegen en het scherpe snerpen van andere insecten. Een hese roep legt de nacht het zwijgen op. A-o, a-o. Het geluid sterft even snel weg als het gekomen is. Alsof de nacht zelf het dier de keel snoert.

100_5204__Small_.jpg

Het is een toekan, vertelt Ingrid tijdens het ontbijt. Een lokaal bijgeloof beweert dat, als de toekan zevenmaal roept, je geluk zult hebben. We delen de ontbijtruimte, die over de vallei heerst, met twee Nederlandse vriendinnen, Marieke en Ingrid. Ze zijn hier twee weken. Ongelukje met de brommer, verstuikte enkel en schrammen. Een kleine verbrande plek op de rechterkuit. Thai tattoo noemt men het hier. De uitlaat is de schuldige.
Na een overvloedig ontbijt met verse jam, eieren en eigengemaakte pindaboter (de Nederlandse invloed is overduidelijk) legt Hin ons de werking van RunsNroses uit. Samenwerking met de lokale bevolking is speerpunt van het programma. Wie er meer over wil vernemen, raad ik aan de website te raadplegen. De Nederlandse Hin is onze eerste kennismaking met het jeugdig enthousiasme dat op deze plek heerst. Nederlanders, Duitsers, Jappen en Thais werken samen. Hun leeftijd? Vooraan in de twintig. Net afgestudeerd of tussen studies. Samen vormen ze de stuwende kracht van het project. Ingrid is de mater familias. Deze kranige dame lijkt geen slaap nodig te hebben. Overal duikt ze op, bundelt het enthousiasme van de vrijwilligers tot een werkbare energie en zorgt ervoor dat alle projecten voldoende aandacht krijgen.

100_5213__Small_.jpg

Zaterdag overspoelen kinderstemmen de omgeving. Spelletjes, Engelse les, paardrijden. Vanaf 9 uur 's morgens is het kinderparadijs geopend. Ingrid nodigt ons uit om een Engelse les mee te volgen. We accepteren gretig haar voorstel. Eens kijken hoe een oude rot in het vak het aanpakt. Leren is spelen, leren is competitie. De kinderen worden ingedeeld in drie groepen. De meisjes kiezen een huisdier als groepsnaam. De jongens opteren voor stoerdere namen. Ik beland in de Hondakick-groep. Eerst is er de voorstellingsronde, maar Ingrid pakt het speels aan. Hoeveel leraars zijn er? Hoeveel meisjes, hoeveel jongens? De aanwezigen tellen zich te pletter. Op het bord schrijft ze het alfabet. De kinderen joelen de letters bij elkaar. Ook van Z naar A gaat vlot, ik moest meer dan eens spieken op het bord. Daarna spelen we galgje. Thema? Dieren. Elk dier biedt op zijn beurt een nieuw spectrum van vragen. Het was een olifant. Hoeveel poten heeft het dier? Welke kleur heeft het? Welke dieren zijn ook grijs. En zo gaat het een halfuur door. Daarna zijn andere groepen aan de beurt. In de namiddag neemt iedereen deel aan het vossenspel. We zijn de enigen die het niet kennen. Over het ganse terrein zijn vrijwilligers verspreid. De vossen beelden een activiteit uit die niet logisch is op de plek waar ze zich bevinden. Zo zien we iemand op een namaakpaard door de velden rijden, iemand anders roeit tussen de zelfgekweekte groenten. Dit zijn de vossen. Bij een juist antwoord krijgen kinderen een puzzelstuk. Winnaar is diegene die als eerste de volledige puzzel bij elkaar heeft.

100_5242__Small_.jpg
(ons tuintje in een prille fase)

Wij hebben geopteerd voor een working holiday. Dit zijn meestal kortere projecten waar men meer met de natuur en minder met de mensen bezig is. De natuur hecht zich nu eenmaal sneller dan mensen. Ingrid stelt voor om de groene janboel voor onze bungalow om te toveren tot een gezellig tuintje. En dan te bedenken dat ik thuis gruwel bij de gedachte aan het uittrekken van een grassprietje. Als we met ons werkmateriaal naar de bungalow trekken, worden we door de kinderen overvallen met are you fok? Are you fok? Neen, we zijn geen vossen, maar de spontane vraag van de kinderen doet ons wel beseffen dat we voor hen toch maar twee rare kwiebussen zijn. In het zuiden van Thailand een tuintje aanleggen. We zien er de humor wel van in.
De volgende drie uur vernietigen we meer dan een habitat van mieren, spinnen en andere dieren die zich genesteld hadden in deze wirwar van grassprieten en mos. Ik vecht met het oeverriet en kap me in ware Tour of duty-stijl een weg tot de rivier (wellicht een tweetal meter). Na een paar uur zien mijn armen eruit alsof ik een late aanval van mazelen heb.
Die avond genieten we van een heerlijke massamancurry met rijst, gewokte groenten met tofu en een welverdiend koud biertje. In onze bungalow proberen we daarna nog wat te lezen. Onze ogen vallen dicht. Dit is het dus wat men verstaat onder werken. Een verrassend concept. Plots horen we het keelschrapen. De toekan. We tellen. Zevenmaal. We hadden niets anders verwacht na zo'n dag.

Geplaatst door Magonia 20:34 Gearchiveerd in Thailand Tagged volunteer Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 8) Pagina [1] 2 » Volgende