Een Travellerspoint blog

Macau

Macau, so far from God and so close to Hong Kong (part 2)

Waar cultuur en gokken hand in hand gaan

sunny 27 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Nog nooit hebben we een land zo snel verlaten als Hong Kong. We waren een uurtje te vroeg voor de ferry van 16 uur. In enkele minuten werden we door de douane geloodst en voor we het goed beseften zaten we, puffend en drijfnat, op een vroegere ferry. Macau binnenkomen is al even gemakkelijk: arrival card invullen, eens met een scheef oog bekeken worden door de douanier die liever op de plaatselijke hondenrennen zat dan in deze broeitemperaturen en na het traditionele stempelwerk in onze paspoorten, wandelen we als toegelaten gokkers naar de uitgang. Wellicht zullen wij een van de weinige mensen zijn die drie volle dagen in Macau doorgebracht hebben zonder ook maar een casino langs de binnenkant gezien te hebben. Op weg naar het hotel rijden we langs de megalomane Fisherman's wharf. Na je vergaapt te hebben aan de Verboden Stad en even in de voetsporen van een pelgrim de Potala in Lhasa gezien te hebben, kan je daarna nog genieten van een nepuitbarsting van een even nepvulkaan. De hotels langs de casinostrip zijn stuk voor stuk projecten om vol verwondering bij stil te staan. Soberheid kent men niet in de jacht op toeristisch gokgeld. In onze kamer had de badkamer een glazen wand, waardoor men in de slaapkamer een prachtzicht had op wat er in die badkamer gebeurde. Ann liet dadelijk het antipiepscherm naar beneden. Ze wou niet geconfronteerd worden met een zicht op mij in de douche.

Waarom blijft men in godsnaam drie dagen in Macau als men niet gaat gokken? Cultureel heeft Macau heel wat te bieden. Wie de hoge wolkenkrabbers en de blingbling van de casino's negeert, dwaalt langs smalle steegjes, geplaveid met kasseitjes, terwijl de zon weerkaatst wordt op de azuurblauwe tegels die de gevels versieren. Macau is een zintuigverwarrende stad. Sluit je ogen en je ruikt kaneel en curry. Sluit je ogen en je hoort het vrolijk gekakel van de Chinese vrouw die op haar stoep in druk gesprek is met haar buurvrouw. Maar open je ogen en je waant je in Lissabon, waar elk moment Pessoa uit zijn favoriete cafeetje kan buitenwandelen en je uitnodigt om iets te drinken omdat het leven zo kort is. Wellicht is het overdadige drankgebruik van de heteroniemendichter een doorn in het oog van het katholieke verleden van de stad. Nergens in Azie treffen we zoveel kerken aan als hier. Even lijkt het alsof de Carolus Borremeuskerk een vergeten tweelingszus heeft aan het andere eind van de wereld: de Sao Domingokerk.

sao_paulo.jpg

We vergapen ons aan de imposante voorgevel van de Sao Paulokerk waar Oosterse toeristen en masse samentroepen om gefotografeerd te worden op haar trappen. Wandel rechts van de barrokke gevel naar het Sao Paulo Do Montefort en geniet van het prachtige panorama over Macau waar oud en nieuw naadloos in elkaar overvloeien. Na deze overdosis katholieke barokgeschiedenis herinnert onze maag ons eraan, dat cultuurhappen niet voldoende is. We kopen een zakje van de lokale eiertaartjes: ze smaken naar een combinatie tussen creme brulee en flan (waarom staan er ook geen accenten op deze computer?). In diezelfde straat zien we verkopers roodkleurige lappen in stukjes snijden. We zijn nieuwsgierig en proeven: gesuikerd varkensvlees. Niet slecht, maar we besluiten toch maar om het niet als geschenk naar huis op te sturen.

gesuikerd_varken.jpg

We laten het toeristisch centrum achter ons en dwalen verder door straatjes waarvan overhangende gevels elkaar bijna omhelzen. De blauwe tegels wijken voor Chinese tekens. Portugal gaat ongemerkt over in China. Het is zondag. Vandaag heeft het huishoudpersoneel (vooral Birmezen en Philipino's) haar vrije dag. In de verschillende parken die de stad rijk is troepen ze samen. Ze vertellen anekdotes van de voorbije week, halen herinneringen op aan thuis en lachen om niet aan deze vrijwillige verbanning herinnerd te worden. En ... ze eten. Overal worden potjes opengedaan. Gestoomde rijst, aubergines in kruidige curries. Viskoppen die smakelijk van kieuw tot kieuw verorberd worden. Lotusbladeren die hun kleverige rijstverrassing slechts op het laatste moment onthullen. Het weer is geen gespreksopener. Neen, ze willen weten wat, wanneer, hoeveel en met wie je gegeten hebt. Dit is Lou Lim Ieoc. Wellicht de meeste Chinese van alle tuinen in Macau. Hij werd in de 19e eeuw door de rijke zakenman Lou Kau gebouwd. Sinds 1974 is het een publieke tuin, waar je kan dwalen langs smalle paadjes vol bamboe en rotstuintjes, waar oude schildpadden in even oud water gelaten naar de aanwezigen staren en wachten tot de rust weerkeert, waar tijdelijke residenten van het nabijgelegen ziekenhuis door kraakwitte verpleegsters hun lichaam vol zon zuigen en hun hoofd wiegen op het ritme van de wind. Of horen ze de eenzame muzikant die op zijn erhu een pad van muzieknoten schept?

Na het Chinese park belanden we in de tuin van Camoes, de nationale Portugese dichter die in dit park vereeuwigd werd met een grotto en een buste. In het park lopen we langs grote tabletten met fragmenten uit Os Lusiades, Camoes' meesterwerk. Kinderen gebruiken de tabletten als denkbeeldig doel. Voor een peuter zijn deze woorden een perfect klimrek. Voor een oudere man is de opgenomen middagzon een aangename verwarming voor zijn rug. Met gesloten ogen droomt hij zijn persoonlijke ode aan Macau.

Macau is niet alleen cultuur en gokken. Op Coloane trekken we onze badpakken aan en voor het eerst deze reis duiken we in het zoutezeewater. Mijn zwembroek kleurt oker, mijn rug kleurt rood. De zon is genadeloos. We trekken ons terug in de schaduw van een parasol en plannen het vervolg van de reis. Morgen vliegen we naar Chiang Mai (Thailand). Het wordt een soort thuiskomen.

Geplaatst door Magonia 10:26 Gearchiveerd in Macau Tagged backpacking Reacties (0)

Macau, so far from God and so close to Hong Kong (part 1)

Een korte geschiedenis van een vergeten eiland

sunny 25 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Het zou een kwisvraag kunnen zijn: welk land heeft als officiele talen Mandarijnchinees en Portugees, terwijl het merendeel van de bevolking Kantonees spreekt? Een tweede hint zou dan zijn: Aziatisch gokparadijs. Fervente reizigers en gokkers zullen dan volmondig MACAU antwoorden. Welkom in een onbemind land. Macau vergeten is niet moeilijk. Een oppervlakte van enkele vierkante kilometer en een half miljoen inwoners zijn niet voldoende om een echte plaats op te eisen op de wereldkaart. Als je dan nog de concurrentie moet duchten van Hong Kong, dat slechts op een uurtje varen ligt, dan dreigt al snel het zwarte gat. Macau heeft steeds geworsteld met deze underdogpositie en ging dan maar zelf op zoek naar een bestaansreden. Deze vond het eiland in de vorm van de gokindustrie.

cainos.jpg

Wie met de ferry vanuit Hong Kong arriveert, staat versteld van de glitter en kitsj die zo eigen is aan die wereld waarin de tijd verbannen wordt en euforie en depressie hand in hand gaan. Langs de kade waan je je het ene moment in Lhasa, terwijl je een seconde later in de Verboden Stad ronddwaalt. De naam van dit megalomane pretpark met toeristische trekpleisters uit de ganse wereld, kreeg de ook al niet te originele naam Fisherman's warf. De eerste kennismaking met deze stad in de baai van A Ma (de Chinese godin waaraan het eiland haar naam dankt) is dan ook overweldigend. Een dambordpatroon van straten huisvest het ene casino naast het andere. Glitter en bling bling tot de tiende macht. Het (bijna) overaanbod aan kamers en het feit dat de winst niet moet komen van de accomodatie maar van de nevenactiviteiten, zorgen ervoor dat Macau in vergelijking met Hong Kong goedkoop is.

tweetalig.jpg

Bezoekers aan het eiland moeten zich ook geen zorgen maken over douaneformaliteiten. Belgen en Nederlanders hebben geen visum nodig en na het invullen van een arrival card zijn we vijf minuten later het land binnen. De douaneperikelen aan de Russische grens lijken zo lang geleden. Macau ligt in de Chinese provincie Guangdong en bestaat uit het schiereiland Macau dat met drie bruggen verbonden is met het eiland Taipa dat op haar beurt weer verbonden is met Coloane.

map-china-macau.gif

De koloniale geschiedenis van Macau begint in 1557 toen Portugal de Chinese Zee bevrijdde van piraten. Als dank schonk de keizer van China de Portugezen het recht op een gedeelte van het land te bezetten om handel te drijven. Macau deed wat van haar verlangd werd en verdween al snel in de vergetelheid van de geschiedenis. Pas in de 18e eeuw kreeg het weer betekenis toen het een verzoenende rol speelde in een conflict tussen Britten en Chinezen. In 1844 werd Macau een officiele kolonie, maar in tegenstelling tot Hong Kong kreegt het nooit een volwaardig statuut, waardoor het land steeds weer op zoek moest naar een raison d'etre. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Macau het enige neutrale land in Azie en kende een exponentiele vluchtelingengroei die na de oorlog weer even snel opdroogde. De Koude Oorlog zorgde er dan weer voor dat het neutrale Macau draaischijf werd in de handel met China. Pas in de jaren 60 van de vorige eeuw vond Macau zijn bestaansreden in de figuur van Stanley Ho. Toen in China en Hong Kong de gokindustrie aan banden gelegd werd, zorgde deze gokmagnaat dat Macau een groot casino werd. Gokkers vanuit gans Azie stroomden toe en Macau voelde dat het goed was. Maar met de welvaart kwam ook de georganiseerde misdaad het land binnen. Het was een vloek en een zegen tegelijk voor het land. Grote infrastructuurwerken (luchthaven, opsmuk patrimonium, nieuwe musea, luxehotels, ...) zorgden voor welvaart en werkgelegenheid bij de lokale bevolking, maar de bloedige afrekeningen tussen de aanwezige Triades, maakte Macau tegelijk tot een gevaarlijk eiland. De Aziatische crisis van 1997 met haar stijgende intrestvoeten zorgde voor een instorting van de vastgoedmarkt en de werkloosheid steeg naar een ongekende 7% (momenteel bedraagt de werkloosheid 3%).

largo_do_senado.jpg

Op 19 december 1999 kwam Macau zonder veel aandacht in de wereldpers onder Chinees bewind. Naaste buur Hong Kong had twee jaar eerder reeds hetzelfde lot ondergaan.
De beurseuforie van de laatste tien jaar en het harde optreden van de Chinese authoriteiten tegen de maffia maakten Macau een aangename plek om te leven. Het historisch centrum heeft een volledige metamorfose ondergaan en de Portugese invloeden zijn overal in het straatbeeld te vinden. De gokkers van de nacht dwalen overdag door de gezellige straatjes en kopen er eiergebakjes en gedroogd gesuikerd vlees. De winnaars van de vorige nacht kopen wellicht in een van de ontelbare juwelierszaken een Rolex of Cartier. Macau heeft na bijna 400 jaar haar bestaansreden gevonden: tussen traditie en gokglitter geniet het eiland van haar Portugese verleden.
In een volgende blog leest u hoe wij er onze drie dagen doorbrachten.

Geplaatst door Magonia 6:09 Gearchiveerd in Macau Tagged backpacking Reacties (0)

(Berichten 1 - 2 uit 2) Pagina [1]