Een Travellerspoint blog

Mongolië

Mongolie: land van schaap en koekjes (final part)

The decline of an ancient capital

snow 2 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Wanneer we Kharkorin binnenrijden, is er niets dat nog herinnert aan het grootste verleden dat het stadje ooit gekend heeft. De straten liggen er verlaten bij. Een schurftige hond schurkt zich tegen een paal, een boer met kar en ezel levert brandhout van deur tot deur en stof geselt de droge straten. De lokale eethuisjes wachten achter groezelige gordijntjes op hun toevallig aangespoelde klanten. Kortom, de perfecte lokatie om een videoclip van Guido Belcanto op te nemen .

100_3717__Small_.jpg

Het is nochtans ooit anders geweest met deze stad die op het kruispunt van de toenmalige handelskaravanen lag. In 1220 besloot Djengis Khan om de hoofdstad van zijn rijk naar Kharkorin te verplaatsen. Gedurende veertig jaar werd het de politieke, culturele en economische hoofdstad van Mongolie. Daarna besloot Kublai Khan (lees het prachtige gedicht van Coleridge over deze man) de hoofdstad opnieuw te verhuizen. Zijn oog viel op Khanbalik, bij ons beter gekend als de stad van de Olympische Spelen van 2008. De verhuis en de ineenstorting van het Mongoolse Rijk lieten Kharkorin verweesd achter. Wraakzuchtige soldaten uit nabijgelegen Mantsjoerije gaven de genadeslag en in 1388 werd wat er nog overbleef van de trotse hoofdstad met de grond gelijk gemaakt. Maar de stad raakte niet in de vergetelheid. Resten werden gebruikt om Erdene Zuu Khiid te bouwen, het eerste Boeddhistische klooster in Mongolie. De bouw van het klooster werd door Abtai Khan in 1586 aangevat, maar het duurde 300 jaar alvorens het volledig afgewerkt raakte. Op haar hoogtepunt telde het klooster tussen de 60 en 100 tempels, waarin meer dan duizend monniken woonden. Het klooster kende een geschiedenis van verwoesting en restauratie. In 1930 gaf Stalin de doodsteek aan het klooster. Op drie tempels na werd Erdene Zuu Khiid met de grond gelijk gemaakt en talloze monniken verdwenen naar Siberie. Met gevaar voor eigen leven verborg de lokale bevolking een groot aantal tsammaskers en thangkas. In 1965 ging het klooster opnieuw open, niet als plek voor de eredienst, maar als museum. Pas in 1990 werd de religieuze vrijheid hersteld en momenteel wonen er weer monniken in het klooster.

100_3721__Small_.jpg

Erdene Zuu Khiid ligt op een tweetal kilometer van het stadje. Op weg daarheen wandel je langs een aantal verlaten fabrieken. Troosteloos gaat het verleden hier ten onder. We logeren in een ger achter de containermarkt. Weg is de prachtige zonsondergang. Alleen de lokale honden blaffen 's nachts hun mantra van een groots verleden. De huidige regering heeft plannen om tussen 2020 en 2030 de huidige hoofdstad opnieuw naar Kharkorin te verplaatsen ter ere van het 800-jarig jubileum van de stad. Hopelijk kunnen deze plannen de stad een economische heropstart geven.

100_3713__Small_.jpg

De volgende dag rijden we langs bijna perfecte asfaltbanen opnieuw naar UB. De laatste dagen in het land van het trotse Mongolenrijk brengen we lummelend door. We bezoeken nog een tempel of drie, besluiten om deze dagen geen schaap meer te eten en de Chinese restaurants in de buurt met een bezoek te vereren, drinken een illy koffie op het zonnige terras van Cafe Amsterdam en laten ons masseren.

100_3734__Small_.jpg

Vanmorgen staan we op in een ander land. Het is muisgrijs. Het communisme kruipt opnieuw uit de gebouwen. Auto's spuiten hun zwarte uitlaatgassen, mensen haasten zich naar hun bestemming. Het sneeuwt. Tijd om morgen een andere bestemming (Hong Kong) op te zoeken.

Geplaatst door Magonia 11:54 Gearchiveerd in Mongolië Tagged backpacking Reacties (0)

Mongolie: land van schaap en koekjes (deel 4)

Victor Kossakovsky revisited

sunny 12 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

(dagboekfragment 1)

Een woensdag in september. Zes uur 's morgens, het uur waarop de nacht aarzelt dag te worden. Met het risico van plagiaat beticht te worden, wil ik mijn bijna naamgenoot Roland Jooris parafraseren:

Koude snijdt
Meer rust
Stilte is
Bijna niets
om naar te kijken
en juist dat
bekijk ik

De nachtkoude hield me vanaf drie uur in de greep. Ann ligt onder vijf lagen dekens en slaapt vast. Ik dacht dat twee lagen zouden volstaan. Ik onderschatte de nachten aan de Mongoolse meren. We slapen in een traditionele ger. Het centrale punt, de houtkachel, ligt er werkloos bij. Om zes uur dreigt mijn urineblaas te bevriezen. Ik trek een fleece over mijn thermisch ondergoed, trek mijn trainingsbroek aan, wring mijn bevroren voeten in mijn stapschoenen en open de deur. De koude die nog niet langs het dak tussen de lakens geslopen is, raakt me hard in het gezicht.
Een rilling loopt over mijn rug. Niet de koude, maar de omgeving is daarvoor verantwoordelijk. Ik weet niet hoe lang ik er gestaan heb. In het oosten deed de zon moeite om het nachtzwart tot ochtendrood om te toveren.De kille noordenwind omhulde me met een deken van ijs en stilte. Voor mij lag het meer. Een meer zoals je ze kan vinden van Schotland tot Finland, van Canada tot Argentinie. Ik weet plots helder waar ik ben : in het domein van mijn eigen slaap. Dit kan alleen maar een droom zijn. Een meer, omringd door groene heuvels, een sterrenhemel die ik op dit moment met niemander anders hoef te delen, de stilte die door zovelen reeds beschreven is, maar die, als ze zich werkelijk manifesteert, alleen omschreven kan worden met het werkwoord zijn.

on_the_road1.jpg

Mongolie is dunbevolkt. Het land is 3 keer zo groot als Frankrijk, telt slechts 3 miljoen inwoners waarvan de helft in de hoofdstad woont. Gedurende enkele dagen hadden we de natuur voor ons alleen. Twee meren hebben we bezocht: Ogii Nuur en Terkhiin Tsagaan Nuur, beiden in de provincie Arkhangai. We verbleven er telkens drie dagen in een ger, de lokale nomadenwoonst. Ogii Nuur ligt dichter bij de hoofdstad en is wellicht het authentiekste van de twee. We logeerden er bij de ouders van Ulaana. Het meer zelf is niet zo groot.

ogii_nuur_horses.jpg

Een fikse dagwandeling volstaat om er rond te wandelen. Wij lieten de uitdaging aan ons voorbijgaan, hoewel het een goed idee geweest zou zijn om de dagelijkse portie schaap af te trainen. Mongolen houden niet van vis. Waarom zou men dit armemenseneten tot zich nemen? We overtuigden onze gastvrouw en heer dat dergelijk geschubd en gekieuwd wezen een verademing zou zijn voor onze toeslibbende aders. De volgende dag schotelden ze ons een overheerlijke vissoep voor. Ogii Nuur is niet toeristisch. Sporadisch duiken er gers op in het landschap en die behoren aan lokale families die zich bezighouden met schapenteelt en paardenmelk. Hun vriendelijkheid en gastvrijheid kent geen grenzen. Vanop honderden meters afstand wuiven ze je toe. Steeds weer melkthee en koekjes. De thee was steeds weer een moment van opperste ontdooiing van de ledematen. De koekjes was een ander verhaal. Steenhard en smakend naar zure melk is het een Mongoolse delicatesse die we niet gewoon werden. Steeds weer boden die lachende maangezichtjes ze aan. We accepteerden, beten er even van en waren na twee dagen kampioen in het laten verdwijnen in onze zakken om ze daarna aan de steppe toe te vertrouwen. Paarden melken, paardrijden (niks voor ons), marmot eten en met handen en voeten uitleggen waar Europa ligt. Ons point-itboekje was goud waard.

White_lake.jpg

(dagboekfragment 2)

Vandaag was Ann heel triest. Zonder reden rolden dikke tranen over haar wangen. Alsof ze de schoonheid die haar omringt, niet kan verwerken en haar opnieuw via de ogen verlaat. Ik heb mijn woorden, maar ik staarde uren naar het landschap en dan weer naar mijn leeg blad. Door over schilderkunst te praten of te schrijven, dicht je haar bepaalde eigenschappen toe die niet eenduidig zijn. Gerard Richter had het hier over schilderkunst, maar ook de literatuur is in hetzelfde bedje ziek. Een uur is in de ogen van verliefden slechts een vluchtige kus, terwijl datzelfde uur voor een blokkende student een eeuwigheid is. Ik worstel met dit paradigma van Richter. Ik weet wat ik hier zie: een meer, een krater, loslopende dieren, een zonsondergang. Lees deze woorden achter elkaar en je hebt een opsomming van dagdagelijkse begrippen. Deel deze woorden met iemand die de zon zag sterven in het meer van Tsagaan Nuur, terwijl schaduwen van paarden en schapen in Chinese inkt in het land gekerfd worden en je beseft dat alle schrijven alleen maar een zwakke weergave van de realiteit is. Hier begrijp ik de woorden van Richter in al hun glorie.

delicious_dinner.jpg

Wie vaak naar het Verre Oosten reist, zal de T-shirts met het opschrift Same, same but different wel kennen. Het meer van Therkiin Tsagaan Nuur ligt ligt ten westen van Ogii Nuur. Bekend onder de naam Great White lake is dit meer terecht het hoogtepunt van Arkhangai. Omringd door uitgedoofde vulkaankraters biedt het meer een totaal ander beeld dan Ogii Nuur. Hier geen lokale families die zich rond het meer gevestigd hebben.

our_ger.jpg

Het meer, de heuvels en fauna behoren tot het bijna 80.000 hectare grote Khorgo-Therkiin Tsagaan Nuur Parc. Rond het meer liggen er verschillende gerkampen, maar omdat we er laat in het seizoen arriveren, zijn we er opnieuw alleen. We trekken naar de uitgedoofde Khorgokrater, wandelen door het surrealistische lavalandschap, eten er overjaarse chocolade terwijl we de zon spiegelen in onze onvermijdelijke tassen melkthee en kruipen om half negen onder de wol. Tijdens de nacht horen we verschillende dieren voorbij onze ger trekken: grazende yaks, voorbijdravende paarden en de onvermijdelijke honden.

Mongolian_sunset.jpg

En opnieuw daalt na een dag van kijken die stilte over de vallei en onze ger. We zijn allebei stil (mensen die mij kennen weten dat dit niet vanzelfsprekend is) en genieten onder dat deken van wol en sterren van de voorbije dag. Een eenzame traan is stille getuige van al dat moois.

local_cowboy.jpg

Geplaatst door Magonia 11:32 Gearchiveerd in Mongolië Tagged backpacking Reacties (1)

Mongolie: land van schaap en koekjes (deel 3)

Like two cats spitting

sunny 15 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Een maand voorbij. De Arbat lijkt een grijs verleden, de treinreis is herleid tot de monotone mantra van dreunende wielen op rails. De Mongoolse meren liggen achter ons. We zijn steeds weer op weg naar een andere plek, die vandaag Tsetserleg noemt. Op weg daarheen hebben we onze eerste lekke band. Een wonder als je je voorstelt hoe de wegen er meestal bijliggen. Wegen lijkt me in deze context trouwens een eufemisme voor dat spinnenweb van platgereden steppe dat rond de erbarmelijke hoofdbaan meandert. De lekke band wordt hersteld, slecht hersteld. Chinese noemt Ulaana het. De Mongolen zijn niet tuk op het inferieure materiaal van Chinese makelij dat hun markt overspoelt. De laatste tien kilometer naar Tseterleg brengen we door in een koppig bonkende jeep met trillend stuur.

tsetserlegmarket.jpg

We logeren hier in Farfield Guesthouse, een project dat enkele jaren geleden door een Engels koppel opgestart werd om de lokale jeugd uit de greep van de werkloosheid te verlossen. De lokale receptioniste spreekt ons in vlekkeloos Engels aan. We konden ditmaal het woord shower uitspreken en hoefden niet als twee weggelopen gekken onze vingers boven ons hoofd te bewegen om daarna in een wasbeweging over ons gezicht te trekken. In de douche spoelen we de stofvacht van de voorbije dagen van ons af. Plots zijn we minder bruin dan we dachten. In het bijhorende restaurant-bakkerij genieten we van een vegetarische lasagna en veggieburger. Schaap is nu zo ver weg.

Tsertserleg is een gezellig stadje omringd door bomen. Heel veel jonge mensen, kinderen. What's your name? We hebben het gemist. Als we hun namen vragen, krijgen we antwoorden die in onze oren klinken als Orghghhf of Tsjkr. Reisschrijver Tim Severin omschreef de Mongoolse taal als volgt: '(...) like 2 cats coughing and spitting up at each other until one finally throws up. (...)'

Dat deze keelklanktaal gemakkelijk aan te leren is, bewijs ik het volgende half uur in een lokaal filiaal van de Chaanbank. (uit goed ingelichte bron heb ik vernomen dat die een bod zouden doen op Fortis) Bankieren verloopt hier anders dan bij ons, waar een dikke streep op de vloer de klanten aanmaant tot discretie. Wachten aan een loket? Vergeet het. Gooi jezelf in ware kamikazestijl tussen de wachtenden en ram je stortingsbewijs in de strot van de kassier. Geschrokken zal hij je eerst verder helpen. Blijf steeds bewegen. Ik maakte de fout te veronderstellen dat men links zou aanschuiven. Probeer de omtrekkende, de schijnbeweging of duw je tegenstander gewoon een eindje verder. Na tien minuten was ik op autodidactische wijze een perfecte Mongoolse bankbezoeker en had ik me een weg tot het loket gegromd. Vijf minuten later waren mijn dollars togrok geworden en stapte ik de overtrekkende buitenlucht in.

De rest van de dag brengen we lummelend in het stadje door. Terwijl Ann de inkopen doet voor de volgende dagen, breng ik in een internetcafeetje de mensen in het verre vaderland op de hoogte van onze avonturen. Daarna trakteren we onszelf op echte koffie en gebak. Morgen is het weer melkthee met koekjes.

Geplaatst door Magonia 20:25 Gearchiveerd in Mongolië Tagged backpacking Reacties (0)

Mongolie: land van schaap en koekjes (deel 2)

It is a nation of sheep

sunny 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Wie herinnert zich nog de wolf van het Waasland enkele jaren geleden? Op verschrikkelijke wijze werden er schapen afgeslacht. De dader(s) werd(en) nooit gevonden. Ik weet nu wie het was: iemand die een maand in Mongolie rondgetrokken heeft. Je zou voor minder moorddromen krijgen van deze rondhuppelende wolshopen, deze mekkerende sinterklaasbaarden.
In Mongolie kan je alles eten, zolang er maar schaap in zit. De Lonely Planet had ons gewaarschuwd. We meenden dat het een beetje ironisch bedoeld was. Nu weten we beter.
De twee bekendste gerechten zijn buuz en kuusjuur, het eerste op basis van gestoomd schaap in een deegjasje, het tweede is datzelfde schaap voorzien van eenzelfde jasje, maar dan gefrituurd. Het geheel wordt meestal vergezeld van een heerlijk gesnipperde zure augurk. De Gault Milliau of Michelingids van Mongolische sterrenrestaurants zal nooit een verkoopssucces worden.
Gelukkig zijn er ook Chinese en Koreaanse restaurants in UB. Maar. Daar we niet in het midden van het centrum logeren, zijn hier ook geen andere toeristen, dus ook geen Engelstalige menu's. De Koreaanse menu is niet echt verstaanbaar en we wisten ook niet of we hem al dan niet ondersteboven hielden en probeerden de dienster dit diets te maken, waarop ze ons prompt een Mongoolse vertaling bracht. Op goed geluk hebben we dan maar twee zaken op de menukaart aangeduid. Tot onze grote verbazing kregen niet minder dan tien verschillende hapjes, allemaal even lekker, allemaal geen schaap. De volgende avond zijn er reeds een aantal tafeltjes bezet. Ann speelt dan ook de levende point-it. Ze neemt de verbauwereerde dienster bij de hand, gaat de tafeltjes rond en wijst aan wat we graag zouden eten. Je kunt de hilariteit van de andere eters begrijpen: een lange blonde Westerlinge die zomaar naar hun gerechten wijst.

Voor de rest eten we schaap en drinken we suuthei tsjai (melkthee) en dromen we ondertussen van heerlijke sushi, Tom Yam, Penang curry. Gelukkig hebben we nog het genoegen gehad om een lokale specialiteit te eten, waarvan ik hieronder met foto's en tips de bereidingswijze zal geven voor al wie het thuis eens wil proberen: een succes op elke barbeque.

Recept: marmot op wijze van de chef (tarvag mongolienne)

tarvag1.jpg

Men neemt een verse marmot die liefst in een val gevangen is. Geschoten marmot kan ook, maar de echte kenner opteert voor de ongeschonden pels van het knaagdier. Hang de marmot (tarvag) met afgesneden kop aan een haak.

tarvag2.jpg

Als het dier op passende wijze ontweid is (de lokale honden zorgen ervoor dat er niks verloren gaat) , dient men het vol lucht te blazen om te zien of het geen gaatjes vertoont. Wanneer alles in orde lijkt, slaat men het opgeblazen dier driemaal (vgl met inktvissen in Griekenland) op een steen.

tarvag3.jpg

Op de BBQ verhit men ondertussen een paar keien. Men kan houtskool gebruiken, maar uit ondervinding weten we dat gedroogde yakmest net dat ietsje extra biedt. Terwijl de stenen op het vuur heet worden, naait men met paardenhaar de anus van het dier dicht. Daarna vult men het dier met een mengeling van zout, vers gesnipperde ui, de organen die niet door de honden opgegeten zijn en de gloeiende stenen.

tarvag4.jpg

Daarna naait men ook de hoofdopening dicht. Het dier zal zelf zeggen wanneer het klaar is. Door de hitte van de keien zal de interne druk zo groot worden dat de anus na een aantal minuten explodeert. Het overbodige kookvocht vangt men op en drinkt men met de aanwezige gasten als toast. Met een bunzenbrander onthaart men het dier.

tarvag5.jpg

Als het ten slotte herleid is tot een hoopje onherkenbare zwarte ellende, verwijdert men de stenen en ingewanden.

tarvag6.jpg

De hete stenen laat men onder de aanwezige gasten rondgaan, want volgens de volkswijsheid brengt dit geluk. Met een mes snijdt men alles in gelijke porties. Opdienen met lokale paardenmelk.

smakelijk1.jpgsmakelijk2.jpgsmakelijk3.jpg

We proefden mee. we proefden niets. Vlees dat te lang op de grill gelegen heeft. De paardenmelk smaakt zurig en Ulaana gebaart dat je er snel diarree van krijgt. Wie onze openluchttoilet gezien heeft, weet dat we beleefd bedankt hebben.

Geplaatst door Magonia 1:13 Gearchiveerd in Mongolië Tagged food Reacties (3)

Mongolie: land van schaap en koekjes (deel 1)

Groeten uit Ulaan Baatar

sunny 22 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Rusland is steeds een beetje wachten. Mocht er een reden voor zijn, dan kunnen we dat allemaal wel begrijpen, maar niemand kon ons echt melden waarom we meer dan 6 uur stilstonden aan de Russische grensovergang. Naoeshki is de laatste halte alvorens we het land van Djengis Khaan kunnen betreden. Er is niets te zien buiten een nieuw station en een winkeltje dat overrompeld wordt om de laatste roebels op te kopen. Vergeet de lokale handelaars en de mogelijkheid om je laatste centen opnieuw om te zetten in euro of dollars. Je kan er de tegels tellen van de perrons, spelen met de lokale katten en honden die er door de verveelde toeristen vergast worden op alles wat er nog in hun rugzak zit (en eetbaar is natuurlijk). Plots worden we tot de orde geroepen. Als de heren Russen willen werken, moet het snel gaan. Ann zit natuurlijk op dat moment op het toilet. In onze coupe mogen we beginnen met de sponsoring van de ambtenarij. Formulier voor douane, formulier voor uitreis, ... Hun gezichten houden ze communistisch streng in de plooi. Ze spreken niet, ze sissen klanken waarop ze een respons van ons verwachten. Rusland: we hebben het gezien, hebben genoten van de treinreis en de prachtige landschappen. Nu moeten ze alleen nog beseffen dat de tijd van de Koude Oorlog achter de rug is en dat de meeste toeristen geen atoomwapens smokkelen in hun rugzakken.

Welcome_committee.jpg

Op vraag van Kees zal ik -Ann- af en toe zorgen voor een gastoptreden op de reisblog. Onze treinreis eindigt als trein 262 (aan de grens veranderen om een of andere reden de treinnummers) om 6.05u het station van Ulaan Baater binnenbolt. Om allerlei redenen die ons nooit echt duidelijk geworden zijn, moesten we ons uurwerk nu weer een uurtje terugdraaien, terwijl we de tijdszone niet verlaten hebben. (Jens, Yves begrijpt er ook niks van, dus het kan niet aan de haarkleur liggen). Ulaana zou ons om 7 uur aan het station afhalen. Hij is de broer van Urangoo, de vrouw van Fred, een man die Yves tijdens een schrijfcursus leerde kennen. Deze laatsten wonen in Antwerpen en zorgden ervoor dat onze trip in Mongolie vlekkeloos verlopen is tot op heden.

Gandan_Khiid.jpg

Gelukkig is de stationsbar al open en drinken we een warme drank die hier op de kaart als koffie aangeduid wordt. (Pascale, het zijn hier weer van die koffiemixzakjes waar je zo zot van bent). Hierdoor missen we spijtig genoeg het ontvangstcomite: Ulaana en Chinzorig (schoonbroer, getrouwd met de zus van Urangoo) stonden ons op het perron op te wachten met een zelfgemaakt welkomsbord. Ulaana spreekt een paar woordjes Engels. Gelukkig spreekt Chinzorig een aardig woordje Engels en Russisch. Als er dan nog een communicatieprobleem optreedt, telefoneren ze naar een lerares van Chinzorig, die vlot Engels spreekt. We worden in de watten gelegd. Ze voeren ons naar het appartement van Fred en Urangoo waar we de volgende dagen logeren.

Sukhbataar_Square.jpg

Ondanks de zware smog, de wegen die voor de ene helft opgebroken en voor de andere niet-bestaande zijn, de halsbrekende toeren die je moet uithalen om aan de overkant van de straat te geraken (chauffeurs remmen nooit, ze proberen je te omzeilen), bevalt UB ons wel. Wellicht omdat we voor de eerste keer tijdens onze reis eens niet door norse Russen aangestaard worden.

In UB is iedereen taxi. Je gaat langs de kant van de weg staan en steekt je hand in de lucht. Na enkele seconden zal er wel iemand stoppen. We laten het adreskaartje zien dat Urangoo voor ons gemaakt heeft, stoppen de chauffeur enkele toegroek (de lokale munt) in de hand en geraken meestal wel op onze bestemming.

UB kent enkele toeristische trekpleisters, maar verwacht geen overrompeling zoals in Thailand of Vietnam. De meeste toeristen trekken immers dadelijk door naar het Terelj natuurpark. Ze blijven meestal maar 1 nacht in UB. Gandan Khiid is het grootste klooster van Mongolie waar momenteel 900 monnikken actief zijn. We wonen enkele ceremonieen en het chanten bij. Het monotone stemgeluid weergalmt in de lege tempelruimte. Een eerste kippenvelmoment. Ter info: in 1937 werden door invloed van het Stalinisme alle kloosters verwoest en de meeste monnikken vermoord of naar Siberie gestuurd. Pas sinds 1990 kent Mongolie opnieuw godsdienstvrijheid.
Een ander mooi museum was het Zanabazar museum of Fine Arts. We bewonderden prachtige tsammaskers en tangkha's. We waren bijna alleen in het museum. Telkens we een zaal verlieten, knipte de suppoost de lichten uit.
Ik moet wel zeggen dat we een aantal andere musea geprobeerd hebben, maar die waren gesloten om een of andere reden die we niet konden lezen. Ook hier weer steekt het taalprobleem de kop op. Mongolen spreken ... Mongools. Sinds een vijftal jaren krijgen de studenten Engels taalonderricht. De oudere generatie kent nog Russisch. Met handen- en voetenwerk lukt het ons wel te krijgen wat we willen.

At_Chenzorig_s_place.jpg

Een stad mag dan nog zo interessant zijn, het contact met de lokale bevolking is voor ons veel belangrijker. Chenzorig neemt ons mee op familiebezoek. Dit wil zeggen dat we opgehaald worden, aan de ganse familie voorgesteld, een rondleiding door het huis krijgen, aan de buren voorgesteld worden, familiefoto's mogen bekijken, aan toevallige passanten voorgesteld worden en ondertussen volgepropt worden met eten en drinken. Gelukkig hadden we Mongoolse pralines gekocht om hen te bedanken voor de gastvrijheid.
Chenzorig is kunstenaar en als ik hem vertel dat ik een een vorig leven kalligrafie beoefende, krijg ik een demo van zijn kunstenschap. De lijnen die hij in tien minuten met een versleten penseeltje op een oud stuk papier tevoorschijn tovert, daar kan ik alleen maar van dromen. Chenzorig's specialiteit zijn paarden. We kopen een van zijn werken. We spreken af dat ze de volgende dag met ons naar de zwarte markt gaan.

What_s_for_dinner.jpg

De zwarte markt is overweldigend. Als men het hier niet vindt, dan bestaat het niet in Mongolie. Echt antiek, namaakantiek, Russische insignes, bedden, kasten, tapijten, vijzen, hamers en ... cashmere. Mongolen zijn klein. Yves vindt geen enkele trui in zijn maat. Ulaana en Chenzorig gaan tussen alle kraampjes op zoek. Ze hebben succes. We verlaten de markt met een berenmuts (Yves wou geen muts meenemen vanuit Belgie, maar moet toegeven dat de ochtenden toch best een warm hoofddeksel vereisen) en een cashmere trui.

In de namiddag doen we inkopen voor de volgende 12 dagen. Dan trekken we met Ulaana de Mongoolse steppen in.

Geplaatst door Magonia 18:27 Gearchiveerd in Mongolië Tagged backpacking Reacties (0)

(Berichten 1 - 5 uit 6) Pagina [1] 2 » Volgende