Een Travellerspoint blog

Rusland

Fighting the bear (market)

Not only the ones at home, have to face the bear (market)

sunny 15 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

100_3334__Small_1.jpg

Geplaatst door Magonia 23:36 Gearchiveerd in Rusland Tagged photography Reacties (1)

From Russia with love (final part)

How to survive a Commie hotel

sunny 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Terwijl twee reizigers zich klaarmaken om naar Irkoetsk te trekken, wordt het in Vlaanderen middernacht. We zijn 15 september. Thuis wordt mijn vader 70 jaar. Misschien dat ik daarom vannacht niet zo goed geslapen heb? We hebben zijn verjaardagskaart na ons vertrek in Vlaanderen laten posten door Ann haar zus. Ik had meer woorden dan de kaart ruimte. Plots wil je nog zoveel zeggen.

Irkoetsk_station.jpg

De bus van 11u is vervangen door een minibus. Ik zoek tevergeefs naar bagageruimte. Mag ze vooraan in de bus? Da. Of moet ze onder onze voeten? Da. Ik hou van Russische buschauffeurs en hun logica. De bus is afgeladen vol. We tellen 20 mensen voor 17 stoelen als drie rugzaktoeristen zich nog tussen de massa willen wringen. Uit de Russische klanken die crescendo gaan, meen ik te besluiten dat er iets mis is. Ik vraag of ze een ticketje hebben om zo de gemoederen te bedaren. Ticket? Lijkt me een leuke uitvinding. We zullen er snel eentje kopen. Hoe? Volzet? Volgende bus? 16.30u? Rusland is altijd een beetje wachten.

standbeeld_gagari.jpg

Irkoetsk werd in 1652 gesticht als militaire vesting door de belastingsontvanger Ivan Pakhobov, die de lokale Boeriatbevolking moest zien te overtuigen hun pelsenbijdrage te leveren aan het Tsarenrijk. In 1658 werd er een kerk geboren aan de Angararivier. Theekaravanen uit China passeerden de nederzetting, pelshandelaars verkochten er hun goederen en al snel groeide de stad uit tot het handelscentrum van Siberie. De ontdekking van goud in de 19e eeuw gaf de stad een geweldige economische boost. Van de ene op de andere dag werden gewone mensen miljonair en meenden met hun geld Europese etiquette te kunnen kopen. Brede boulevards werden aangelegd. Rijkeluiskinderen kregen een Franse opvoeding, terwijl Russische vrouwen naar de laatste Franse mode gekleed gingen. Irkoetsk kreeg terecht de bijnaam het Parijs van Siberie.

hius2.jpg

We hebben het dubieuze genoegen ondergebracht te worden in de oudere vleugel van het Hotel Irkutsk-Baikal, een relikwie uit de monopolietijd van Intoerist. De kamerdeur doet het ergste vermoeden. Alleen het onheilspellende opvliegen der kraaien ontbreekt als we de sleutel horen knarsen in het slot dat wellicht miljoenen keren geopend werd. Zouden onze voorgangers ook zo verschoten zijn bij het zien van de kamer? Zou er in de Communistische periode een instructieboekje bestaan hebben met de titel psychologische oorlogsvoering in de tijdelijke hotelhuisvesting van decadente Westerse zwijnen door onze lokale helden van de arbeid? Mocht het bestaan hebben, dan denk ik dat de instructies er ongeveer zo uitgezien moeten hebben:

1. Kies behangpapier dat in de jaren 50 afgekeurd werd door de Kameraden van het Ministerie van Binnenhuisinrichting en behang de kamer ermee.
2. Kies voor gordijnen die de indruk geven volledig te willen sluiten, maar maak ze aan elke kant 20 cm te smal. De kapitalistische zwijnen zullen de ganse nacht mogen genieten van onze Siberische nachten.
3. Zet zoveel mogelijk niet bij elkaar passend meubilair in de kamer zodat de decadente toeristen zich nooit comfortabel kunnen bewegen.
4. Zet een aantal moderne electrische toestellen (nachtlamp, ventilator, ...) in de kamer, maar draag er zorg voor dat er geen stopcontact in de buurt is.
5. Als er wel een stopcontact in de buurt is, zorg dan voor een stekker met een overdreven lang electriciteitssnoer, waardoor de tijdelijke bewoner het risico loopt zichzelf te wurgen.
6. Zorg dat de douche in de badkamer op dergelijke manier geplaatst wordt dat het wc-papier (ja, kameraden, die zwijnen vinden zichzelf te goed hun gat af te vegen met de krant) bij elke douchebeurt doorweekt achterblijft.
7. Zorg dat er een groot ventilatievenster in de badkamer is, maar metsel het volledig dicht. Dit zal ervoor zorgen dat de voegschimmel zich sneller zal verspreiden.
8. Leg een klein dood dier tussen het ventilatievenster en de gemetselde afsluiting.

Wij hebben het genoegen een nacht door te mogen brengen in deze experimentele Koude Oorlogkamer. We vluchten dan ook zo snel mogelijk de kamer uit. Eerst telefoneer ik mijn vader om hem een gelukkige verjaardag te wensen. Waar? In Siberie? Koud zeker? Ik durf hem amper zeggen dat de thermometer 23 graden aanwijst. We wandelen langs de Angara, de enige rivier die ontspringt in het Baikalmeer. Rondom ons studenten met een biertje in de hand. Het lijkt wel een wandeling langs de Seine. Maar een stad moet je niet alleen zien. Je moet haar ook proberen te ruiken en proeven. De flarden Angaraparfum mengen zich met de afgevallen herfstbladeren, waarop we op weg naar nergens wandelen. Het zware muskusparfumweb met draden van vanille en rozen van de passerende Russische vrouw die schijnbaar tegen zichzelf praat. We merken dat er een discreet koordje langs haar mond loopt: nomofobie kent geen grenzen. Het doorleefde en kromgetrokken hout van de oorspronkelijke woningen heeft de strijd tegen de uitlaatgassen opgegeven. Het ruikt alleen nog maar naar verleden tijd.

traditioneel_huis1.jpg

Irkoetsk is een studentenstad. Overal zie je jonge mensen met boeken onder de arm. Op het Kirovplein, het kloppend hart van de stad, zitten ze in groepjes op banken. Ze praten, koesteren grote dromen, jagen op een diploma vol met leugens waarin staat dat ze de waarheid kennen (ik ken mijn Vlaamse kleinkunst). In het Angarahotel dat grenst aan het plein voeren we ons eerste Skypegesprek met Rita (Ann's zus). De zussen praten met elkaar. Even die trieste blik in haar ogen, dezelfde die ik had toen ik een paar uur eerder de telefoon inlegde. We flaneren langs de as Karl Marx, Lenin en Derzjinskistraat en nemen de wereld rondom ons op.

Diezelfde avond vertrekt om 20.35u trein 362 naar Ulaan Bataar. Twee dagen later zullen we de hoofdstad van Mongolie bereiken. Opnieuw de kadans van draaiende wielen, het monotone gekrijs van staal op staal, alleen onderbroken door het brutale gekraak van een gepasseerde wissel: de mantra van op weg zijn naar.

Geplaatst door Magonia 16:16 Gearchiveerd in Rusland Tagged backpacking Reacties (1)

From Russia with love (part 3)

On the shores of Lake Baikal

sunny 20 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Om 6.05u plaatselijke tijd rijdt de trein Rossia na een rit van meer dan 74 uur het station van Irkutsk binnen met een vertraging van twee minuten. De halve trein loopt leeg. De meeste toeristen kappen hier hun treinreis in twee. De Rossia zal nog vijf dagen verder tuffen tot hij zijn bestemming bereikt in Vladivostok. Op het perron wachten de gidsen van Baikal Complex (de plaatselijke reisorganisatie waarmee de Treinreiswinkel samenwerkt) op hun ongewassen klanten. Tien minuten later zijn we in het bezit van onze nieuwe treintickets van Irkutsk tot Ulaan Bataar, terwijl een minivan ons naar onze volgende bestemming voert: Listvianka. Gelegen aan het Baikalmeer is dit pittoreske dorpje een verademing na vier dagen te hebben doorgebracht in een ruimte van 7 vierkante meter.
Onderweg vallen de eerste regendruppels. Dik en vettig druipen ze van de voorruit. We dagen de weergoden uit. Straks zal de zon zich door de ochtendmist branden en een hemel tevoorschijn toveren die je alleen nog maar kan aantreffen bij azulejos in de bergdorpjes van de Sierra Nevada. De minivan die ons oppikte zet ons af bij Baikal Chalets. Zoals de naam al doet vermoeden, lijkt dit huis, dat ver boven de andere in het dorpje troont, weggelopen uit een Alpenomgeving. Gastvrouw Tatjana overhandigt ons de sleutel van de kamer en trekt naar de keuken om een ontbijtje voor ons te bereiden: brood, worst, ei met verse dille en lenteui. Een welkome afwisseling na vier dagen instantnoedels. De kamer is groot en volledig uit hout opgetrokken. In de badkamer wacht een douche met heet water. Ik duik onder de hete straal. Mijn huid koestert zich in de warme waterstraal. Ze reageert verrast op een substantie die ze enkele dagen geleden nog herkende als douchegel. Fris gewassen en geschoren (dat laatste wel alleen in mijn geval natuurlijk) zien we in de verte het Baikalmeer glinsteren in de ondertussen opgedoken zon. In Vlaanderen zou men het een kamer met lateraal zeezicht noemen. Tatjana noemt het slechts tien minuutjes wandelen.

100_3341__Small_.jpg

Het Baikalmeer is 1.637 meter diep en men schat dat het meer dan 20.000 kubieke kilometer water bevat, meer dan genoeg om de ganse wereldbevolking gedurende 40 jaar van water te voorzien. Het meer is niet alleen het diepste, maar tevens ook het oudste ter wereld. Het blauwe oog van Siberie ontstond 50 miljoen jaar geleden en is meer dan 400 km lang en tussen de 20 en 40 km breed. Dankzij de zuiverende werking van verschillende sponssoorten is het water bijna overal geschikt voor menselijke consumptie. 80% van de diersoorten die in het meer aangetroffen worden, zijn uniek. Wie meer wil weten over deze uitzonderlijke fauna en flora die het meer voortbrengt, kan steeds een bezoek brengen aan het Baikal museum: bv 1.085 algen, 250 mossen en 52 verschillende vissoorten treft men er aan. De meest unieke Baikalvis is de Golomyanka, die tot 1500 meter diep leeft, 35% uit vet bestaat en haar jongen levend ter wereld brengt. (info Trailblazer, Trans-Siberian handbook)

100_3317__Small_.jpg

Een andere visspecialiteit die het meer voortbrengt, is de Omul. Na twee dagen kan je de vis niet meer zien, ruiken daarentegen. Gebakken, gegrild of gerookt. De meer avontuurlijke Russen wagen zich aan een Omulsashimi, terwijl ook de omulbrochette gretige verorberaars vindt. Overal zie je mensen rondlopen met een zakje vis. Je koopt ze aan een van de tientallen kraampjes langs de waterkant. In de lokale shop koop je er wat sla en rijst bij, zet je op een terrasje met een paar flessen bier en de maaltijd kan beginnen. We kochten een gerookte en een gestoomde Omul. We vonden allebei de gestoomde veel lekkerder, maar de gerookte hebben we de ganse nacht nog nagesmaakt.
Listvianka, op 60 km van Irkutsk, is een favoriete weekenduitstap voor de stedelingen. Ze flaneren langs de promenade (stel je je er niet teveel van voor), drinken een pint op een van de terrassen, gaan er duiken of trekken de omringende heuvels in. Zelf trekken we naar het hoogste punt van het dorp, een leuke klim langs sparrenwegen. We worden beloond met een prachtzicht op het meer.

100_3337__Small_.jpg

Tijdens onze afdaling drinken we een tasje echte koffie op het terras van Hotel Baikal. Een Stalinistisch anachronisme in deze groene omgeving. Alleen een klein meisje en de zon houden ons gezelschap op het terras. De namiddagzon schuift traag over het meer voorbij en voert een zwarte bootschaduw met zich mee.

100_3326__Small_.jpg

Op de terugweg bestellen we onze bustickets naar Irkoetsk. Morgen om 11 uur laten we het Baikalmeer achter ons. Rond 21u zijn we terug op de kamer. Het ritueel van rugzak inpakken kan weer beginnen. Rondom ons blaffen Russische honden naar de maan. Ik zit nog even op het terras en luister naar Brahms' Hongaarse dans Nr. 5. De laatste vijf dagen hebben we geen kranten gelezen en geen nieuws gehoord. De wereld kan vergaan zijn en we weten het niet. De laatste waakhond trekt zich terug in zijn hok en er rest alleen nog maar stilte. Rechts van mij rimpelt het meer in het maanlicht op weg naar nog eens 50 miljoen jaar.

100_3329__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 16:11 Gearchiveerd in Rusland Tagged backpacking Reacties (0)

On the (rail)road : part 2

Living the quiet life on a train

sunny 18 °C

Wat doet een mens gedurende 74 uur op een trein?

on_the_road.jpg

Lezen. We hebben tien boeken bij en zijn bang dat deze voorraad niet voldoende is om ons gedurende 74 uur bezig te houden. Na twee dagen heeft Ann ongeveer 150 bladzijden gelezen, terwijl ik het moet stellen met een schamele vijf. Het merendeel van de tijd staren we naar het landschap dat zich prachtig uitspreidt in haar monotonie. Weiden en bossen worden sporadisch onderbroken door dorpjes die de naam amper waard zijn. Groen in al haar seizoenstinten door takken verbonden aan een witte muur van berkenstammen en daarboven een staalgrijze hemel die lijkt op een kapotte tent van een armoedig circus in een klein vissersdorp in Vlaanderen. Tolstoy's Oorlog en Vrede is een vaste waarde op de trein. Ik vraag me af wie er ooit in geslaagd is om het boek uit te lezen tijdens de rit

Wat doet een mens gedurende 74 uur op een trein?

where_are_we.jpg

Praten. Met elkaar, met de naaste buren, met toevallige passanten. Het gestage ritme van de trein zet aan tot praten, de kadans der wielen rolt de tongen los. Iederen heeft zijn eigen verhaal, ieder heeft zijn eigen taal. Een Siberische zeeman is op weg naar huis. Da, da. Hij kent Antwerpen en de Brel's port d'Amsterdam. Nu is hij aan wal en dronken. Pivo, steeds meer. Melancholie spat uit de ogen van deze man die een zee van water moet omruilen voor een zee van hout. Een vrouw (zijn echtgenote?) en een jongere man houden hem gezelschap. Zij, een maatje 64 in een veel te strak pakje van tijgerprint. Hij steevast in bloot bovenlijf met een flesje bier in de rechterhand. Wij hebben tijdens de koude ochtenden onze fleece aan. Da, ja Siberiak. Echte Siberiers kennen geen koude, meneer. De warmte van de eindeloze melancholie houdt hen warm.
Een Mongools koppeltje met kindje reist door naar Vladivostok. Waarom heb ik niet begrepen. De meeste forenzen zijn echter toeristen. Twee vrienden, uit Londen en Eupen, trekken na een aantal weken vrijwilligerswerk in siberie naar Mongolie om er te kayakken. Een Nederlands reisgezelschap geniet van het landschap terwijl ze brood met meegebrachte pindakaas eten. Een meisje uit Limburg was twee dagen te laat aan de grens en maakte kennis met de Russische grenswachters die duidelijk nog niet van glasnost gehoord hadden. Het merendeel van de tijd brachten we door in het gezelschap van Andre, een gepensioneerde Nederlander die in Zweden woont en deze reis met zijn drie dochters maakt. Gedurende de ganse trip tot UlaanBataar zullen we hen tegen het lijf lopen. Zelf reizen ze door naar Peking. Andre is een niet te stuiten praatwaterval die in alle Europese talen wel een paar woordjes kan zeggen. Opent vele deuren, zegt hij zelf. Een paar minuten later zien we hem praten met een Deens koppel dat via Peking naar Korea trekt. Ze zullen vijf maanden van huis zijn. Plots lijkt het allemaal zo veraf.

Wat doet een mens gedurende 74 uur op een trein?

samovar.jpg

Eten en slapen. De samovar is de levensader van de trein. Dag en nacht borrelt er kokend water in zijn ingewanden. Thee, koffie, scheerwater of noedelverzachter: op elk uur van de dag zorgt de provodnik ervoor dat je er terecht kan. Deze samovar wordt nog steeds op hout heetgestookt, waardoor bij momenten de ganse coupe zich vult met de weemoedige geur van smeulend hout, een rijdende herinnering aan een vergeten scoutskamp in de Ardennen. Er is een restauratiewagon aan de trein verbonden, maar na een meer dan teleurstellende ervaring besloten we toch maar verder te leven op een dieet van smeerkaas en bliknoedels. Een sneetje gebakken zalm dat zo dun was dat de graten doorgesneden leken met een scalpel, werd begeleid door de meest trieste kool die ik in jaren gezien had. Voor een extraatje kleffe rijst of aardappelen moest je bijbetalen. Tel daar dan nog eens een verdoken 15% BTW op en je wandelt teleurgesteld de wagon uit om ... in de cocon van je eigen coupeetje een blik noedelsoep open te maken. Tijdens de stop van de trein, die varieren van 5 tot 43 minuten, haastten we ons naar het perron om ons te laten verrassen door de lokale specialiteiten die daar aangeboden worden. In Omsk trachtte de verkoopster van gedroogde vis ons te overtuigen dat je die gemakkelijk mee kan nemen op de trein. We twijfelen niet aan de smaak, maar de geur nemen we er liever niet bij. We houden het bij een pirogie, gebakken of gefrituurde flapjes gevuld met vlees, kool, kaas of aardappelen. Op de trein richtten we onze eettafel in. Gieten water of thee in onze plastic bekers en eten in stilte de vangst van het perron. Daarna ruimen we af en even neerliggen. Twee uur later schrik ik wakker. Dit is reizen. It is the journey that matters, not the arrival, wist de dichter T.S. Elliot lang voor mij. Nog steeds trekt het landschapstafereel aan ons venster voorbij: monotoon maar doelbewust. We naderen de vierde tijdszone die we op weg naar UB zullen passeren.

Wat doet een mens gedurende 74 uur op een trein?

what_do_we.._dinner.jpg

Tijd tellen. Wie van Moskou naar Irkutsk reist, doorkruist niet minder dan vijf tijdszones. De trein houdt echter strak vast aan de Moskoutijd waardoor er op de trein een tijdsvacuum ontstaat. Je wordt wakker rond 11uur plaatselijke tijd en je maag zegt dat het tijd is voor ontbijt. Het wordt donker rond 16u Moskoutijd en je beseft dat het in feite al 20u is op je huidige bestemming. Ik val in slaap om 19u en zit rond middernacht klaarwakker voor me uit te staren. Je zintuigen en organen raken gedesorienteerd in dit kluwen van ambivalente tijdsbeleving. De enige houvast die we hebben is ons uurwerk dat we op gepaste tijden een uurtje verder draaien om de tijd gelijk te zetten. Waarmee gelijk? Deze rit laat je beseffen dat het vasthouden aan tijd een menselijke uitvinding is.
Alle ochtenden zetten we de horloges gelijk.
De trein loopt voor en de zon geraakt achterop.

Wat doet een mens gedurende 74 uur op een trein?

Observeren van de provodnik/nitsa. In het kader van de arbeidsemancipatie worden tegenwoordig ook mannen toegelaten tot het beroep van wagonopzichter. Hun beroep bestaat eruit om ervoor te zorgen dat tijdens de stops in de stations de wc-deuren genadeloosop slot gaan, de wc's proper blijven en voorzien van de nodige papiersoorten en het tapijtje dat de wagon doorkruist dagelijks gestofzuigd wordt. Maar in de eerste plaats houden ze een oogje in het zeil. Hun wereld krimpt in tot dit rijdend fort waarin zij heer en meester zijn. De meeste provodnitsa's werden volgens mij dan ook gerecruteerd toen de kampen in Siberie gesloten werden, want gezag druipt van hun gezichten. Je spreekt geen Russisch? Na vier dagen in hun gezelschap kan je de werken van Dostojevski lezen in hun oorspronkelijke taal ... in spiegelschrift. Gelukkig hadden wij een mannelijk exemplaar dat zich geen samovar aantrok van de geplogenheden van zijn taak. Wc's bleven meestal open. Papier werd een schaars goed, maar gelukkig hadden we een eigen voorraad meegebracht. Op het tapijtje in de gang begonnen micro-organismen aan een eigen leven, terwijl hij meestal slapend in zijn cocon terug te vinden was. Een keer moesten we hem zelfs wakker maken toen we de treindeuren niet geopend kregen toen we in het station stonden.

Dit alles doet een mens gedurende 74 uur op een trein.

(de verzen in italics die zich in de tekst bevinden zijn ontleend uit Blaise Cendrars' Prose du Transsiberien et de la petite Jeanne de France)

Geplaatst door Magonia 11:19 Gearchiveerd in Rusland Tagged train_travel Reacties (0)

On the (rail)road : part 1

Leaving Moscow by train

sunny 17 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Ik heb altijd veel van luchthavens gehouden. De efficientie van de gestroomlijnde machines die hun inhoud over de ganse wereld uitsturen, was voor mij een wonder van vooruitgang. Toen verloor ik mijn hart aan een van de zeven stations van Moskou.

Ik was in Moskou, in de stad van de
duizend en drie klokkentorens en de zeven
stations. En die zeven stations en die duizend en drie
klokkentorens waren mij nog niet genoeg.

Na een rit van bijn een uur in de overdrukke Moskouse avondspits (of was het een uitloper van de ochtendfile), zet de taxi ons af aan het Jaroslavski station. Over exact twee uur ruilen we de vaste grond in voor een treinreis van 74 uur. Slechts onderbroken door enkele stops van 10 tot 30 minuten zullen we over 5.185 km Irkoetsk, het Parijs van Siberie, bereiken.

De trein is altijd een beetje reizen. Plots werd ik door de essentie van deze zin bij de keel gegrepen. Luchthavens zijn niet meer dan neonverlichte non-plaatsen. Als transitpassagier ben je nooit deel van het land waar je geland bent. Haar geuren en mensen zal je nooit van dichtbij meemaken. Het blijven voor jou slechts de schimmen uit Plato's grot. Inchecken, uniforme hap waar ook ter wereld, kartonnen bekertje duurbetaalde troost en sandwiches in bijhorende driehoekverpakking. Dan volgt de controle waarbij het je onmogelijk gemaakt wordt om als mens te fungeren: alles laten controleren, shampoo, nagelknippers en babyvoeding in een container zien verdwijnen en blij zijn dat je dan toegelaten wordt in een veel te enge zitplaats met en constant gebrek aan verse lucht. Vliegen is ja-knikken en uniform worden.
Op een treinstation slaagt het dagelijkse leven je in het gelaat. De dronken Rus wordt hardhandig door de politie meegenomen. Een bierwalm vermengd met zweetgeur penetreert je neus. Een baboesjka steekt aarzelend een hand uit. In de zwarte lijnen van haar te kleine handen, verdwijnt het geldbriefje dat je haar geeft om je eingen gemoed te sussen. De baby die naast je zit, krijst net iets harder dan alle anderen, maar de kersverse moeder kijkt je zo vertederd aan dat je toch maar besluit lief te blijven lachen naar het verschrompelde, krijsende monstertje. In een hoekje zitten drie mannen ongestoord in een pornoboekje te kijken en geven commentaar op de inhoud. Hun vettig gelach verdwijnt alleen als ze de fles Pilsener in de mond gieten. De trein is het leven zoals het is. Hier is geen selectie die je moet doorstaan om toegelaten te worden tot transport. Hier is er geen beperking op het aantal kilo's bagage die je meeneemt. Wil je eindelijk die antieke buffetkast opsturen naar oom Vanja in Omsk. Neem dan de trein. Twintig ghettoblasters teveel en je meent dat er een markt voor is in Novosibirsk? De perronwachter zal je niet tegenhouden. Op zoek naar rust en een reden om je niet te hoeven wassen en je tegelijkertijd vol te stoppen met noedels geweekt in warm water? Dan is de transmongolische er voor u.

timeschedule.jpg

Als de trein op het voorziene uur het station binnenrolt, zet de massa zich in beweging. Wat dadelijk opvalt, is dat het merendeel van de reizigers uit toeristen bestaat. De charme van het lange treinzitten is er voor de Russen blijkbaar niet meer bij. In het station en omstreken kan je voldoende voedsel kopen om de volgende dagen te overleven. Op de stations waar haltgehouden wordt, kan men meestal nog wel iets kopen, maar de meeste mensen nemen het zekere voor het onzekere. Noedelsoepen, instantkoffie, smeerkaas, fruit en brood zijn de basisingredienten van onze voedselvoorraad. Voor alle zekerheid hebben we ze nog aangevuld met yoghurt en mueslirepen. Onze tickets hebben we voor ons vertrek gekregen van de Treinreiswinkel. Er staat geen letter Cyrillisch schrift op. Onze provodnitsa is een Russin van de oude stempel en leest geen letter van onze fiere taal van Gezelle en Bredero. We worden toegelaten, maar volgens mij heeft ze nog vervloekingen uitgesproken tot in de vierde generatie.

We zijn niet mensenschuw, maar hebben toch voor alle zekerheid een coupeetje van vier voor ons alleen geboekt. Je weet maar nooit of je toevallige medereizigers het wereldrecord wodkadrinken willen breken, of ze uit geloofsovertuiging geen enkel moment van de dag in aanraking wensen te komen met water, of erger nog; dat ze mekkeren of blaten. De verhalen die de ronde doen over het reizen met deze trein zijn in onze ervaring sterk overdreven. Ja, er wordt wat afgedronken en gesnurkt in de trein, maar we hebben geen enkel moment een zatte Rus of Mongool (of de restanten ervan) uit de wc moeten verwijderen. Elke dag zorgt de wagonverantwoordelijke (ik vind het woord provodnik of provodnitsa zoveel respectvoller klinken) dat de wc proper is, er voldoende papier te vinden is op de plekken waar het meest verlangd wordt en het tapijtje op de trein proper gestofzuigd is. Elke wagon beschikt trouwens over voldoende stopcontacten om ipod en gsm opgeladen te houden.

Na het nodige stapelwerk in onze coupe zijn we er klaar voor. De rugzakken liggen veilig onder de banken. Jassen en fleece liggen in het bovenrek en het gekregen handoekje zal de ganse rit dienstdoen als tafelkleedje. Op dinsdagavond 21.35u rijden we het station uit. Zaterdagmorgen om 6.05u zullen we het station van Irkutsk binnenrijden.

Geplaatst door Magonia 11:12 Gearchiveerd in Rusland Tagged train_travel Reacties (1)

(Berichten 1 - 5 uit 9) Pagina [1] 2 » Volgende