Een Travellerspoint blog

Cambodja

Bisous de Kep-sur-Mer

een vergeelde postkaart van een overleden groottante

sunny 32 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

Jij hebt de wind nooit horen waaien.
De wind spreekt enkel van de wind.
Wat jij hem hoorde zeggen was een leugen,
en de leugen is in jou.

(Alberto Caeiro)

100_6039__Small_.jpg

De wind die door het vliegenraam de gordijnen beweegt is ochtendlauw, de aankondiging van een nieuwe warme dag. Golven kabbelen in nauwelijks merkbare getijden strandwaarts terwijl over de heuvels de eerste zonnestralen het water inglijden. Kep ontwaakt op het ritme van de lome dageraad. Vanop het terras bewonderen we het schouwspel. Op de boulevard die langs de vloedlijn meandert, kuieren op dit vroege uur de eerste wandelaars. In de verte overschouwt de verlaten villa van koning Sihanouk de golf van Thailand. Met haar verlaten Franse koloniale villa's lijkt Kep-sur-Mer een telegram uit het verleden, een vergeelde postkaart van een overleden groottante.

100_6004__Small_.jpg

Na een paar dagen Phnom Penh trekken we samen met Rita en Flip naar deze kustplaats in het zuiden van Cambodja. De eerste verhalen van het thuisfront zijn uitgewisseld, de jetlag bijna weggeslapen. Wie het ingeslapen dorp met amper vierduizend inwoners binnenrijdt, kan amper vermoeden dat een halve eeuw geleden koloniale villa's de kustlijn bevolkten. Het bewind van de Rode Khmer liet niets over van de ze kapitalistische decadentie. Schimmelende betonnen geraamten zijn een stille getuige van het verleden. Op een heuvel in de baai ligt een van de huizen van ex-koning Sihanouk. De vorst heeft er nooit gewoond. Cambodjaanse krakers bewonen nu enkele vertrekken van de statige villa. Kippen en honden lopen door de voormaligewoonkamer, kinderen spelen in de oorspronkelijke gastenkamers. Als voyeurs lopen we door het verleden, mijn fototoestel registreert zonder te oordelen.

100_6010__Small_.jpg

Na een aantal valse starts lijkt het tij stilaan te keren. Toeristen en dagjesmensen uit Phnom Penh trekken tijdens het weekend en masse naar deze kustplaats. Maar Kep is meer dan alleen maar zee. Tientallen eethuisjes hengelen naar hongerige magen. Krab is de specialiteit van het dorp: een kitscherig beeldhouwwerk aan het begin van Kep toont haar trots. De eethuisjes liggen aan de rand van de zee en een heerlijk briesje doet snel de hitte van de dag vergeten. De krab wordt opgediend met gestoomde rijst en peper in limoensap. Maar zeg niet te snel peper tegen de lokale specerij die hier gekweekt wordt. In het begin van de vorige eeuw voerde Cambodja meer dan achtduizend ton van haar vermaarde pepersoort uit. In exquise Parijse restaurants staat nog steeds duo de chocolat coulant et croustillant au poivre de Kampot op het dessertmenu. Na een half uurtje wachten verschijnt een bord dampende krab in pepersaus voor onze neus. De eigenaar demonstreert ons hoe je je met een notenkraker het best een weg naar het sappige vlees baant, maar, voegt hij eerlijkheidshalve toe, met handen en tanden gaat het veel gemakkelijker. Tijdens het eten vallen de conversaties stil, alsof niemand de smaak wil laten ontsnappen. Ik spoel de kruidige pepersmaak weg met de bittere zoetheid van een Angkorpils, de rest van het gezelschap opteert voor water.

100_6006__Small_.jpg

Na de copieuse maaltijd wandelen we terug naar ons hotel. De latenamiddagzon verliest haar hitte en aan het zwembadje genieten we van een fruitshake of ijskoffie. Vanuit de jacuzzi zien we de zon bloedrood achter een van de talloze eilandjes verdwijnen. De wind streelt nog steeds de gordijnen als we in bed liggen. De kabbelende zee zorgt voor rustgevende achtergrondmuziek.

100_6023__Small_.jpg

Geplaatst door Magonia 11:56 Gearchiveerd in Cambodja Tagged backpacking Reacties (0)

Een verwende leerling

Op twee jaar is er veel veranderd.

sunny 32 °C
Bekijk Reisoverzicht op Magonia's reiskaart.

De man op het televisiescherm komt me bekend voor. Pezig, diepgegroefd gezicht, trieste blik, korte grijze bros. Was het die opa die zijn kleinkind naar ons liet wuiven? Die dromerige ouderling die vanachter het raam naar ons staarde? De riksjadrijver die ons tevergeefs aanspoorde om in zijn anachronistisch vervoermiddel te stappen?
De man heet Guek Eav Kaing. Hij werd geboren in 1942 en was oorspronkelijk leraar wiskunde met communistische sympathieen. Maar onder de naam Duch was deze opa verantwoordelijk voor de dood van tienduizenden Cambodjanen. In S-21 (beter bekend als de Tuol Slenggevangenis in Phnom Penh) liet hij tijdens het regime van de Rode Khmer zijn landgenoten martelen en afmaken. Minder dan 20 gevangenen overleefden zijn regime. Duch ontkent zijn misdaden niet. Hij noemt het een teken des tijds. Derig jaar na de val van het Pol Potregime verschijnt de eerste oorlogsmisdadiger voor het gerecht.

duch.jpg

Overal zie ik rivieren brommertjes stromen. Elke rivier stopt voor het rode verkeerslicht alsof er een onzichtbare dam opgeworpen werd, zet zich daarna weer in beweging om bij een volgende verkeerslicht weer tot stilstand te komen. Vanuit de fitnessruimte op de achtste verdieping zie ik Phnom Penh voortkrioelen, een vloeiende beweging die slechts onderbroken wordt door de verkeerschaos rond het Independence Monument. Vanuit de verschillende boulevards kronkelt het verkeer zich vast rond de roodbruine lotusstupa.

indep.jpg

De beelden van Duch maken plaats voor de zoveelste reportage over de crisis. CNN, airco, moderne fitnesstoestellen. Niets herinnert nog aan de dode stad die Phnom Penh ooit was. Leeg. Op bevel van de Angkar moest de bevolking de stad verlaten voor het platteland. Het jaar 0 zou een nieuwe periode in het leven van de Cambodjanen inluiden. In enkele jaren decimeerde de bevolking.

Sinds de omverwerping van de Rode Khmer werd Cambodja een lieveling van de goegemeente. De Westerse wereld struikelde over elkaar heen om het land zijn verleden te laten vergeten. Cambodja was een voorbeeldige leerling en de donorlanden zagen dat het goed was. Geen enkele andere Aziatische hoofdstad telt zoveel SUV's als dit land, dure getuigen van een grote NGO-aanwezigheid. Een zwarte bladzijde uit de geschiedenis wordt met veel goedgemeende hulp omgedraaid.

Het is twee jaar geleden dat we in Cambodja waren. Phnom Penh en Siem Reap hebben een ware metamorfose ondergaan. Nokia, Louis Vuitton en Lexus zijn de nieuwe waarden geworden. Maar we hebben geen goed gevoel bij deze situatie. Tijdens de vijf maanden dat we onderweg zijn hebben we al veel leed gezien, geholpen wie we konden. Les gegeven in Thailand, pennen en schriftjes afgeleverd aan schooltjes in Myanmar, bloed gegeven in het kinderziekenhuis in Siem Reap. Maar we hebben ook de fierheid gezien van mensen: de gids in Mrauk U die erop stond zijn eigen thee te betalen, de straatverkoopster die ons een falouda schonk omdat we haar een kaartje gaven met de Antwerpse kathedraal. Maar spelende kinderen die bij elke voorbijgaande toerist plots een zielig gezicht opzetten en geld vragen? Neen, teveel betutteling is volgens ons ook niet goed.

Tijdens een uitstap naar Kompong Klaing beseffen we plots dat we niet langer verrast worden door onze omgeving. Op weg naar het dorp met de paalwoningen (tijdens het regenseizoen kan het peil van het omliggende Tonle Sapmeer ettelijke meters stijgen) nemen de twee Franse medepassagiers talloze foto's van het landschap. Een buffel in een modderpoel of rijstvelden die groen liggen te schitteren in de zon worden meermaal gefotografeerd. Monnikken tijdens hun ochtendlijke bedelronde, drie varkens samengebonden op een brommertje: wij hebben nog slechts een gevoel van been there, seen that.

100_5939__Small_.jpg

Tijd om nieuwe oorden op te zoeken, maar eerst hebben we nog een afspraak met Rita (zus Ann) en Flip in Phnom Penh.

Geplaatst door Magonia 3:42 Gearchiveerd in Cambodja Tagged backpacking Reacties (0)

(Berichten 1 - 2 uit 2) Pagina [1]